Faon

Faon (stgr. Φάων Pháōn, dosł. „lśniący”) – heros wyspy Lesbos.

W greckiej wersji mitologicznej był w Mitylenie postarzałym żeglarzem-przewoźnikiem o odstręczającym wyglądzie, który przypadkowo spotkał Afrodytę pod postacią ubogiej staruszki^[1]. Gdy odmówił przyjęcia zapłaty za przeprawienie z wyspy, bogini ofiarowała mu balsam, dzięki któremu odzyskał młodość i urodę, zyskując niezwykłe powodzenie wśród kobiet na swej wyspie^[2][3].

Ostatnią w życiu miłością miała również zakochać się w nim również Safona, lecz kiedy Faon wzgardził jej uczuciem, zrozpaczona i wciąż zakochana w nim poetka samobójczo rzuciła się w morze ze skały Leukas^[2][3].

Wersja ta po raz pierwszy znajduje odbicie w ocalałym urywku komedii Menandra zatytułowanej Leukadia (Frg. 258)^[4]. W późniejszej literaturze antycznej zostaje powtórzona i spopularyzowana przez Owidiusza w Heroidach, gdzie Faon jest adresatem jednego z miłosnych listów, który kieruje do niego Safona^[5].

Literacki przekaz łączący losy postaci mitycznej i historycznej mógł powstać na gruncie związku obu postaci z wyspą Lesbos, dodatkowo wsparty imieniem Faona, które pojawia się w poezji Safony. Natomiast z tekstu Strabona (Geographia X 2,9) wiadomo, że Faona w starożytności uważano za założyciela sanktuarium na wyspie Leukas poświęconego Afrodycie, w pobliżu którego znajdowało się też sanktuarium Apollina, gdzie skazanych na śmierć zrzucano ze skał do morza. W tym kontekście być może należy widzieć powiązanie obu postaci i łączność z podaniem o samobójstwie poetki^[6].