Günter Kunert
![]() | |
| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| Zawód, zajęcie |
pisarz |
![]() | |
Günter Kunert (ur. 6 marca 1929 w Berlinie, zm. 21 września 2019 w Kaisborstel) - niemiecki pisarz, poeta, scenarzysta, malarz, rysownik[1].
Życiorys
Urodził się jako syn katolika i żydówki. Wielu jego krewnych ze strony matki zginęło podczas Holocaustu. W 1949 wstąpił do SED, w młodości interesował się twórczością B. Brechta i J. Bechera. Studiował grafikę w berlińskiej szkole artystycznej, jednak przerwał studia. Pracował w różnych gazetach, pisał teksty dla telewizji i radia. W 1976 podpisał protest przeciwko pozbawieniu obywatelstwa NRD W. Biermanna, za co został usunięty z SED. W 1979 przeniósł się do RFN[2][3].
Nagrody i wyróżnienia
Jest laureatem wielu nagród krajowych i zagranicznych, m.in.[2]:
- 1962 Nagroda Heinricha Manna[4]
- 1973 Johannes-R.-Becher-Preis
- 2012 Krzyż Wielki Orderu Zasługi z Gwiazdą Republiki Federalnej Niemiec (Großes Verdienstkreuz der Bundesrepublik Deutschland mit Stern
Otrzymał doktoraty honoris causa od uczelni:
- 1988 Allegheny College, Pennsylvania, USA)
- 2005 Juniata College Huntingdon, Pennsylvania
- 2005 Università degli Studi di Torino
- 2010 Dickinson College Pennsylvania
Twórczość
Uprawiał różne gatunki literackie: wiersze, aforyzmy, krótkie opowiadania, opowiadania, autobiografie, eseje, bajki, słuchowiska, recenzje, mowy i szkice. Był autorem scenariuszy, przedmów do tekstów innych autorów. Znany był także jako malarz i rysownik. Wiele swoich książek ilustrował sam[2].
Pisał lakoniczne, sentencyjne wiersze (zbiory Wegschilder und Mauerinschriften z 1950, Notizen in Kreide z 1971, Unterwegs nach Utopia z 1977). Był autorem alegoryczno-parabolicznej powieści Im Namen der Hüte (1967), zbiorów krótkiej prozy (m.in. Ortsangaben z 1971, Sekretna biblioteka z 1972, pol. wyd. z 1980), a także reportaży, esejów i słuchowisk. Polski wybór jego poezji i miniatur literackich ukazał się pt. Nie tylko dla mnie (1969) i Pogrzeb odbędzie się w ciszy (1973).
Przypisy
- ↑ Günter Kunert - Munzinger Biographie [online], www.munzinger.de [dostęp 2026-06-01].
- 1 2 3 Günter Kunert odszedł – Wielkopolski Oddział Związku Literatów Polskich
- ↑ Pisarze niemieckojęzyczni XX wieku. Leksykon encyklopedyczny PWN pod red. Marka Zybury. Warszawa – Wrocław: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1996, s. 190-191. ISBN 83-01-11995-0 (autor biogramu: Zbigniew Światłowski).
- ↑ Heinrich Mann Prize. adk.de. [dostęp 2020-10-08]. (niem.).
Bibliografia
- Kunert Günter, [w:] Encyklopedia PWN [online], Wydawnictwo Naukowe PWN [dostęp 2019-11-03].
- Artykuł i informacja o śmierci Kunerta (niem.) [dostęp 2019-11-03]
- https://www.nytimes.com/2019/10/07/books/gunter-kunert-dead.html (ang.) [dostęp 2019-11-03]
Linki zewnętrzne
- ISNI: 000000038527271X
- VIAF: 160767017
- LCCN: n50045781
- GND: 118568051
- LIBRIS: zw9cd46h5n701mg
- BnF: 12025642n
- SUDOC: 028417372
- NLA: 35680662
- NKC: jn19990004737
- BNE: XX876905
- NTA: 068202784
- BIBSYS: 90072417
- CiNii: DA01739091
- Open Library: OL4288141A
- PLWABN: 9810579979705606
- NUKAT: n97002427
- J9U: 987007264120605171
- PTBNP: 212488
- LNB: 000111951
- NSK: 000114303
- CONOR: 47098467
- KRNLK: KAC2019E4375
- LIH: LNB:V*66967;=BU
- RISM: people/61568
- WorldCat: E39PBJq74tWk6qKCyFx7Xw6xjC

