François Civil

Rozpoczynając studia teatralne w studiu Le Magasin^[14], François Civil otrzymuje rolę w popularnej komedii Le Cactus w reżyserii Michela Munza i Gérarda Bittona, która ukazała się w 2005 roku^[15], gdzie wciela się w młodszą wersję postaci Clovisa Cornillaca^[10]. Jego drugim projektem był odcinek serialu Louis la Brocante z 2006 roku^[16].

W 2006 roku odgrywa rolę Dread w serialu Trop la classe! od Disney Channel France^[16][17]. W 2007 roku bierze udział w Igrzyskach Disney Channel w Stanach Zjednoczonych, reprezentując Francję^[18][19].

Kończy pracę nad Trop de la classe! kiedy Laurence Ferreira Barbosa powierza mu główną rolę w swoim niezależnym filmie „Soit je meurs, soit je vais mieux^[20], wydanym w 2008 roku, w którym gra młodego ucznia zakochującego się w siostrach bliźniaczkach^[21]. Jego występ w wieku 18 lat przynosi mu nominację do nagrody Lumière w kategorii „Najlepsze objawienie męskie^[22], a także wstępną nominację do nagrody Cezara w kategorii „Najlepsze objawienie męskie” w 2009 roku^[23][24]. W tym samym roku występuje w serialu internetowym Twenty Show, emitowanym na Myspace^[25][26], który w maju 2009 staje się filmem telewizyjnym emitowanym na kanale Arte^[27].

Kontynuuje wówczas studia aktorskie, równocześnie grając w filmach i serialach, m.in. w głównej roli w filmie Dans nos veines w reżyserii Guillaume’a Seneza^[21], za którą otrzymuje nagrodę dla najlepszego aktora na Brussels Short Film Festival^[28] oraz podwójną nagrodę dla najlepszego aktora (Nagrodę Jury dla Młodych Talentów i Nagrodę Publiczności) na 15. Festiwalu Jean-Carmeta w Moulins^[14].

W 2010 roku staje się także częścią młodej obsady kroniki Bus Palladium w reżyserii Christophera Thompsona^[21].

Otrzymuje także główną rolę w dramacie historycznym z 2011 roku Nos résistances w reżyserii Romaina Cogitore, w którym wciela się w dziewiętnastoletniego ratownika, który dołącza do francuskiego ruchu oporu podczas II wojny światowej^[21], za co otrzymuje drugą wstępną nominację do nagrody Cezara w kategorii „Najlepszy debiutujący aktor”^[23]. Ponownie odgrywa swoją rolę Dread w Trop la classe café!^[29][30]. Rok 2012 zapisał się w historii kina filmem Sponsoring (fr Elles) w reżyserii Małgorzaty Szumowskiej^[21], w którym Civil zagrał nastoletniego syna głównej bohaterki granej przez Juliette Binoche^[31].

W 2013 roku wciela się w rolę francuskiego bojownika ruchu oporu Maurice’a de Cheveigné w filmie telewizyjnym Alias Caracalla, au coeur de la Résistance d'Alain Tasma^[32]. W tym samym roku zdobywa nagrodę Premier Rendez-vous na Festiwalu Filmowym w Cabourg za główną rolę w komedii Macadam Baby, napisanej i wyreżyserowanej przez Patricka Bossarda^[14]. Wystąpił także w krótkim serialu komediowym o świecie kina Casting(s), stworzonym przez Pierre'a Nineya i Aliego Marhyara, emitowanym na kanale Canal+ w latach 2013-2015^[15][33].

W 2014 roku podejmuje się również roli w języku angielskim w brytyjsko-irlandzkim niezależnym filmie Frank w reżyserii Lenny'ego Abrahamsona, gdzie u boku Michaela Fassbendera, Maggie Gyllenhaal, Carli Azar i Domhnalla Gleesona zagrał Baraque’a, basistę zespołu Soronprfbs, prowadzonego przez tytułową postać, którą odgrywa Fassbender^[34]. Civil i pozostali aktorzy wykonali piosenki na żywo w filmie i na ścieżce dźwiękowej^[35][36]. Civil wystąpił z zespołem na koncertach na żywo, aby promować film^[37] m.in. 6 sierpnia 2014 r. w amerykańskim programie talk-show Stephena Colberta The Colbert Report^[38]. W tym samym roku zagrał drugoplanową rolę w amerykańskim horrorze Catacombes (As Above, So Below) w reżyserii Johna Ericka Dowdle’a, w którym gra postać miejskiego odkrywcy Papillona, który oprowadza grupę młodych zagranicznych alchemików w głąb paryskich katakumb^[39]. Bierze także udział w amerykańskim miniserialu Dziecko Rosemary^[14].

W 2015 roku nagrywa odcinek pilotażowy serialu telewizyjnego stworzonego przez Alana Balla i wyprodukowanego przez Eltona Johna dla HBO, zatytułowanego Virtuoso, którego akcja ma rozgrywać się w XVIII wieku i opowiada o młodych, utalentowanych muzykach, którzy przybywają z całej Europy, aby studiować w prestiżowej Akademii Doskonałości Muzycznej w Wiedniu, gdzie wciela się w rolę młodego hiszpańskiego gitarzysty i flecisty o imieniu Isidoro^[40]. Jednak HBO nigdy nie zrealizowało pełnego sezonu, a odcinek pilotażowy nigdy nie został wyemitowany^[41].

Po kilku występach we francuskich serialach w 2015 roku zostaje obsadzony w stałej roli drugoplanowej w popularnym serialu Gdzie jest mój agent? (fr. Dix pour cent), stworzonym przez Fanny Herrero, gdzie w sezonach 1. i 2. wciela się w postać młodego, początkującego aktora Hippolyte’a Rivière’a^[42]. To reżyser Cédric Klapisch wybrał go do roli w filmie Dix pour cent^[43], kilka lat po ich pierwszym spotkaniu podczas wieczoru Révélations podczas Cezarów 2009^[23][44], gdzie Klapisch był jego mentorem^[43][45]. W wywiadzie przyznał również, że jeszcze nie widział serialu.

Rok 2016 pozwala mu zaistnieć wśród szerszej publiczności: jest częścią grupy przyjaciół, zebranej przez Igora Gotesmana wokół Pierre’a Nineya na potrzeby komedii Five^[21], jego pierwszego komercyjnego sukcesu z ponad 700 000 sprzedanych biletów^[46], opartym na krótkometrażowym filmie o tym samym tytule, który zagrali w 2011 roku^[47]. W tym samym roku pojawia się w teledysku do piosenki Reuf zespołu Nekfeu, która znalazła się na ścieżce dźwiękowej filmu^[48]. Gra także drugoplanową rolę w thrillerze Made in France Nicolasa Boukhriefa^[21].

W 2017 roku odgrywa najmłodszego z rodzeństwa Cédrica Klapischa w dramacie Ce qui nous lie. Partnerami są Ana Girardot w roli młodszej siostry i Pio Marmaï w roli starszej^[21]. Jest także główną gwiazdą we francuskim filmie akcji Burn Out, którego współautorem i reżyserem jest Yann Gozlan^[21]. W tym samym roku użycza swojego głosu w pierwszym odcinku serialu dźwiękowego Calls, emitowanego na kanale Canal+^[49].

Podczas Festiwalu Filmowego w Cabourg w 2018 roku jest członkiem jury konkursu filmów krótkometrażowych^[50]. W tym samym roku zasiada również w jury sekcji Révélation na Festiwalu Kina Amerykańskiego w Deauville, któremu przewodniczy Cédric Kahn^[51].

Rok 2019 przynosi mu serię znaczących projektów: najpierw thriller geopolityczny Le Chant du Loup autorstwa Antonina Baudry’ego^[21], który we Francji obejrzało 1,5 miliona widzów^[52]; następnie thriller psychologiczny Celle que vous croyez Safy’ego Nebbou, w którym gra rolę drugoplanową u boku Juliette Binoche^[31]; następnie dzieli ekran do fantastycznej komedii romantycznej Mon inconnue z Joséphine Japy w reżyserii Hugo Gélina^[53], za którą otrzymuje nagrodę dla najlepszego aktora na Międzynarodowym Festiwalu Filmów Komediowych Alpe d'Huez w 2019 r.^[54]; ponadto ponownie spotyka się na jednym ekranie z Cédrikiem Klapischem i Aną Girardot w komedii romantycznej Deux Moi^[21], za którą otrzymuje nominację do Kryształowego Globu w kategorii „Najlepszy aktor”^[55].

Na Festiwalu Filmowym w Cannes w 2019 roku otrzymuje nagrodę Trophée Chopard za najlepszą kreację męską^[56]. W tym samym roku był członkiem jury 9. Festiwalu Filmowego Nikon, któremu przewodniczyła Marjane Satrapi^[57]. Również w 2019 roku był członkiem jury filmów fabularnych na 11. Międzynarodowym Festiwalu Filmów Kryminalnych w Beaune, którego przewodniczącym był reżyser Benoît Jacquot^[58].

W sierpniu 2021 ukazuje się film BAC Nord w reżyserii Cédrica Jimeneza, w którym aktor wciela się w postać policjanta z Marsylii (BAC) u boku Gillesa Lellouche’a i Karima Leklou. Film przedstawia losy trzech policjantów konfrontujących się w północnych dzielnicach Marsylii. Jest on otwarcie inspirowany aferą z 2012 r., w którą zamieszany był BAC^[59]. Bac Nord zdobywa 2,2 miliona widzów we Francji^[60]; występ w tym filmie zapewnia Civilowi jego pierwszą nominację do Cezara w kategorii „Najlepszy aktor drugoplanowy”^[23]. Otrzymał także drugoplanową rolę w filmie Alexa Lutza i Arthura Sanigou La Vengeance au triple galop, telewizyjnym pastiszu wyemitowanym na kanale Canal+ 4 października 2021, który parodiuje operę mydlaną La Vengeance aux deux visages, w którym zagrał menedżera motelu pasjonującego się baseballem, którego prawe przedramię zastąpiono protezą, a dłoń zastąpiono rękawicą baseballową^[61]. Również w 2021 François Civil użycza głosu gepardowi Nemirowi w drugim odcinku podcastu dla dzieci Animalia^[62], poświęconego zagrożonym gatunkom zwierząt, odcinek prowadzony przez Cyrila Diona, a napisany i wyreżyserowany przez Josha Vardeya^[63].

W 2022 roku wciela się w rolę fizjoterapeuty Yanna w filmie En corps Cédrica Klapischa, za którą otrzymuje drugą nominację do nagrody Cezara w kategorii „Najlepszy aktor drugoplanowy”^[23]. W tym samym roku użycza głosu postaci Buzza L’Eclaira we francuskiej wersji filmu animowanego o tym samym tytule^[64], a także postaci Philipa Gravesa we francuskiej wersji gry wideo Call of Duty: Modern Warfare II^[65].

W 2023 roku gra D'Artagnana w dwóch nowych adaptacjach filmowych powieści Aleksandra Dumasa Trzej muszkieterowie: Trzej muszkieterowie: D'Artagnan i Trzej Muszkieterowie: Milady, oba w reżyserii Martina Bourboulona^[66]. Jego największym sukcesem komercyjnym jest film D'Artagnan, który we Francji obejrzało 3,3 miliona widzów^[67]. W tym samym roku po raz drugi współpracuje z reżyserem Romainem Cogitore w romantycznym dramacie Une zone à défense, pierwszym francuskim filmie oryginalnym dostępnym w serwisie streamingowym Disney+, w którym wciela się w rolę oficera DGSI infiltrującego ZAD (strefę do obrony), który zakochuje się w jednej z aktywistek ZAD^[68], dzieląc ekran po raz trzeci z Lyną Khoudri, swoją partnerką ekranową w Trzech muszkieterach i Buzz l'Éclair^[69].

W listopadzie 2023 roku zostaje uhonorowany tytułem "aktora roku" przez magazyn GQ France^[70].

W 2024 roku pojawia się w komediowym miniserialu Netflixa Fiasco^[71], współtworzonym przez Igora Gotesmana i Pierre’a Nineya, gdzie ponownie zagrał u boku Pierre’a Nineya^[72], a także w dramacie Pas de confused w reżyserii Teddy’ego Lussi-Modeste’a^[73], w którym wciela się w postać młodego nauczyciela literatury niesłusznie oskarżonego przez nastoletnią uczennicę o nękanie^[74]. Występuje również w romantycznym dramacie L’Amour ouf w reżyserii Gilles’a Lellouche’a, zaprezentowanym w „konkursie głównym" podczas 77 edycji Festiwalu Filmowego w Cannes^[75]. Za tę rolę zdobywa swoją pierwszą nominację do nagrody Cezara w kategorii „Najlepszy aktor”.

W październiku 2024 roku bierze udział w zdjęciach do nadchodzącego filmu Arnauda Desplechina, Une affaire, w którym wciela się w pianistę przeżywającego niemożliwą historię miłosną^[76][77].