François Corteggiani

Od 1979 tworzył liczne serie wspólnie z Pierre’em Tranchandem (Pica). Powstały wówczas m.in.:

• Chafouin et Baluchon,
• Marine Fille de pirate,
• Bastos et Zouky,
• Smith et Wesson,
• L’École Abracadabra^[3].

Współpracował także blisko z Giorgio Cavazzano, przejmując scenariusze takich serii jak Peter O’Pencil / Silas Finn oraz Capitan Rogers. Z Cavazzano stworzył też Timothée Titan dla „Le Journal de Mickey”^[3].

Z Philippe’em Bercovicim opracował liczne serie humorystyczne, m.in.: Robinson et Zoé, Testar le Robot, Grand Panic Circus, Téléfaune^[3].

Od 1984 był jednym z głównych scenarzystów „Le Journal de Mickey”. Napisał ponad 1500 historyjek i gagów z udziałem postaci Disneya, m.in. Myszki Miki, Ellswortha, Supergoofy oraz bohaterów kaczej rodziny. Jego scenariusze rysowali m.in. Claude Marin, Daan Jippes oraz liczni artyści włoscy i hiszpańscy^[3].

W połowie lat 80. rozpoczął działalność w magazynie "Vécu", tworząc realistyczne i historyczne komiksy dla wydawnictwa Glénat. Wśród nich:

• De Silence et de Sang (rys. Marc Malès; później Jean-Yves Mitton i Emmanuele Barison),
• Le Casque et la Fronde (rys. Walter Fahrer),
• Le Bossu (rys. Norma),
• Sundance (rys. Michel Suro),
• Sécession (rys. Rachid Nawa)^[3].

Po śmierci Jean-Michela Charliera (1989) kontynuował serię Młodość Blueberry’ego – najpierw z Colinem Wilsonem, później z Michelem Blanc-Dumontem^[3].

W latach 1989–1990 współpracował regularnie z Soleil Productions, tworząc serie:

• L’Horus de Nékhen (rys. Georges Ramaïoli),
• L’Archer Blanc (rys. Jean-Yves Mitton),
• Yakuza (rys. Emanuele Barison),
• Saïto (rys. Norma),
• Les Ombres de la Lagune (rys. Giulio De Vita)^[3].

Soleil wydało także jego western lotniczy Thunderhawks, rysowany przez Colina Wilsona, później przez Michela Suro^[3].

Dla innych wydawców stworzył również:

Crin Blanc (rys. Michel Faure) oraz Francis Falko (rys. Victor de la Fuente)^[3].

W latach 1998–2004 Dargaud publikował jego thriller Tatiana K. (rys. Félix Meynet i Emanuele Barison).

W kolejnych latach stworzył m.in.:

• Les Bonheurs d’Agathe (scenariusz dla Claire Le Grand),
• Raimond le Carthare (rys. Michel Suro),
• Simon Nian (rys. Yves Rodier)^[3].

Aktywnie współpracował również z prasą włoską, m.in. „Topolino”, „Playboy” i „Il Giornalino”.

W 2004 został redaktorem naczelnym reaktywowanego „Pif Gadget”. Pod pseudonimem Pujol pisał tam nowe epizody Pifa, a także serie:

• Kid Franky,
• Monster Hôtel (rys. René Mazyn),
• Forg (rys. Dominique Cèbe)^[3].

Pracował również nad historiami z klasycznymi bohaterami komiksu frankofońskiego:

• Zembla (2006),
• Sybilline (rys. André Taymans, 2009),
• Alix (rys. Marco Venanzi i Mathieu Barthélémy, 2012),
• Les Pieds Nickelés (rys. Herlé, 2012)^[3].

W 2020, wraz z Dirkem Stallaertem, dokończył nieukończony scenariusz Willy’ego Vandersteena do serii Suske en Wiske, zatytułowany De Sonometer. Komiks został przedpremierowo opublikowany 29 sierpnia 2020 w holenderskiej gazecie „De Telegraaf”^[3].

W 2012 poparł Jeana-Luca Mélenchona, kandydata Frontu Lewicowego w wyborach prezydenckich w 2012^[4].

11 czerwca 2015 François Corteggiani został skazany w pierwszej instancji przez sąd karny w Carpentras^[5] za karykaturowanie Hervé de Lépinau — adwokata i lokalnego przedstawiciela Frontu Narodowego — jako królika. Sprawa dotyczyła satyrycznego biuletynu w nakładzie 85 egzemplarzy, rozpowszechnianego na targu w Carpentras podczas kampanii samorządowej w 2014, na dzień przed wyborami. W publikacji polityk był przedstawiony pod pseudonimem „Hervé le Lapinot”, a działania lokalnych działaczy Frontu Narodowego określano słowami „salopards”, „scélérats” i „imbéciles”^[6].

W wyniku procesu Corteggiani został skazany na grzywnę w wysokości 3000 euro, a także 3000 euro odszkodowania oraz 1500 euro tytułem kosztów postępowania. Po ogłoszeniu wyroku wsparcie dla niego wyraziły m.in. „Charlie Hebdo” i „L’Humanité”^[6]. Autor odwołał się od decyzji, a w 2017 został uniewinniony przez francuską Kasację^[2].