Frank Evers Beddard

Frank Evers Beddard
Państwo działania

 Wielka Brytania

Data i miejsce urodzenia

19 czerwca 1858
Dudley

Data i miejsce śmierci

14 lipca 1925
Hampstead

Specjalność: zoologia, pierścienice
Alma Mater

New College w Oksfordzie

Odznaczenia
Medal Linneusza (1916)

Frank Evers Beddard (19 czerwca 1858 – 14 lipca 1925[1]) – angielski zoolog. Był autorytetem w dziedzinie pierścienic, także dżdżownicowatyh. Otrzymał Medal Linneusza za opublikowaną w 1916 książkę dotyczącą skąposzczetów.

Beddard urodził się w Dudley, jego ojcem był John Beddard. Uczył się w Harrow i New College w Oksfordzie. Zmarł w Hampstead w Londynie[1]

Kariera naukowa

Beddard był naturalistą w komisji wyprawy HMS Challenger od 1882 do 1884.

W 1884, po śmierci Williama Alexandra Forbesa, został mianowany prosektorem Zoological Society of London, odpowiedzialnym za wykonywanie sekcji martwych zwierząt[2].

Beddard był wykładowcą biologii w Guy's Hospital, egzaminatorem zoologii i anatomii porównawczej w University of London oraz wykładowcą morfologii na Uniwersytecie Oksfordzkim.

Oprócz swoich publikacji z szerokiego zakresu dziedzin zoologii, jak równonogi[3], ssaki[4], ornitologia[5], zoogeografia[6] i ubarwienie zwierząt[7], Beddard zasłynął jako autorytet w dziedzinie pierścienic[8], publikując dwie książki na temat tej gromady i udzielają się w artykułach dotyczących dżdżownic, pijawek oraz innej grupy bezkręgowców, nicieni, którą opisał dla wydanej w 1911 Encyclopædia Britannica, gdzie użył inicjałów "F.E.B.". Coles cytuje książkę W.H. Hudsona z 1919, The book of a naturalist, s. 347[8]:

Pewnego wieczora siedziałem z Frankiem E. Beddardem w jego klubie i, korzystając z okazji, zadałem mu parę pytań o dżdżownice, jako że jest najwspanialszym autorytetem z tej dziedziny we Wszechświecie

Beddard napisał biografie dwóch zoologów, Williama Henry'ego Flowera i Johna Andersona, do słownika Dictionary of National Biography. Jest autorem tomu 10. (Mammalia) Cambridge Natural History[4].

Po Beddardzie nazwany jest szopowaty Bassaricyon beddardi (Pocock, 1921)[2].

Publikacje

Książki

Rozdziały

  • Hudson, W.H. and Beddard, Frank E. British Birds. Rozdział dotyczący budowy i klasyfikacji. Pierwsza edycja, 1898. Longmans, Green, 1921

Przypisy

  1. 1 2 Former Fellows of The Royal Society of Edinburgh 1783 – 2002. Royal Society of Edinburgh, 8 listopada 2010. [dostęp 2015-07-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (19 września 2015)].
  2. 1 2 Beolens, Bo; Watkins, Michael; Grayson, Michael: The Eponym Dictionary of Mammals. JHU Press, 2009, s. 33.
  3. ↑ Beddard, Frank Evers. Report on the Isopoda collected by H. M. S. Challenger during the years 1873-76 (Volume pt 11, 12), HMSO, 1884
  4. 1 2 Beddard, Frank Evers. (Edit: Harmer, Sir Sidney Frederic; Shipley, Arthur Everett, Gadow, Hans) The Cambridge Natural History, Volume 10, Mammalia. Macmillan Company 1902
  5. ↑ Beddard, Frank Evers. The structure and classification of birds. Longmans, Green, 1898
  6. ↑ Beddard, Frank Evers. A text-book of zoogeography. Cambridge University Press 1895
  7. ↑ Beddard, Frank Evers. Animal coloration; an account of the principal facts and theories relating to the colours and markings of animals London, S. Sonnenschein & co.; New York, Macmillan, 1892
  8. 1 2 Coles, John W. Bibliography of the contributions to the study of the Annelida by Frank Evers Beddard with details of the material reported. Archives of Natural History. Volume 10, Page 273-315, DOI 10.3366/anh.1981.10.2.273, ISSN 0260-9541, 1981.

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.