Folkia
| Folkia | |
| Kratochvíl, 1970 | |
| Systematyka | |
| Domena | |
|---|---|
| Królestwo | |
| Typ | |
| Gromada | |
| Rząd | |
| Podrząd | |
| Infrarząd | |
| Rodzina | |
| Rodzaj |
Folkia |
| Typ nomenklatoryczny | |
|
Stalagtia purkrabeki Kratochvíl, 1970 | |
Folkia – rodzaj pająków z rodziny komórczakowatych.
Morfologia
W rodzaju występuje tendencja do uwsteczniania się oczu aż do całkowitego ich zaniku. Najbliższy nasadzie ząb tylnej krawędzi bruzdy szczękoczułka leży naprzeciwko przerwy między zębami przedniej krawędzi owej bruzdy. Odnóża pierwszej i drugiej pary mają co najmniej jeden kolec brzuszny na goleniach i nadstopiach. Przynajmniej samce mają kolce na biodrach lub rzepkach trzeciej i czwartej pary[1].
Samcze nogogłaszczki mają smukły, wrzecionowaty bulbus, kolcokształtny, wierzchołkowo osadzony embolus oraz kolcokształtny lub wstęgowaty konduktor. Długości embolusa i konduktora są podobne i nie przekraczają połowy długości bulbusa. Genitalia samicy cechują się niewielkim, szerszym niż dłuższym diwertikulum tylnym z połowicznie zesklerotyzowaną częścią środkową oraz petowatą przednią spermateką[1].
Ekologia i występowanie
Pająki te zamieszkują jaskinie i inne siedliska podziemne[1].
Rodzaj palearktyczny, endemiczny dla Bałkanów, podawany z Chorwacji, Bośni i Hercegowiny, Czarnogóry i Grecji[2].
Taksonomia
Takson ten wprowadzony został w 1970 roku przez Josefa Kratochvíla na łamach pisma „Přírodovědné práce ústavů Československé Akademie Věd v Brně”[3][2] jako podrodzaj w obrębie rodzaj Stalagita[3]. Gatunkiem typowym wyznaczono Stalagtia purkrabeki[3][2], która w 1993 roku zsynonimizowana została z F. inermis przez Christę L. Deeleman-Reinhold[1][2]. Do rangi osobnego rodzaju wyniesiony został w 1974 roku przez Paola M. Brignoliego[4][2].
Rodzaj obejmuje 7 opisanych gatunków[2]:
- Folkia boudewijni Deeleman-Reinhold, 1993
- Folkia haasi (Reimoser, 1929)
- Folkia inermis (Absolon et Kratochvíl, 1933)
- Folkia lugens Brignoli, 1974
- Folkia mrazeki (Nosek, 1904)
- Folkia pauciaculeata (Fage, 1943)
- Folkia subcupressa Deeleman-Reinhold, 1993
Wyniki analizy filogenetycznej Silvii Adrián-Serrano i innych z 2024 roku wskazują na stanowienie przez rodzaj taksonu polifiletycznego[5].
Przypisy
- 1 2 3 4 C.L. Deeleman-Reinhold. The genus Rhode and the harpacteine genera Stalagtia, Folkia, Minotauria, and Kaemis (Araneae, Dysderidae) of Yugoslavia and Crete, with remarks on the genus Harpactea. „Revue Arachnologique”. 10 (6), s. 105-135, 1993.
- 1 2 3 4 5 6 Gen. Folkia Kratochvíl, 1970. [w:] World Spider Catalogue [on-line]. World Spider Catalog Association, 2025. [dostęp 2025-11-29].
- 1 2 3 J. Kratochvíl. Cavernicole Dysderae. „Přírodovědné práce ústavů Československé Akademie Věd v Brně (N.S.)”. 4, s. 1-62, 1970.
- ↑ P.M. Brignoli. Ragni di Grecia VI. Specie nuove o interessanti delle isole Ionie e della Morea (Araneae). „Revue Suisse de Zoologie”. 81, s. 155-175, 1974.
- ↑ Silvia Adrián-Serrano, Martina Pavlek, Miquel A. Arnedo. A targeted gene phylogenetic framework to investigate diversification in the highly diverse yet geographically restricted red devil spiders (Araneae, Dysderidae). „Cladistics”. 40 (6), s. 577-597, 2024. DOI: 10.1111/cla.12595.