Feliks Pamin

Feliks Pamin
major piechoty major piechoty
Data i miejsce urodzenia

19 maja 1894
Pleszew

Data śmierci

12 lutego 1936

Przebieg służby
Siły zbrojne

Armia Cesarstwa Niemieckiego
Wojsko Polskie

Jednostki

59 Pułk Piechoty Wielkopolskiej
44 Pułk Piechoty
17 Pułk Piechoty
75 Pułk Piechoty

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka

Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920–1941) Złoty Krzyż Zasługi (II RP) Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Wielkopolski Krzyż Powstańczy

Feliks Pamin (ur. 19 maja 1894 w Pleszewie, zm. 12 lutego 1936) – major piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy i społeczny, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys

Syn Michała i Antoniny z domu Burchardt[1][2]. Uczęszczał do szkoły ludowej w Pleszewie[3]. W 1914 ukończył ośmioklasowe gimnazjum humanistyczne Fryderyka Wilhelma w Poznaniu[4]. W okresie gimnazjalnym należał m.in. do „Sokoła"[3]. 22 października 1914 wcielono go armii niemieckiej[5]. Służył w 1. pułku ułanów[3]. 1 marca 1915 wysłano go na front rosyjski, a następnie w 1918 na front francuski, gdzie był dowódcą oddziału szturmowego[3]. 3 stycznia 1918 mianowano go podporucznikiem kawalerii[3]. 20 października 1918 został ranny[4].

Po zakończeniu I wojny światowej wrócił do rodzinnej miejscowości i 22 grudnia 1918 wstąpił do Wojska Polskiego[3]. Zorganizował 1. Kompanię Pleszewską. Jako dowódca tej kompanii walczył w powstaniu wielkopolskim na odcinku Pleszew, Jarocin, Krotoszyn, Zduny, Ostrzeszów, Kobyla Góra[3] (odcinek Prosna - Rawicz). Pod Kobylą Górą został lekko ranny[2]. Egzamin dojrzałości zdał w Poznaniu w 1919[4]. Rozpoczął też studia ekonomiczne na tamtejszym uniwersytecie[5].

Od kwietnia 1920 uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej jako dowódca baonu[3]. 20 lipca 1920 został ciężko ranny w brzuch i w rękę podczas bitwy nad rzeką Szczarą[3]. Po wyzdrowieniu objął dowództwo Baonu Zapasowego w Inowrocławiu, a następnie od początku 1921 dowodził tam 59 Pułkiem Piechoty Wielkopolskiej[3]. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana[3] ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 391. lokatą w korpusie oficerów piechoty[6]. Później został przeniesiony do 44 Pułku Piechoty w Równem i 10 lipca tego roku zatwierdzony na stanowisku pełniącego obowiązki dowódcy I batalionu[7][8][9]. 3 maja 1926 został mianowany majorem[3] ze starszeństwem z 1 lipca 1925 i 41. lokatą w korpusie oficerów piechoty[10]. W październiku tego roku został wyznaczony na stanowisko dowódcy III batalionu[11]. W kwietniu 1928 został przeniesiony do 17 Pułku Piechoty w Rzeszowie na stanowisko dowódcy I batalionu[12][13], a w styczniu 1930 do 2 Pułku Piechoty Legionów na stanowisko dowódcy batalionu[14]. W marcu 1931 został przesunięty na stanowisko kwatermistrza[15], a w październiku tego roku zwolniony ze stanowiska[16]. W maju 1932 został przeniesiony do 75 Pułku Piechoty w Chorzowie na stanowisko dowódcy batalionu[17][18]. W marcu 1934 został zwolniony z zajmowanego stanowiska i oddany do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr V[19], a z dniem 31 lipca tego roku przeniesiony w stan spoczynku[20].

W okresie międzywojennym działał społecznie m.in w PCK, Lidze Morskiej i Kolonialnej, a także Związku Strzeleckim[5].

17 lutego 1936 został pochowany w rodzinnym grobowcu na cmentarzu parafialnym w Pleszewie[21].

W lutym 1926 zawarł związek małżeński[3]. Miał syna Zbigniewa Janusza Wirgiljusza (ur. 27 listopada 1929)[4].

Ordery i odznaczenia

Upamiętnienie

9 listopada 2018 na fasadzie urzędu Starostwa Powiatowego w Pleszewie odsłonięto tablicę pamiątkową ku czci „Bohaterów Niepodległości Ziemi Pleszewskiej 1918–1919”, dedykowaną siedmiu pleszewskim działaczom politycznym okresu Niepodległości i dowódcom wojskowym z Powstania Wielkopolskiego 1918–1919, w tym ppor. Feliksowi Paminowi – dowódcy I Komp. Pleszewskiej[26].

Przypisy

  1. 1 2 Kolekcja ↓, s. 1.
  2. 1 2 3 Lista odznaczonych WKP ↓.
  3. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 Kolekcja ↓, s. 4.
  4. 1 2 3 4 Kolekcja ↓, s. 2.
  5. 1 2 3 4 5 6 7 Kolekcja ↓, s. 3.
  6. ↑ Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 43.
  7. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 22 z 22 lipca 1922 roku, s. 549.
  8. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 254, 407.
  9. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 235, 353.
  10. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 18 z 3 maja 1926 roku, s. 125.
  11. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 42 z 11 października 1926 roku, s. 340.
  12. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 26 kwietnia 1928 roku, s. 136.
  13. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 33, 178.
  14. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 21 stycznia 1930 roku, s. 8.
  15. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 26 marca 1931 roku, s. 118.
  16. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 7 z 23 października 1931 roku, s. 323.
  17. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 9 grudnia 1932 roku, s. 414.
  18. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. XI, 28, 532.
  19. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 10 z 30 marca 1934 roku, s. 133.
  20. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 22 grudnia 1934 roku, s. 281.
  21. ↑ Pogrzeb ś.p. majora Pamina. „Gazeta Pleszewska”. 16, s. 3, 1936-02-23. Pleszew.
  22. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 18 lutego 1922 roku, s. 103.
  23. ↑ M.P. z 1937 r. Nr 178, poz. 294 (ISAP) „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
  24. 1 2 Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 28.
  25. ↑ M.P. z 1928 r. nr 296, poz. 727 „za wybitne zasługi, położone w powstaniu wielkopolskim”.
  26. ↑ Odsłonięcie tablicy Bohaterów Niepodległości w Pleszewie - Wrota Powiatu Pleszewskiego [online], w.powiatpleszewski.pl [dostęp 2021-09-07].

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.