Florian Skulski

Florian Skulski

Florian Skulski (2011)
Data i miejsce urodzenia	11 grudnia 1936 Skomorochy Stare
Data i miejsce śmierci	1 lutego 2019 Gdańsk
Typ głosu	baryton
Gatunki	opera
Zawód	śpiewak, reżyser operowy, nauczyciel akademicki
Odznaczenia

Florian Antoni Skulski (ur. 11 grudnia 1936 w Skomorochach Starych, zm. 1 lutego 2019 w Gdańsku^[1][2]) – polski śpiewak (baryton), solista Opery Bałtyckiej, związany także z bydgoską Operą Nova w latach 70., 80. i 90. XX w.

Urodził się na Kresach Wschodnich^[3] jako syn Franciszka i Antoniny^[4]. W 1955 r. ukończył Technikum Przemysłowo-Mechaniczne we Włocławku i po maturze przeniósł się do Gdańska^[3]. W Gdańsku ukończył Państwową Średnią Szkołę Muzyczną w klasie śpiewu solowego (1964)^[5], następnie śpiew solowy w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w klasie prof. Barbary Iglikowskiej (1970)^[6]. W 1959 r. zadebiutował na scenie Opery Bałtyckiej w Gdańsku rolą Walentego w operze Faust Charles’a Gounoda. Z operą na Wybrzeżu był stale związany. W latach 70., 80. i 90. XX w. występował gościnnie w Operze i Operetce bydgoskiej, śpiewając m.in. partie Figara w Cyruliku sewilskim Gioacchina Rossiniego (1974 i 1984), Rigoletcie (1988) i Germonta w Traviacie Giuseppe Verdiego (1988–1991). W tych dwóch rolach w operach Verdiego towarzyszył bydgoskiemu zespołowi podczas holenderskiego tournée w 1990 r., a także innym operom w Polsce: gdańskiej, warszawskiej i bytomskiej. Uznawany był za jednego z najlepszych polskich barytonów. W drugiej połowie lat. 90. wystąpił dwukrotnie w premierowych przedstawieniach Opery Nova na scenie budującego się gmachu. Był to Straszny dwór Stanisława Moniuszki (1994), w którym zaśpiewał partię Miecznika, oraz Nabucco G. Verdiego, gdzie wykreował tragiczną postać tytułowego bohatera opery.

Występował także w Teatrze Wielkim w Poznaniu, oraz w Teatrze Bolszoj w Moskwie, w teatrach Niemiec, Belgii, Danii, Finlandii, Włoch, Francji, Grecji, Austrii, Bułgarii, Holandii, Luksemburga^[7].

Jego dorobek artysty obejmuje kilkadziesiąt ról operowych. Zajmował się także reżyserią, m.in. na scenie Opery Bałtyckiej zainscenizował operę Gaetano Donizettiego Faworyta oraz Cyrulika sewilskiego G. Rossiniego.

Laureat Międzynarodowych Konkursów Wokalnych w Genewie i Tuluzie oraz Ogólnopolskiego Konkursu Wokalnego im. Stanisława Moniuszki w Warszawie^[7].

Był pedagogiem Akademii Muzycznej w Gdańsku, w której do 2015 r. wykładał śpiew solowy na stanowisku profesora nadzwyczajnego^[3][8].

Zmarł w Gdańsku, pochowany 21 lutego 2021 r. na cmentarzu Oliwskim (kwatera Kolumbarium VI-C-12)^[9].

• Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (27 stycznia 1999)^[10]
• Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1983)^[11]
• Medal 40-lecia Polski Ludowej (1985)^[12]
• Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” w dziedzinie: szkolnictwo artystyczne (5 listopada 2014)^[7][13]
• Brązowy Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” w dziedzinie: muzyka (28 sierpnia 2007)^[13]
• Medal Księcia Mściwoja II za bogaty dorobek artystyczny, upowszechnianie sztuki śpiewu i rozsławianie imienia Gdańska w kraju i na świecie (1999)^[14]

• Srebrny Medal w Międzynarodowym Konkursie Muzycznym w Genewie (1968)^[15]
• III nagroda w Międzynarodowym Konkursie Śpiewaczym w Verviers (1969)^[15]
• Nagroda Wojewody Gdańskiego w dziedzinie kultury (1980)^[16]
• Nagroda Miasta Gdańska w Dziedzinie Kultury „Splendor Gedanensis” (1984)^[17]
• Doroczna Nagroda Wojewody Gdańskiego z okazji Międzynarodowego Dnia Teatru za partię tytułową w Nobucco (1985)^[18]
• Nagroda Prezydenta Miasta Gdańska w Dziedzinie Kultury (1999)^[19]
• Nagroda Prezydenta Miasta Gdańska w Dziedzinie Kultury za całokształt pracy artystycznej oraz z okazji jubileuszu 75. urodzin (2011)^[19]
• Nagroda Prezydenta Miasta Gdańska w Dziedzinie Kultury z okazji jubileuszu 55-lecia pracy artystycznej (2014)^[19]

• Prus Zdzisław, Weber Alicja: Bydgoski leksykon operowy. Kujawsko-Pomorskie Towarzystwo Kulturalne. Bydgoszcz 2002. ISBN 83-85327-62-2. s. 344.