Feliks Brochocki
 Ossoria | |
| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| Ojciec |
Władysław Teodor Prokop Brochocki |
| Matka |
Julianna Franciszka z Bielskich |
| Odznaczenia | |
 | |
Feliks Brochocki (ur. 5 lutego 1845 w Srebrnej, zm. 23 stycznia 1929 w Zagajewicach) – polski ziemianin, uczestnik powstania styczniowego, prezes Kujawskiego Okręgowego Towarzystwa Rolniczego we Włocławku, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys
Urodził się w rodzinie Władysława Teodora i Julianny Franciszki z Bielskich. Kształcił się w szkole czteroklasowej w Łodzi, w której uczył się przez sześć lat. W Łodzi zamieszkiwał ze swoim rodzeństwem. Szkołę ukończył w 1859 z nagrodą. W 1860 odbył roczną praktykę w majątku Stanisława Zaborowskiego w Zbijewie (pow. włocławski). Po praktyce powrócił do rodzinnego majątku. Wkrótce podjął pracę w placówce pocztowej w Pabianicach. Następnie przeniósł się jako aplikant do Urzędu Pocztowego w Piotrkowa Trybunalskiego, gdzie pracował jego brat Franciszek. Tam zastał go wybuch powstania styczniowego. Feliks Brochocki przyłączył się do formujących się oddziałów powstańczych, które organizował płk Teodor Cieszkowski. W powstaniu walczył pod dowództwem gen. Mariana Langiewicza, gen. Antoniego Jeziorańskiego, płk. Wincentego Raczkowskiego oraz płk. Edmunda Calliera. Na Kujawach brał udział w bitwach pod Nową Wsią (21 lutego) oraz pod Kleczewem (10 czerwca)[1].
Po klęsce powstania styczniowego pracował jako zarządca majątków, następnie zakupił majątki Zagajewice oraz Konary. W Zagajewicach wybudował dwór. Rozwijał prowadzone majątki. Prowadził hodowlę bydła, drobiu i owiec oraz uprawy zbóż i buraków. Rezultaty prowadzonych przez niego upraw doświadczalnych były publikowane przez „Gazetę Rolniczą”. Jego majątek odwiedzali uczniowie ze Szkoły Rolniczej w Mieczysławowie[1].
Ostatnie lata życia spędził w folwarku w Zagajewicach, gdzie zmarł. Pochowany został trzy dni później na cmentarzu parafialnym w Kościelnej Wsi[1].
Za udział w powstaniu styczniowym został odznaczony w latach 20. XX wieku Krzyżem Srebrnym Orderu Wojskowego Virtuti Militari[1].
Życie prywatne
1 czerwca 1879 ożenił się z Cecylią Ireną Dzierzbicką herbu Topór. Mieli sześcioro dzieci, dwóch synów i cztery córki: Tadeusza Stanisława (mjr WP, po wojnie dyrektor Państwowej Stadniny Koni w Braniewie[2]), Bronisławę Zofię, Marię Julię, Cecylię, Wandę Janinę oraz Zygmunta[1].