Franciszek Boczek
 | |
 major piechoty | |
| Data i miejsce urodzenia |
7 października 1895 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
21 czerwca 1935 |
| Przebieg służby | |
| Lata służby |
1914–1935 |
| Siły zbrojne | |
| Formacja |
Legiony Polskie |
| Jednostki | |
| Stanowiska |
dowódca batalionu |
| Główne wojny i bitwy |
I wojna światowa |
| Odznaczenia | |
     | |
Franciszek Mieczysław Boczek (ur. 7 października 1895 w Wielowsi, zm. 21 czerwca 1935 w Warszawie) – major piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys
Urodził się 7 października 1895 w Wielowsi, w ówczesnym powiecie tarnobrzeskim Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Błażeja i Zuzanny z domu Bogoń[1]. Był uczniem szkoły realnej w Tarnobrzegu[2]. Należał do I Drużyny Skautów im. Tadeusza Kościuszki[2] oraz miejscowej drużyny strzeleckiej. W czasie I wojny światowej walczył w szeregach 2 pułku piechoty Legionów Polskich[3]. W opinii generała brygady Mieczysława Boruta-Spiechowicza był „wybitnie dzielnym podoficerem. Wziął udział we wszystkich bitwach 3. kompanii. W bitwie pod Sitowiczami wytrwał w ogniu huraganowym i przykładem swoim zmusił pluton swój do wytrwania”[4]. 5 sierpnia 1915 roku, jako sekcyjny I batalionu został ranny w bitwie pod Rarańczą[5]. Do 19 lipca 1916 roku przebywał w Domu Ozdrowieńcu w Kamieńsku[2].
W nocy z 15 na 16 lutego 1918 roku wziął udział w bitwie pod Rarańczą. 11 maja 1918 roku, jako chorąży II Korpusu Polskiego wziął udział w bitwie pod Kaniowem[3]. Następnie został członkiem Polskiej Organizacji Wojskowej w Kijowie[3], a później dowódcą plutonu w 4 Dywizji Strzelców Polskich, z którą w 1919 roku przybył do Czerniowiec. Po wyzwoleniu Stanisławowa został przydzielony do 5 pułku strzelców. Następnie dowodził kompanią w 40 pułku piechoty[4].
W 1921 roku kontynuował służbę w 40 pułku piechoty[6]. Od września 1921 do 15 lipca 1923 był odkomenderowany do baonu Straży Granicznej Nr 38[3][7]. W międzyczasie (3 maja 1922) został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 599. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był nadal 40 pułk piechoty[8]. W lipcu 1923 został przeniesiony do 5 pułku strzelców podhalańskich w Przemyślu[9][10]. 1 grudnia 1924 roku został mianowany kapitanem ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 roku i 193. lokatą w korpusie oficerów piechoty[11], a 17 grudnia 1931 roku majorem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1932 roku i 37. lokatą w korpusie oficerów piechoty[12]. W marcu 1932 roku został wyznaczony w 5 pułku strzelców podhalańskich na stanowisko obwodowego komendanta przysposobienia wojskowego[1][13][14]. W kwietniu 1934 roku został przeniesiony do 84 pułku piechoty w Pińsku na stanowisko dowódcy batalionu[15].
Zmarł 21 czerwca 1935 roku w Warszawie[16]. W poniedziałek 24 czerwca 1935 roku został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach[17]. Był żonaty ze Stafanią, która po jego śmierci zamieszkała w Jarosławiu[2] (kwatera 5A-7-34)[18].
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 7037 – 17 maja 1922[19][1][20][21]
- Krzyż Niepodległości z Mieczami – pośmiertnie, 17 marca 1938 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”[22], w zamian za uprzednio (9 listopada 1931) nadany Krzyż Niepodległości[23]
- Krzyż Walecznych dwukrotnie – 1 grudnia 1922 „za czyny orężne w czasie bojów Legionów Polskich”[24]
- Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921[25]
- Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości[25]
Przypisy
- 1 2 3 Kolekcja ↓, s. 1.
- 1 2 3 4 Szwedo 1998 ↓, s. 20.
- 1 2 3 4 Kolekcja ↓, s. 4.
- 1 2 Ś.p. mjr Boczek ↓.
- ↑ III Lista strat 1915 ↓, s. 5.
- ↑ Spis oficerów 1921 ↓, s. 137, 561.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 388, 427.
- ↑ Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 81.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 334, 369.
- ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 105, 208.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 131 z 17 grudnia 1924 roku, s. 739.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 12 z 18 grudnia 1931 roku, s. 399.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 23 marca 1932 roku, s. 224.
- ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 40, 619.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 7 czerwca 1934 roku, s. 158.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 31 sierpnia 1935 roku, s. 104.
- ↑ Nekrologi. „Polska Zbrojna”. 171, s. 4, 1935-06-23. Warszawa.
- ↑ Wyszukiwarka cmentarna - Warszawskie cmentarze
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 7 z 26 stycznia 1923, s. 65 – wskazany jako por. Boczek Władysław.
- ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 40.
- ↑ Wykaz odznaczonych orderem wojskowym „Virtuti Militari“ V kl. oficerów i szeregowych z b. 2-go pułku piechoty Legjonów Polskich., „Żołnierz Polski” (26 (305)), zbrojownia.cbw.wp.mil.pl, 25 czerwca 1922, s. 15 [dostęp 2026-06-22], Cytat: por. Boczek Władysław.
- ↑ M.P. z 1938 r. Nr 64, poz. 72 (ISAP).
- ↑ M.P. z 1931 r. Nr 260, poz. 352 (ISAP).
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 50 z 1 grudnia 1922 roku, s. 872.
- 1 2 Kolekcja ↓, s. 3.
Bibliografia
- Boczek Franciszek Mieczysław. [w:] Kolekcja Orderu Wojennego Virtuti Militari, sygn. I.482.76-7154 [on-line]. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2023-01-31].
- Lista strat Legionu Polskiego od lipca do października 1915. Piotrków: Centralny Oddział Ewidencyjny Departamentu Wojskowego NKN, 1915-10-01.
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2018-03-22].
- Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r.. Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1921.
- Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922.
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
- Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
- Ś.p. mjr Boczek. „Polska Zbrojna”. 171, s. 6, 1935-06-23. Warszawa.
- Bogusław Szwedo. Franciszek Boczek major (1895–1935). „Tarnobrzeskie Zeszyty Historyczne”. 17, luty 1998. Tarnobrzeg: Tarnobrzeskie Towarzystwo Historyczne. ISSN 1425-219X.