Gary Thomson (snookerzysta)

Gary Thomson
Obywatelstwo

Wielka Brytania

Reprezentuje kraj

Szkocja

Data i miejsce urodzenia

7 września 1977
Glasgow

Gra zawodowa

1995—2003

Najwyższy ranking

87 (2004)

Najwyższy break

139 (Challenge Tour 2004 – Turniej 2[1])

Breaki 100+ pkt.

9

Gary Thomson (ur. 7 września 1977 w Glasgow[2]) – szkocki snookerzysta, dwukrotny mistrz Szkocji . W latach 1995–2004 grał łącznie przez 3 lata jako zawodowiec w World Snooker Tour.

Kariera

Gary Thomson zaczął grać w snookera dopiero w wieku 16 lat, a niecały rok później, w sezonie 1995/96, po raz pierwszy wziął udział w rundach kwalifikacyjnych do turniejów zawodowych. Jego najlepszym wynikiem było dotarcie do czwartej rundy Mistrzostw Świata w 1996. Po pierwszym sezonie zajął 366 miejsce w światowym rankingu.. W swoim drugim roku przetrwał tylko cztery rundy kwalifikacyjne European Open ale zanim dotarł do 1/128 finału. Zajmując 258. miejsce w rankingu, nie miał szans na zakwalifikowanie się do nowo utworzonego World Snooker Tour i musiał przenieść się do drugiej ligi UK Tour. Ale nawet tam nie odegrał żadnej roli w wyższych rundach turnieju.

Przez sześć lat grał jako amator, brał też udział w otwartych turniejach głównego cyklu, Benson & Hedges Championship i World Championship. W 2001 roku znalazł sponsora, który umożliwił mu profesjonalne szkolenie i uiścił opłaty wpisowe[3]. W tym samym roku zdobył tytuł Mistrza Szkocji Amatorów. Rok później dotarł ponownie do finału, w którym przegrał z Davidem McLellanem. Przegrał swój trzeci finał z rzędu z Jamesem McBainem.

Od sezonu 2001/02 brał także udział w turniejach kwalifikacyjnych Challenge Tour. W sezonie 2002/03 dotarł do półfinału dwóch z czterech turniejów, pokonując między innymi Joe Jogię i Martina Gould. Do Touru 2003/04 zakwalifikował się dzięki klasyfikacji generalnej. Sezon poszedł całkiem dobrze i dotarł do najlpeszych 64 turniejów Welsh Open i Players Championship w Szkocji, pokonując trzech graczy z czołowej 64-tki: Alfiego Burdena, Shauna Murphy’ego i Marcusa Campbella. Jednak na najważniejszych turniejach, takich jak UK Championship i World Championship, odpadał w drugiej rundzie - w każdym przypadku po zwycięstwie nad Lukiem Fisherem w meczu otwarcia. Oznaczało to, że nie zdobył wystarczającej liczby punktów, by awansować powyżej 87. miejsca w światowym rankingu, co wiązało się z kolejnym wykluczeniem z grona zawodowców.

Podjął próbę natychmiastowego powrotu poprzez Challenge Tour, ale w sezonie 2004/05 wygrał tylko jeden mecz w czterech turniejach. W kolejnym roku wprowadzono Pontin's International Open Series (PIOS) z ośmioma turniejami kwalifikacyjnymi, ale po dwóch turniejach bez przełomu, poddał się i nie brał udziału w kolejnym roku. Spróbował ponownie w sezonie 2007/08 i dotarł do 1/8 finału w jednym turnieju, ale zagrał tylko w pięciu turniejach i dwukrotnie odpadł w pierwszej rundzie, co pozbawiło go szans w rankingu touru i dało mu 62. miejsce[4]. W tym samym roku wystąpił także w Mistrzostwach Europy, docierając do 1/8 finału. Po długiej przerwie zakwalifikował się do World Open podczas turnieju Rileys Club w Glasgow w 2010 roku. Jednak w pierwszym meczu przegrał z Lasse Münstermannem. Ten sam los spotkał go w dwóch turniejach nowo wprowadzonego cyklu Players Tour Championship (PTC), w których następnie wziął udział. Minęło kilka lat, w których grał już tylko na poziomie amatorskim. W 2014 roku ponownie dotarł do finału Mistrzostw Szkocji, przegrywając po raz trzeci z Robertem Carlisle’em. W kolejnych latach brał udział w kilku turniejach PTC i Mistrzostwach Świata Amatorów. W 2015 roku dotarł do 1/8 finału. Ponadto kilkakrotnie bezskutecznie próbował zakwalifikować się do Main Tour poprzez Q School, jednak nigdy nie udało mu się przejść fazy grupowej 1/8 finału.

W kolejnych latach Thomson odniósł pewne sukcesy na poziomie amatorskim; zaledwie kilka dni po ostatecznej porażce z Shacharem Rubergiem na Mistrzostwach Europy w wariancie 6-Red, dotarł także do półfinału Mistrzostw Europy Seniorów w 2018 roku. W następnym roku ponownie dotarł do finału Mistrzostw Szkocji, które wygrał w 2025 roku po raz drugi w ciągu 24 lat. W 2021 roku po raz pierwszy zdobył mistrzostwo kraju wśród seniorów, a w 2024 roku powtórzył to osiągnięcie.

W lipcu 2025 wziął udział w rankingowym turnieju Championship League Snooker zastępując Lucę Brecela, który wycofał się z turnieju[5].

Sukcesy

Turnieje amatorskie

Rezultat Rok Turniej Przeciwnik Wynik Przypisy
Finalista 1. 2018 EBSA 6 reds Snooker Championship Izrael Szachar Ruberg 1–5 [6][7]
Zwycięzca 1. 2001 Scottish Amateur Championship Szkocja Ian Wells 7–2 [8]
Finalista 2. 2002 Scottish Amateur Championship Szkocja David McLellan 0–7 [9]
Finalista 3. 2003 Scottish Amateur Championship Szkocja James McBain 3–7 [10]
Finalista 4. 2014 Scottish Amateur Championship Szkocja Robert Carlisle 3–7 [11]
Finalista 5. 2019 Scottish Amateur Championship Szkocja Michael Collumb 4–7 [12]
Zwycięzca 2. 2021 Scottish Masters Championship (seniorzy) Szkocja Richy McDonald 6–0 [13]
Finalista 6. 2023 Scottish Masters Championship (seniorzy) Szkocja Lee Mcallister 2–6 [14]
Zwycięzca 3. 2024 Scottish Masters Championship (seniorzy) Szkocja Craig MacGillivray 6–4 [15]
Finalista 7. 2025 Scottish Masters Championship (seniorzy) Szkocja Craig MacGillivray 5–6 [16]
Zwycięzca 4. 2025 Scottish Amateur Championship Szkocja Jack Borwick 7–4 [17]

Przypisy

  1. ↑ Ron Florax: Career Total Statistics For Gary Thomson - Professional Results. CueTracker. [dostęp 2025-07-12]. (ang.).
  2. ↑ Paul Hunter Classic 2017 – Players – Gary Thomson (SCT). World Snooker. [dostęp 2025-07-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-03-05)]. (ang.).
  3. ↑ Gary Thomson: World Open, Mission Impossible?. The Snookerbacker Blog, 2010-08-19. [dostęp 2025-07-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-08-29)]. (ang.).
  4. ↑ Pontin's International Open Series 2006/2007. brownball.de. [dostęp 2025-07-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-03-29)]. (niem.).
  5. ↑ BetVictor Championship League 2025. snooker.org. [dostęp 2025-07-12]. (ang.).
  6. ↑ EBSA 6 reds Snooker Championship 6R - Bucharest / Romania 2018. European Billiards & Snooker Association. [dostęp 2025-07-12]. (ang.).
  7. ↑ Ron Florax: 2018 European 6-Reds Championship. CueTracker. [dostęp 2025-07-12]. (ang.).
  8. ↑ Ron Florax: 2001 Scottish Amateur Championship. CueTracker. [dostęp 2025-07-12]. (ang.).
  9. ↑ Ron Florax: 2002 Scottish Amateur Championship. CueTracker. [dostęp 2025-07-12]. (ang.).
  10. ↑ Ron Florax: 2003 Scottish Amateur Championship. CueTracker. [dostęp 2025-07-12]. (ang.).
  11. ↑ Ron Florax: 2014 Scottish Amateur Championship. CueTracker. [dostęp 2025-07-12]. (ang.).
  12. ↑ Ron Florax: 2019 Scottish Amateur Championship. CueTracker. [dostęp 2025-07-12]. (ang.).
  13. ↑ Ron Florax: 2021 Scottish Masters Championship. CueTracker. [dostęp 2025-07-12]. (ang.).
  14. ↑ Ron Florax: 2023 Scottish Masters Championship. CueTracker. [dostęp 2025-07-12]. (ang.).
  15. ↑ Ron Florax: 2024 Scottish Masters Championship. CueTracker. [dostęp 2025-07-12]. (ang.).
  16. ↑ Ron Florax: 2025 Scottish Masters Championship. CueTracker. [dostęp 2025-07-12]. (ang.).
  17. ↑ Ron Florax: 2025 Scottish Amateur Championship. CueTracker. [dostęp 2025-07-12]. (ang.).

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.