Franciszek Fikus
| Państwo działania | |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
15 kwietnia 1930 |
| Data i miejsce śmierci |
5 września 2005 |
| Profesor nauk technicznych | |
| Specjalność: elektrotermia, megnetohydrodynamika | |
| Alma Mater | |
| Doktorat |
1967 |
| Habilitacja |
1975 |
| Profesura |
1978 |
| Nauczyciel akademicki | |
| Uczelnia |
Politechnika Śląska |
| Okres zatrudn. |
1970–1981 |
| Odznaczenia | |
 | |
Franciszek (Franz) Fikus (ur. 15 kwietnia 1930 w Tarnowie Opolskim, zm. 5 września 2005 w Norymberdze) – polski inżynier, profesor zwyczajny, twórca polskiej elektrotermii i magnetohydrodynamiki, wykładowca na polskich i niemieckich uczelniach, pod koniec życia pisarz historyczny.
Życiorys
Studiował na gliwickim Wydziale Elektrycznym Politechniki Śląskiej (dyplom w 1955 ze specjalnością maszyny elektryczne)[1][2]. Po studiach rozpoczął pracę w hucie „Baildon” w Katowicach, by w 1961 przenieść się na stanowisko głównego energetyka w Hucie Batory w Chorzowie[1][2].
Praca w przemyśle umożliwiła mu prowadzenie badań i eksperymentów, które zostały uwieńczone w 1967 obroną pracy doktorskiej na Politechnice Śląskiej pod tytułem „Analiza rozkładu pola magnetycznego w nagrzewnicy indukcyjnej”[1][2]. Promotorem pracy był prof. Władysław Paszek[1][2]. W kwietniu 1970 otrzymał stanowisko docenta na Wydziale Metalurgicznym Politechniki Śląskiej w Katowicach[1][2]. Kierował tam Katedrą Elektrotermii, która zajmowała się oddziaływaniem pól magnetycznych na ciekłe metale[1][2]. W 1975 uzyskał stopień doktora habilitowanego, a trzy lata później, w 1978, otrzymał tytuł profesora zwyczajnego[1][2]. W 1981 przeprowadził się do Niemiec, gdzie wykładał na Uniwersytecie Technicznym w Düsseldorfie oraz w Fachhochschule Giessen-Friedberg[1][2]. Zmarł 5 września 2005 w Norymberdze. Został pochowany na cmentarzu w rodzinnym Tarnowie Opolskim[1].
Był przewodniczącym centralnej sekcji elektrotermii hutniczej przy Stowarzyszeniu Inżynierów i Techników Przemysłu Hutniczego[1][2]. Członek Międzynarodowej Unii Elektrotermii (UIE) w Paryżu oraz Polskiego Komitetu Elektrotermii[1][2]. Po przejściu na emeryturę w 2000 zajmował się pisaniem książek historycznych o dziejach starożytnego Izraela.
Był mężem Renaty Schumann, ojcem Sebastiana Fikusa oraz Małgorzaty (Maugi) Hausherr. Kuzyn Mariana Fikusa.
Publikacje
- Urządzenia magnetohydrodynamiczne w odlewniach i hutach (wraz z Tadeuszem Wieczorkiem), Wydawnictwo Śląsk, Katowice 1979.
- David. König und Gejagter, Münster 2003, ISBN 978-3-87067-984-2.
Odznaczenia i nagrody
- Złota Odznaka „Zasłużonemu w Rozwoju Województwa Katowickiego” (1980)[3]
- Nagroda Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki indywidualna III stopnia za osiągnięcia w dziedzinie badań naukowych (1977)[4]
- Nagroda Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki zespołowa II stopnia za osiągnięcia w dziedzinie badań naukowych (1977)[4]
Przypisy
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 Cz. Sajdak, Franciszek Fikus, „Przegląd Elektrotechniczny” 1/2006, s. 81.
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Cz. Sajdak, Franciszek Fikus, wspomnienie pośmiertne, „Hutnik” 11/2005, s. 64.
- ↑ Politechnika Śląska im. Wincentego Pstrowskiego w Gliwicach 1980–1981. Gliwice: Politechnika Śląska, 1981, s. 380. [dostęp 2026-08-20].
- 1 2 Politechnika Śląska im. Wincentego Pstrowskiego w Gliwicach 1977–1978. Gliwice: Politechnika Śląska, 1978, s. 329–330. [dostęp 2026-08-18].
Linki zewnętrzne
- Franz Fikus w katalogu Niemieckiej Biblioteki Narodowej (niem.)