George Miller Beard

Georg Miller Beard

George Miller Beard (ur. 8 maja 1839 w Montville, zm. 23 stycznia 1883 w Nowym Jorku[1]) – amerykański neurolog. W 1869 wprowadził do medycyny termin neurastenii.

Był synem wielebnego Spencera F. Bearda, ministra kościoła kongregacyjnego, i Lucy A. Leonard. W 1862 ukończył studia na Uniwersytecie Yale. W 1866 uzyskał tytuł doktora medycyny na College of Physicians and Surgeons of New York. Jeszcze podczas studiów medycznych służył w Marynarce Wojennej Stanów Zjednoczonych. 25 grudnia 1866 ożenił się z Elizabeth Ann Alden, pochodzącą z Westville (obecnie dzielnica New Haven)[2].

Beard opisał neurastenię, jako zespół objawów zmęczenia, lęku, bólów głowy, impotencji, neuralgii i depresji, spowodowanych wyczerpaniem ośrodkowego układu nerwowego (co Beard wiązał z wpływem cywilizacji). Opisał też niezwykłe schorzenie, znane jako „skaczący Francuzi z Maine”[3]. Był entuzjastą elektroterapii i orędownikiem wielu reform organizacji opieki psychiatrycznej w Stanach Zjednoczonych. Był założycielem National Association for the Protection of the Insane and the Prevention of Insanity. Zajmował też niepopularne stanowisko w kwestii kary śmierci, między innymi apelując o złagodzenie kary dla Charlesa J. Guiteau, zabójcy prezydenta Jamesa Garfielda[2].

Przypisy

  1. ↑ Almanac of Famous People, 8th ed. Gale Group, 2003.
  2. 1 2 Dictionary of American Biography Base Set. American Council of Learned Societies, 1928-1936.
  3. ↑ George Beard: Remarks upon 'jumpers or jumping Frenchmen'. The Journal of Nervous and Mental Diseases, 1878, 5, s. 526.
This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.