Georg Christoph Grooth

Georg Christoph Grooth (ros. Георг Христофор Грот (Гроот); ur. 21 stycznia 1716 w Stuttgarcie, zm. 28 września 1749 w St. Petersburgu) – niemiecki malarz portrecista działający w Rosji^[1].

Był synem i uczniem stuttgarckiego malarza nadwornego Johanna Christopha Grootha, a także starszym bratem Johanna Friedricha Grootha, również malarza działającego w Rosji. Nauki pobierał w Ludwigsburgu i w Dreźnie pod kierunkiem swojego ojca i innych mistrzów^[2][3][4], m.in. Ádáma Mányokiego^[5]. W 1741 r. przybył do Rewla na zaproszenie generała Ulricha Friedricha Woldemara von Löwendala, będącego wówczas na rosyjskiej służbie. Dwa lata później na zaproszenie cesarzowej Elżbiety Grooth wraz z Lucasem Conradem Pfandzeltem przeniósł się do Petersburga, gdzie został nadwornym malarzem cesarskim. Na dworze carskim przebywał do końca życia, malując portrety Romanowów oraz przedstawicieli rosyjskiej szlachty^[6]. Był dekoratorem cesarskich pałaców oraz autorem ikon w kaplicy nadwornej w Carskim Siole^[2].

Z powodu swojego niewysokiego wzrostu oraz garba był nazywany „Małym Groothem” w przeciwieństwie do swojego młodszego brata^[6]. Jego obrazy cechuje za realizm i widoczne podobieństwo do portretowanych osób, np. cesarzowej Elżbiety, wielkiego księcia Piotra Fiodorowicza i wielkiej księżnej Katarzyny (znajdujące się do 1917 r. w galerii domu Romanowów w Ermitażu)^[7][6].

Jak wielu cudzoziemskich artystów, przebywających w tym czasie w Rosji, Grooth miał licznych uczniów spośród Rosjan, przez co stał się twórcą rosyjskiej szkoły portretu epoki wczesnonowożytnej^[6]. Jednym z jego wychowanków był Iwan Argunow^[2], prekursor rosyjskiego malarstwa portretowego.