Fosbury Flop

Fosbury flop (flop Fosbury’ego)^[1] – technika skoku wzwyż polegająca pokonywaniu poprzeczki plecami do niej po rozbiegu^[2]. Została spopularyzowana przez amerykańskiego skoczka wzwyż Dicka Fosbury’ego, który dzięki tej technice zdobył złoty medal na Igrzyskach Olimpijskich w 1968 w Meksyku^[3].

We flopie Fosbury’ego technika zaczyna się od rozbiegu; stosuje się bieg w kształcie litery J, co pozwala na wygenerowanie siły odśrodkowej, która pomaga skoczkowi zainicjować obrót wokół własnej osi, co ułatwia przejście do pozycji tyłem do poprzeczki. Rozbieg najczęściej składa się z 8–12 kroków. We flopie środek ciężkości ciała znajduje się w okolicy pępka zawodnika. Technika ta umożliwia przeskoczenie poprzeczki, mimo że środek ciężkości znajduje się poniżej niej w momencie jej pokonywania, dzięki temu skoczek bardzo silnie wygina swój kręgosłup w „łuk” i przechodzi przez poprzeczkę segmentami. Skoczek najpierw przechodzi barkami, później plecami, a na końcu nogami^[4][5].

Początkowo technika budziła mieszane odczucia wśród trenerów i lekarzy sportowych. Obawiano się, iż lądowanie na plecach (zamiast na nogach jak w technice nożycowej) może prowadzić do poważnych kontuzji kręgosłupa, a nawet paraliżu. Obawy okazały się nietrafne, a lądowanie na miękkim podłożu było bezpieczne^[2].

Kontrowersje dotykały nie tylko aspektu bezpieczeństwa, ale także aspektu estetycznego. Krytycy pisali, że styl wygląda jak „ryba wyrzucona na brzeg”. Twierdzili, że Dickowi Fosbury’emu nie uda się spopularyzować techniki^[2].

Obecnie technika dominuje wśród lekkoatletów, a najwyższy skok wzwyż został wykonany techniką Fosbury’ego przez kubańskiego skoczka, Javiera Sotomayora z wynikiem 2,45 m. Rekordzistą Polski jest Artur Partyka z wynikiem 2,38 m, również uzyskanym techniką Fosbury flop^[9].

• JesusJ. Dapena JesusJ., The Rotation Over The Bar In The Fosbury-Flop High Jump [online], 2 grudnia 2008 [zarchiwizowane z adresu 2008-12-02]  (ang.).
• JesusJ. Dapena JesusJ., THE EVOLUTION OF HIGH JUMPING TECHNIQUE: BIOMECHANICAL ANALYSIS [online] [dostęp 2017-02-25] [zarchiwizowane z adresu 2017-02-25]  (ang.).