Ferdinand von Kummer

Ferdinand von Kummer
Ilustracja
General der Infanterie General der Infanterie
Data i miejsce urodzenia

11 kwietnia 1816
Szelejewo

Data i miejsce śmierci

3 maja 1900
Hanower

Przebieg służby
Lata służby

1834–1877

Siły zbrojne

Armia Cesarstwa Niemieckiego

Stanowiska

Gubernator wojskowy Kolonii

Główne wojny i bitwy

Powstanie wielkopolskie
Wojna prusko-austriacka
Wojna francusko-pruska

Odznaczenia
Krzyż Wielki Orderu Orła Czerwonego (Prusy) I Klasa Orderu Orła Czerwonego (Prusy) Order „Pour le Mérite” z Liściem Dębu Order Orła Czerwonego z Mieczami na Wojennej Wstędze (Prusy) Order Orła Czerwonego z Mieczami na Wojennej Wstędze (Prusy) Order Królewski Korony (Prusy) Krzyż Żelazny (1813) I Klasy Krzyż Żelazny (1813) II Klasy Wielka Wstęga Orderu Leopolda (Belgia) Order Korony Żelaznej II klasy Order Świętej Anny IV klasy (Imperium Rosyjskie)

Rudolf Ferdinand von Kummer (ur. 11 kwietnia 1816 w Szelejewie, zm. 3 maja 1900 w Hanowerze) – generał piechoty Armii Cesarstwa Niemieckiego, uczestnik wojny prusko-austriackiej i wojny francusko-pruskiej, gubernator wojskowy Kolonii.

Życiorys

W 1834 wstąpił do służby w armii pruskiej w szeregach 18. Pułku Piechoty, aby w następnym roku uzyskać stopień podporucznika (niem. Secondelieutenant)[1]. W latach 1842–1847 sprawował funkcją adiutanta i intendenta w 18. Pułku Landwehry, który stacjonował w Szamotułach[2]. Po wybuchu powstania w Prowincji Poznańskiej w 1848 roku 18. Pułk Piechoty został zmobilizowany i uczestniczył w tłumieniu rozruchów, w tym w straciu w Grodzisku Wielkopolskim. Po zakończeniu walk został przydzielony do komisji V Korpusu Armijnego, której zadaniem było zreorganizowanie jednostek V Korpusu i oszacowanie skutków niepokojów w Poznaniu[3].

Pod koniec 1848 roku awansował na porucznika (niem. Premierlieutenant) i otrzymał przydział do dowództwa 10. Brygady Landwehry. W następnym roku przeniesiony do sztabu V Korpusu Armijnego, gdzie otrzymał stopień kapitana (niem. Hauptmann) w 1850 roku[4]. Po awansie na majora w 1855 roku trafił do sztabu 10. Dywizji[5]. Rok później został przeniesiony do sztabu 7. Dywizji[6]. W 1857 roku przydzielony do sztabu Korpusu Gwardii[7]. Od 1858 roku wykładał jednocześnie w Ogólnej Szkole Wojennej w Berlinie. Dwa lata później, już jako podpułkownik (niem. Oberstlieutenant) został szefem sztabu I Korpusu Armijnego[8]. Jeszcze w tym samym roku stanął na czele sztabu Korpusu Gwardii i na tym stanowisku awansował na pułkownika (niem. Oberst) w 1861 roku[9].

W 1864 roku powrócił do służby liniowej i otrzymał pod swoje rozkazy 37. Pułk Fizylierów[10]. Rok później, po awansie na generała majora (niem. Generalmajor) objął dowództwo nad 25. Brygadą Piechoty[11]. W trakcie wojny prusko-austriackiej jego brygada weszła w skład Armii Menu, która toczyła walki nad tą rzeką, w tym w bitwach pod Kissingen i Aschaffenburgiem. Za udział w bitwie pod Würzburgiem von Kummer został odznaczony Orderem Pour le Mérite. Dowódcą 25[3]. Brygady Piechoty pozostawał do 1868 roku, kiedy awansował na generała porucznika (niem. Generallieutenant) i został inspektorem garnizonu w twierdzy Moguncja[12].

Podczas mobilizacji poprzedzającej wojnę prusko-francuską jednostki garnizonu w Moguncji zostały przekształcone w 3. Dywizję Rezerwową, na której czele stanął von Kummer. Szlak bojowy tej dywizji obejmował między innymi oblężenie Metzu oraz bitwę pod Noiseville. Pod koniec 1870 roku von Kummer objął dowództwo nad 25. Dywizją, z którą walczył pod Béthencourt i Saint-Quentin za co otrzymał liście dębu do Orderu Pour le Mérite[13]. Wraz z podpisaniem pokoju frankfurckiego i demobilizacją armii pruskiej został dowódcą 15. Dywizji[14]. W 1873 roku oprócz dowodzenia 15. Dywizją powierzono mu obowiązki gubernatora wojskowego Kolonii[15]. W 1875 roku zwolniony z obu zajmowanych stanowisk i przeniesiony do korpusu oficerskiego armii w stopniu generała piechoty (niem. General der Infanterie)[16]. W stan spoczynku przeszedł w 1877 roku.

Odznaczenia

Odznaczenia gen. von Kummera to między innymi[16]:

Przypisy

Bibliografia