Fedor Wesna

Fedor Wesna, Fiedor Wiesna (zm. 1393) – XIV-wieczny litewski sokolnik, namiestnik króla Władysława Jagiełły w Witebsku w latach 1392-1393^[1].

Jego pochodzenie jest nieznane - według Olega Litkiewicza mógł być prawosławnym Rusinem pochodzenia bałtyjskiego^[2]. Zyskał sławę jako nadworny sokolniczy króla Władysława Jagiełły^[3]. Po śmierci Julianny twerskiej i zniesieniu księstwa witebskiego^[4], którym rządziła (prawdopodobnie jako oprawą wdowią), w 1392 roku król mianował go namiestnikiem Witebska^[5]. Według Jarosława Nikodema świadczyło to o doświadczeniu nowego namiestnika oraz o zaufaniu, jakim go król obdarzał. W 1393 roku^[6] książę Świdrygiełło zajął Witebsk i zabił Fedora^[7][8]. Według historyków książę uznawał Witebsk za należną mu część ojcowizny^[5], więc wywyższenie nienależącego do Giedyminowiczów Wesny uznał za skandaliczne (tak jak niegdyś w przypadku Wojdyły)^[9] oraz przede wszystkim chciał uderzyć w króla, obawiając się nadmiernych wpływów Witolda Kiejstutowicza^[6]. Zabicie Wesny i zajęcie Witebska wywołało reakcję króla, który wysłał przeciw swemu bratu Witolda i Skirgiełłę, przed którymi Świdrygiełło skapitulował i został odesłany Jagielle w kajdanach do Krakowa^[5].

Jan Tęgowski uznawał Wesnę za powiązanego z kniaziem Żedywidem, jednak teoria ta opierała się na błędnej transliteracji ruskiego tekstu (pomięcie tytła)^[10].