Fajalit
 | |
| Właściwości chemiczne i fizyczne | |
| Skład chemiczny |
krzemian żelaza (Fe2[SiO4]) |
|---|---|
| Twardość w skali Mohsa |
7[1] |
| Przełam |
muszlowy |
| Łupliwość |
niewyraźna, trójkierunkowa |
| Układ krystalograficzny |
rombowy[1] |
| Klasa krystalograficzna |
dwupiramidalna[1] |
| Gęstość |
4,39 g/cm³[1] |
| Właściwości optyczne | |
| Barwa |
brunatnobursztynowa, brunatna, oliwkowozielona, zielonożółta, żółta, brązowa[1] |
| Rysa |
biała, bezbarwna[1] |
| Połysk |
szklisty, metaliczny, tłusty[1] |
| Inne |
dwójłomność: 0,042–0,051[1] pleochroizm: widoczny[1] dyspersja (optyka): słaba[1] |
| Dodatkowe dane | |
| Klasyfikacja Strunza |
9.AC.05[1] |
Fajalit – bardzo rzadki minerał z gromady krzemianów, z grupy oliwinów. Nazwa związana jest z miejscem występowania minerału – wulkaniczną wyspą Faial na Azorach.
Właściwości
Tworzy kryształy tabliczkowe, krótkosłupkowe. Najczęściej występuje w skupieniach ziarnistych i masywnych. Jest kruchy, przeświecający, tworzy szereg izomorficzny z forsterytem. Częstymi zanieczyszczeniami w strukturze są magnez i mangan[1].
- Pleochroizm: wyraźny
Występowanie
Stanowi składnik skał metamorficznych i magmowych: pegmatytów, granitów, syenitów, ryolitów. W złożach tlenkowych rud żelaza. Towarzyszą mu zwykle trydymit, hematyt, krystobalit, obsydian, flogopit i kwarc[1].
Miejsca występowania: Rosja – Kołyma (największe znalezione kryształy – do 20 cm), USA – Massachusetts, Teksas, Wyspy Azory, Norwegia, Włochy.
W Polsce – bywa spotykany w zmetamorfizowanych rudach żelaza na Dolnym Śląsku i w okolicach Strzegomia.
Zastosowanie
- ma znaczenie naukowe,
- cenny dla kolekcjonerów.