Frankolin zebroszyi
| Scleroptila streptophora[1] | |||
| (Ogilvie-Grant, 1891) | |||
 Frankoliny zebroszyje na ilustracji z 1893 roku | |||
| Systematyka | |||
| Domena | |||
|---|---|---|---|
| Królestwo | |||
| Typ | |||
| Podtyp | |||
| Gromada | |||
| Podgromada | |||
| Infragromada | |||
| Rząd | |||
| Rodzina | |||
| Podrodzina | |||
| Plemię | |||
| Rodzaj | |||
| Gatunek |
frankolin zebroszyi | ||
| Synonimy | |||
|
| |||
| Kategoria zagrożenia (CKGZ)[4] | |||
 | |||
Frankolin zebroszyi[5] (Scleroptila streptophora) – gatunek średniej wielkości afrykańskiego ptaka z rodziny kurowatych (Phasianidae). Osiadły.
Systematyka
Morfologia
Wygląd zewnętrzny: Ptak o pokroju zbliżonym do kuropatwy. Cechy charakterystyczne to czarno-biało prążkowana kryza sięgająca od górnej części piersi do grzbietu. Samica ubarwiona podobnie do samca, ma ciemnobrązową czapeczkę i prążkowany wierzch.
Rozmiary: długość ciała: ok. 33 cm.
Masa ciała: dwa schwytane samce ważyły 364 i 406 g.
Występowanie
Środowisko
Skaliste stoki wzgórz z luźną roślinnością, tereny trawiaste i uprawy 600–1800 m n.p.m.
Zasięg występowania
Żyje w kilku izolowanych populacjach: w Ugandzie, zachodniej Kenii, na granicy Rwandy, Burundi i Tanzanii oraz na wyżynach Kamerunu.
Pożywienie
Owady i nasiona.
Rozród
Gatunek najprawdopodobniej monogamiczny.
Gniazdo to płytkie zagłębienie w ziemi ze skąpą wyściółką, zwykle ukryte wśród skał.
Okres lęgowy zależy od regionu: na początku pory deszczowej (w kwietniu) w Ugandzie, w czasie pory suchej (grudzień–marzec) w Kenii.
Jaja: znosi 4–5 jaj.
Status, zagrożenie i ochrona
W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych IUCN frankolin zebroszyi od 2024 roku klasyfikowany jest jako gatunek najmniejszej troski (LC – Least Concern); wcześniej uznawano go za gatunek bliski zagrożenia (NT – Near Threatened). Liczebność populacji nie została oszacowana. Dawniej był to ptak pospolity lub bardzo pospolity, obecnie (2024) wydaje się dość pospolity w Tanzanii i północnej Ugandzie, w Kenii zaś notowany jest bardzo rzadko. Trend liczebności oceniany jest jako spadkowy. Brakuje dokładnych informacji o przyczynach spadku liczebności, choć przypuszcza się, że głównie przyczyniły się do tego ekspansja rolnictwa i intensywny wypas zwierząt hodowlanych[4][7].
Przypisy
- 1 2 Scleroptila streptophora, [w:] Integrated Taxonomic Information System (ang.).
- 1 2 Ring-necked Francolin (Francolinus streptophorus). IBC: The Internet Bird Collection. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-23)]. (ang.).
- ↑ Francolinus streptophorus, [w:] Integrated Taxonomic Information System [dostęp 2013-10-26] (ang.).
- 1 2 Scleroptila streptophora, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species (ang.).
- ↑ Systematyka i nazewnictwo polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Plemię: Gallini Billberg, 1828 (wersja 2024-09-29). [w:] Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2025-02-07].
- ↑ F. Gill, D. Donsker & P. Rasmussen (red.): Pheasants, partridges, francolins. IOC World Bird List (v10.2). [dostęp 2020-08-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-05-07)]. (ang.).
- ↑ Species factsheet: Ring-necked Francolin Scleroptila streptophora. BirdLife International, 2024. [dostęp 2025-02-07]. (ang.).
Bibliografia
- P.J.K. McGowan: Family Phasianidae (Pheasants and Partridges). W: Josep del Hoyo, Andrew Elliott, Jordi Sargatal: Handbook of the Birds of the World. Cz. 2: New World Vultures to Guineafowl. Barcelona: Lynx Edicions, 1994, s. 493. ISBN 84-87334-15-6. (ang.).
Linki zewnętrzne
- Zdjęcia i nagrania głosów. [w:] eBird [on-line]. Cornell Lab of Ornithology. (ang.).