Feliks Papierniak
| Data i miejsce urodzenia |
26 sierpnia 1907 |
|---|---|
| Data śmierci |
1 sierpnia 1992 |
| Zawód, zajęcie |
działacz partyjny i państwowy |
| Stanowisko |
wiceminister przemysłu materiałów budowlanych (1953–1957), wiceminister budownictwa i przemysłu materiałów budowlanych (1957–1960) |
| Partia | |
| Odznaczenia | |
  | |
Feliks Papierniak (ur. 26 sierpnia 1907 w Ząbkowicach, obecnie w granicach Dąbrowy Górniczej[1], zm. 1 sierpnia 1992[2]) – polski działacz partyjny i państwowy, podsekretarz stanu w Ministerstwie Przemysłu Materiałów Budowlanych (1953–1957) oraz Ministerstwie Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych (1957–1960).
Życiorys
Syn Jana i Marii, z zawodu krajacz szkła. Działał w Towarzystwie Uniwersytetu Robotniczego (1926–1929) i Polskiej Partii Socjalistycznej (1937–1939). Przed II wojną światową pracował jako pomocnik biurowy na kolei w Ząbkowicach, następnie jako krajacz w Hucie Szkła Okiennego „Ząbkowice” oraz Hucie Szkła Taflowego i Technicznego w Małym Kamieniu koło Sandomierza, w międzyczasie od 1937 do 1939 kierownik sklepu lokalnej spółdzielni. Podczas okupacji używał pseudonimu „Chłop”[1].
Od 1940 ponownie pracował w hucie w Ząbkowicach, w 1945 był jej kierownikiem. Następnie kierował Zjednoczeniami Szklarskimi w Piotrkowie (1945–1946), Sosnowcu (1946–1947, 1948) i Jeleniej Górze (1947–1948). W latach 1950–1953 był dyrektorem naczelnym Centralnego Zarządu Przemysłu Szklarskiego w Sosnowcu. Od 1943 należał do Polskiej Partii Robotniczej, w 1948 przekształconej w Polską Zjednoczoną Partię Robotniczą. Kierował wydziałem Ekonomicznym w ramach Komitetu Wojewódzkiego PPR/PZPR w Katowicach (1948–1949), będąc równocześnie III sekretarzem ds. ekonomicznych w KW, wszedł też w skład egzekutywy Komitetu Wojewódzkiego PPR[3]. Zajmował stanowisko podsekretarza stanu w Ministerstwie Przemysłu Materiałów Budowlanych (styczeń 1953 – marzec 1957)[4] oraz Ministerstwie Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych (marzec 1957 – maj 1960)[5]. W latach 60. kierował Związkiem Zawodowym Pracowników Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych, zasiadał w Centralnej Radzie Związków Zawodowych, w tym od 1964 w jej prezydium[6]. W 1971 został też członkiem honorowym Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Przemysłu Materiałów Budowlanych[7].
Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach[2].
Odznaczenia
W 1946 odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi[8]. W 1951 otrzymał grupową Nagrodę Państwową I stopnia w ramach Sekcji Przemysłu Lekkiego[9].
Przypisy
- 1 2 Dane osoby z katalogu kierowniczych stanowisk partyjnych i państwowych PRL. Instytut Pamięci Narodowej. [dostęp 2025-01-17].
- 1 2 Informacje o pochówku. cmentarzekomunalne.com.pl. [dostęp 2025-01-17].
- ↑ Adam Dziuba: Totalitaryzacja. Polska Partia Robotnicza na scenie politycznej województwa śląskiego (1945–1948). Wyd. Katowice–Kraków. Instytut Pamięci Narodowej Oddział w Katowicach, 2016, s. 129, 138. ISBN 978-83-8098-066-2. [dostęp 2026-08-11].
- ↑ Kochański 2022a ↓, s. 273.
- ↑ Kochański 2022a ↓, s. 235.
- ↑ Kochański 2022a ↓, s. 808.
- ↑ Członkowie honorowi. sitpmb.pl. [dostęp 2025-01-17].
- ↑ M.P. z 1946 r. Nr 101, poz. 187 (ISAP)
- ↑ Kochański 2022b ↓, s. 1072.
Bibliografia
- Aleksander Kochański: Polska 1944–1991. Informator historyczny. Struktury i ludzie. T. 1. Warszawa: Instytut Pamięci Narodowej, 2022. ISBN 978-83-8229-465-1. [dostęp 2025-01-17].
- Aleksander Kochański: Polska 1944–1991. Informator historyczny. Struktury i ludzie. T. 2. Warszawa: Instytut Pamięci Narodowej, 2022. ISBN 978-83-8229-465-1. [dostęp 2025-01-17].