Ferdinand Gotthold Max Eisenstein

Pomimo problemów zdrowotnych, w tym zapalenia opon mózgowych, Eisenstein osiągał znakomite wyniki w nauce. W wieku 14 lat uczęszczał do gimnazjum Friedrich-Werder. W wieku 15 lat opanował cały program matematyczny szkoły średniej. Nauczyciele dostrzegli jego zdolności matematyczne — jeden z nich powiedział:

„Jego wiedza z matematyki daleko wykracza poza zakres programu szkoły średniej. Jego talent i zapał pozwalają przypuszczać, że pewnego dnia wniesie ważny wkład w rozwój i rozszerzenie nauki.”^[2]

Następnie sięgnął po prace Leonharda Eulera i Josepha Louisa Lagrange’a, by zgłębić rachunek różniczkowy.

Jeszcze jako uczeń zaczął uczęszczać na wykłady Petera Gustava Lejeune Dirichleta i innych profesorów Uniwersytetu Berlińskiego. W 1843 roku, podczas pobytu w Dublinie, poznał Williama Rowana Hamiltona, który zapoznał go z dowodem Nielsa Henrika Abla na niemożliwość rozwiązania równań piątego stopnia. To doświadczenie rozbudziło jego zainteresowanie badaniami matematycznymi.

Po powrocie do Berlina w 1843 roku Eisenstein zdał egzaminy końcowe i rozpoczął studia na uniwersytecie. W ciągu roku przedstawił swoją pierwszą pracę dotyczącą form sześciennych dwóch zmiennych. Zyskał również mecenat Aleksandra von Humboldta, który zapewnił mu wsparcie finansowe.

W tym okresie Eisenstein opublikował liczne artykuły w Crelle’s Journal, w tym dwa dowody prawa wzajemności czwórkowej oraz analogiczne prawa wzajemności sześciennej i czwórkowej. Odwiedził też Carla Friedricha Gaussa w Getyndze i otrzymał honorowy doktorat z Uniwersytetu Wrocławskiego. W 1847 roku uzyskał habilitację na Uniwersytecie Berlińskim i rozpoczął tam pracę dydaktyczną.

Pomimo zaangażowania w działalność rewolucyjną w Berlinie, która doprowadziła do jego krótkotrwałego uwięzienia w 1848 roku, Eisenstein kontynuował badania naukowe. Wniósł istotny wkład w teorię podziałów liczb pierwszych na kwadraty oraz prawa wzajemności. Jego osiągnięcia zostały docenione wyborem do Akademii Nauk w Getyndze (1851) i w Berlinie (1852).

Stan zdrowia Eisensteina pogarszał się, aż w końcu zmarł na gruźlicę w wieku 29 lat. Alexander von Humboldt, jego wierny opiekun, odprowadził jego ciało na cmentarz.