Franciszek Bąk
 podpułkownik | |
| Data i miejsce urodzenia |
11 października 1912 |
|---|---|
| Data śmierci |
12 grudnia 1990 |
| Przebieg służby | |
| Siły zbrojne | |
| Jednostki |
7 pułk piechoty |
| Stanowiska |
dowódca plutonu |
| Główne wojny i bitwy | |
| Odznaczenia | |
    | |
Franciszek Bąk (ur. 11 października 1912 w Czelatycach pow. jarosławski, zm. 12 grudnia 1990[1]) – podpułkownik ludowego Wojska Polskiego.
Życiorys
Pracował w okresie międzywojennym jako ślusarz. Szkołę średnią ukończył w 1941. W maju 1943 trafił do formującej się 1. Dywizji Piechoty. Ukończył w ciągu trzech miesięcy szkołę podoficerską, a następnie skierowany do 1. pułku piechoty na stanowisko dowódcy plutonu moździerzy. Otrzymał postrzał lewej nogi i przez ponad trzy miesiące przebywał na leczeniu szpitalnym w Moskwie. Powrócił do pułku na stanowisko dowódcy kompanii rusznic przeciwpancernych. Ponownie ranny[2] w czasie walk o Pragę skierowany na leczenie w szpitalu w Otwocku, w którym przebywał sześć tygodni. Powrócił do pułku i już w stopniu kapitana objął stanowisko drugiego, a później pierwszego pomocnika szefa sztabu. Ukończył w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie półroczny kurs i 3 stycznia objął obowiązki dowódcy 7. pułku piechoty 3 Dywizji Piechoty. Studiował w latach 1947–1950 w Akademii Sztabu Generalnego, a po jej ukończeniu był szefem sztabu 15. Terytorialnej Dywizji Piechoty. Dowódca 5. Saskiej Dywizji Piechoty od 26 września 1951 do 26 maja 1952[3].
Po zachorowaniu na gruźlicę i dwukrotnym leczeniu sanatoryjnym w Otwocku skierowany do pełnienia służby poza wojskiem na zastępcę Komendanta Głównego Powszechnej Organizacji „Służba Polsce”. Przez komisję lekarską uznany za niezdolnego do pełnienia służby wojskowej[4].
Pochowany na cmentarzu komunalnym Północnym w Warszawie (kwatera E-VI-9-12-4)[1].
Ordery i odznaczenia
- Srebrny Krzyż Orderu Virtuti Militari
- Krzyż Grunwaldu III klasy
- Krzyż Walecznych
- Złota Odznaka honorowa m. st. Warszawy „Za Zasługi dla Warszawy” (1972)[5]
Przypisy
- 1 2 Wyszukiwarka cmentarna --- Warszawskie cmentarze [online], www.cmentarzekomunalne.com.pl [dostęp 2025-11-27].
- ↑ Był ranny w nogę i szyję
- ↑ Traczyk i Komar 1988 ↓, s. 31.
- ↑ Traczyk i Komar 1988 ↓, s. 32.
- ↑ Dziennik Urzędowy Rady Narodowej m.st. Warszawy, nr 7, poz. 31, Załącznik nr 8, 30 kwietnia 1972.
Bibliografia
- Zygmunt Traczyk, Stanisław Komar: Dowódcy 5 Saskiej Dywizji Piechoty (1945–1957) noty biograficzne. Gubin: Muzeum Gubińskich Pancerniaków, 1988, s. 31–32.