Fort artyleryjski

Rzut i przekrój fortu artyleryjskiego jednowałowego. Na wale stanowiska artyleryjskie (t) oddzielone są poprzecznicami (m). Fosy (o) bronią kaponiera czołowa (g) i półkaponiery boczne (h) oraz galeria strzelecka (n). Koszary szyjowe (f) są połączone z wewnętrznymi magazynami i kaponierą czołową główną poterną (s).

Fort artyleryjski – rodzaj fortu, przeznaczonego dla artylerii obrony bliskiej i dalekiej oraz dla piechoty. Występował jako element obwodu obronnego w systemie fortowym ześrodkowanym[1]. Występował w dwóch odmianach:

  • fortu artyleryjskiego jednowałowego – z jednym wałem, przeznaczonym dla wszystkich trzech elementów obrony[1];
  • fortu artyleryjskiego dwuwałowego – z wałem przednim, dolnym, ze stanowiskami dla artylerii obrony bliskiej i dla piechoty, oraz tylnym, górnym, dla artylerii obrony dalekiej[1].

Działa w forcie artyleryjskim ustawione były na stanowiskach na wale, oddzielone od siebie poprzecznicami ze schronami pogotowia. Fort taki stanowił wielką działobitnię, w której główne uzbrojenie było rozmieszczone na stanowiskach ziemnych, a nie w redicie, jak w forcie reditowym. Murowane redity okazały się nazbyt wrażliwe na nowe pociski o działaniu wybuchowym i zostały zastąpione przez przykryte ziemią koszary szyjowe[2].

Przykładami fortów artyleryjskich są fort główny artyleryjski 52 „Borek” w Krakowie, Fort XV Twierdzy Toruń czy Fort VII w Poznaniu.

Przypisy

  1. 1 2 3 Janusz Bogdanowski: Architektura obronna w krajobrazie Polski od Biskupina do Westerplatte. Warszawa-Kraków: PWN, 1996, s. 564.
  2. ↑ Stefan Fuglewicz: Ilustrowana historia fortyfikacji. Warszawa: Rewasz, 1991, s. 21. OCLC 69331221.
This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.