Friedrich Paulsen

Friedrich Paulsen

Friedrich Paulsen (1907)
Data i miejsce urodzenia	16 lipca 1846 Langenhorn
Data i miejsce śmierci	14 sierpnia 1908 Berlin
Profesor
Specjalność: filozofia, pedagogika
Alma Mater	Uniwersytet w Erlangen Uniwersytet Berliński
Doktorat	1871 – filozofia promotor: Friedrich Adolf Trendelenburg
Nauczyciel akademicki
Uczelnia	Uniwersytet Berliński

Friedrich Paulsen (ur. 16 lipca 1846 w Langenhorn, zm. 14 sierpnia 1908 w Berlinie) – niemiecki filozof i pedagog.

Studiował teologię na Uniwersytecie w Erlangen oraz filozofię na Uniwersytecie w Berlinie. Obronił w 1871 roku pracę doktorską z zakresu etyki arystotelesowskiej, przygotowaną pod kierunkiem Friedricha Adolfa Trendelenburga. Habilitował się w 1875 roku na podstawie pracy o rozwoju kantowskiej teorii poznania. Specjalizował się w zakresie pedagogiki, którą obok filozofii wykładał w Berlinie.

Wśród jego studentów można wyliczyć m.in.: Edmunda Husserla, Alberta Schweitzera, Eduarda Sprangera oraz Ferdinanda Tönniesa.

Uznawano go za przedstawiciela idealizmu niemieckiego. Sięgał do dorobku Fechnera, Kanta, Milla, Spinozy, Wundta. Propagował reformę oświaty i wprowadzenie nowoczesnego programu nauczania w gimnazjach.

Do najważniejszych publikacji należą: System der Ethik (1889); Einleitung in die Philosophie (1892), które doczekało się wielu wydań; Schopenhauer, Hamlet u. Mephistopheles (1900). W tym przełożone na język polski: Schopenhauer, Hamlet, Mefistofeles – Trzy rozprawy z historyi naturalnej pesymizmu, przeł. Jan Kasprowicz (Lwów 1905), Kant i jego nauka (Warszawa 1902). Pośmiertnie wydano autobiografię Paulsena - Aus meinem Leben (1909).

• Wielka Ilustrowana Encyklopedia Powszechna Wydawnictwa Gutenberga, tom 12, reprint wyd. Kurpisz, Poznań 1996.

• Utwory Friedricha Paulsena w serwisie Wolne Lektury
• Dzieła Friedricha Paulsena w bibliotece Polona