Forma muzyczna
Forma muzyczna – sposób organizacji i kształtowania materiału dźwiękowego w utworze muzycznym, czyli konstrukcja dzieła wynikająca ze współdziałania wszystkich elementów muzyki. Forma muzyczna określa układ oraz wzajemne relacje poszczególnych części utworu (np. motywów, fraz i większych odcinków), które nadają mu spójność i specyficzny przebieg w czasie[1][2][3][4].
Forma może być rozumiana zarówno jako ogólny model budowy utworu (np. schemat ABA, forma sonatowa, rondo), jak i jako konkretny sposób ukształtowania materiału w danym dziele, zależny od indywidualnej koncepcji kompozytora[1][2].
Formy muzyczne klasyfikuje się m.in. ze względu na[1][2][3][4]:
- technikę konstrukcji (fakturę): polifoniczne (np. kanon, fuga) oraz homofoniczne (np. sonata, pieśń, formy taneczne),
- sposób wykonania: instrumentalne (np. suita, kwartet, poemat symfoniczny), wokalne (np. pieśni ludowe, utwory chóralne a cappella) oraz wokalno-instrumentalne (np. pieśń z akompaniamentem, kantata, opera).
Przypisy
- 1 2 3 Encyklopedia muzyki. Andrzej Chodkowski (red.). Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2006, s. 272–277. ISBN 83-01-13410-0.
- 1 2 3 Muzyka. Encyklopedia PWN. Kompozytorzy i wykonawcy, prądy i kierunki, dzieła. Bartłomiej Kaczorowski (red. nacz.), Sławomir Żurawski (red.). Warszawa: PWN, 2007, s. 258–259. ISBN 978-83-01-15229-1.
- 1 2 Jerzy Habela: Słowniczek muzyczny. Kraków: PWM, 1998, s. 65. ISBN 83-224-0336-4.
- 1 2 Danuta Wójcik: ABC form muzycznych. Kraków: Musica Iagellonica, 2006, s. 13–15. ISBN 83-7099-061-4.