Filip Bednorz
| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Data śmierci | |
| Wyznanie | |
| Kościół | |
| Prezbiterat |
20 czerwca 1920 |
| Odznaczenia | |
  | |
Filip Bednorz (ur. 1 maja 1891 w Dorotheendorf, zm. 13 stycznia 1954[1]) – polski duchowny katolicki, wikariusz kapitulny diecezji katowickiej w czasie wygnania biskupów diecezji katowickiej.
Życiorys
Pochodził z rodziny robotniczej, był synem Józefa. Wykształcenie średnie uzyskał w Gimnazjum im. Jana III Sobieskiego w Krakowie w 1912. Wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego Księży Misjonarzy w Krakowie, które opuścił po dwóch latach i przeniósł się do Widnawy. W czasie I wojny światowej walczył na froncie zachodnim. Święcenia kapłańskie otrzymał 20 czerwca 1920 z rąk biskupa Adolfa Bertrama we Wrocławiu. Po święceniach kapłańskich pracował jako wikariusz i katecheta w Pszczynie, a następnie jako katecheta w Królewskiej Hucie i Tarnowskich Górach, gdzie był także prefektem konwiktu biskupiego. Poza tym był patronem Związku Młodzieży Polskiej Męskiej i katechetą w Katowicach. W 1933 został administratorem parafii w Syryni, a w czasie II wojny światowej był referentem Kurii Diecezjalnej w Katowicach. Po wojnie zaangażował się jako jeden z pierwszych do ruchu „księży patriotów”[2].
Podczas Ogólnokrajowego Zjazdu Kół Księży w lutym 1952 w Warszawie zasiadł w Prezydium Głównej Komisji Księży[3]. Wikariuszem kapitulnym został wybrany dnia 25 listopada 1952 w czasie zebrania Okręgowej Komisji Księży. Jego wybór był nieważny, ponieważ został dokonany pod presją WRN w Katowicach, na co wskazuje chociażby fakt, iż proces głosowania był nadzorowany przez Jerzego Ziętka. Po objęciu urzędu wszystkie stanowiska obsadził księżmi sympatyzującymi z ruchem księży patriotów i wprowadził własne porządki. Dnia 10 stycznia 1954 uległ wypadkowi samochodowemu, do którego doszło w miejscowości Bełk. Wracał wówczas z rekolekcji dla kapłanów, które odbywały się w Kokoszycach. Zmarł 13 stycznia wskutek obrażeń doznanych w wypadku. Został pochowany 17 stycznia 1954 w Katowicach w podziemiach Kościoła Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Katowicach.
Odznaczenia
- Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (uchwałą Rady Państwa z 22 lipca 1953, za zasługi w pracy społecznej)[4]
- Złoty Krzyż Zasługi (1951)[5]
Przypisy
- ↑ Bednorz Filip [online], Encyklopedia wiedzy o Kościele katolickim na Śląsku, 19 października 2019 [dostęp 2023-03-11] (pol.).
- ↑ Jacek Żurek, Ruch księży patriotów w województwie katowickim 1949-1956, Warszawa-Katowice 2009, s. 20.
- ↑ Antoni Dudek, Ryszard Gryz: Komuniści i Kościół w Polsce 1945-1989. onet.pl, 2003-03-28. [dostęp 2018-03-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-03-11)].
- ↑ M.P. z 1953 r. Nr 93, poz. 1288 (ISAP).
- ↑ M.P. z 1951 r. Nr 43, poz. 534 (ISAP).
Bibliografia
- Bednorz Filip, [w:] Słownik biograficzny duchowieństwa (archi)diecezji katowickiej 1922−2008, red. nauk. Jerzy Myszor, Katowice: Księgarnia św. Jacka, 2009, ISBN 978-83-7030-695-3, s. 16–17.