George Ray Tweed

George Ray Tweed
Ilustracja
George Ray Tweed (około 1946)
kapitan marynarki kapitan marynarki
Data i miejsce urodzenia

2 lipca 1902
Portland, Oregon

Data i miejsce śmierci

16 stycznia 1989
Crescent City, Kalifornia

Przebieg służby
Lata służby

1922–1948

Siły zbrojne

 US Navy

Główne wojny i bitwy
Odznaczenia
Srebrna Gwiazda (Stany Zjednoczone)
Legionista Legii Zasługi z odznaką waleczności (USA)
Presidential Unit Citation – baretka marynarki Medal za Dobre Zachowanie Marynarki Wojennej (USA) Medal Amerykańskiej Służby Obronnej Medal Kampanii Azji-Pacyfiku (USA) Medal Zwycięstwa w II Wojnie Światowej (USA)

George Ray Tweed (ur. 2 lipca 1902 w Portland w stanie Oregon, zm. 16 stycznia 1989 w Crescent City w stanie Kalifornia[1]) – radiotelegrafista służący w United States Navy podczas II wojny światowej, który zasłynął z unikania japońskiej niewoli przez dwa lata i siedem miesięcy po kapitulacji amerykańskiego garnizonu na wyspie Guam w grudniu 1941.

Biografia

George Ray Tweed zaciągnął się do United States Navy w 1922 i przeszedł szkolenie podstawowe w bazie Naval Station Great Lakes w North Chicago w stanie Illinois. Uczęszczał również do Szkoły Radiotelegrafistów i służył w jednostkach radiotelegraficznych United States Navy do 1940, kiedy to został przeniesiony do bazy Naval Base Guam. W tym czasie Tweed, będący 16-letnim weteranem United States Navy w randze radiotelegrafisty pierwszej klasy, służył w Biurze Łączności Marynarki Wojennej, gdy Japończycy dokonali inwazji na wyspę 8 grudnia 1941[2]. Tweed przybył na Guam w sierpniu 1939[3]; jego rodzina wraz z innymi amerykańskimi kobietami i dziećmi została ewakuowana w październiku 1941[4]. Amerykanie stawili czoła japońskiej inwazji ze 155 żołnierzami United States Marine Corps, 200-osobową grupą autochtonów i 400 osobami z personelu United States Navy, które nie były przeszkolone do walki[4]. On i pięciu innych mężczyzn (Al Tyson, Yablonsky, Jones, Krump i Johnston z trałowca USS „Penguin”) nie chcąc dostać się do japońskiej niewoli, ukryli się w dżungli Guamu[5].

Kiedy Japończycy dowiedzieli się o nich, zaczęli ich poszukiwać[6]. Amerykanie schwytani podczas inwazji zostali zabrani do Japonii, a ci schwytani w dżungli mieli zostać straceni[7]. Japończycy oferowali 100 jenów za schwytanie każdego Amerykanina, ale 1000 jenów za Tweeda ze względu na jego doświadczenie w posługiwaniu się radiem[8]. Udało mu się uruchomić radio Silvertone w marcu 1942, co pozwoliło mu i miejscowej ludności odbierać wiadomości nadawane przez KGEI z San Francisco[9]. Kiedy bateria przestała działać, użył radia Zenith Electronics, aby odebrać także audycje nadawane przez United States Army Forces in the Far East i The Voice of Freedom z wyspy Corregidor[10]. Na podstawie audycji radiowych Tweed przez cztery miesiące wydawał podziemną gazetę „Guam Eagle”, używając maszyny do pisania i kalki[11]. Japończycy ostatecznie pojmali i zabili wszystkich oprócz Tweeda. Krump, Jones i Yablonsky zostali otoczeni po tym, jak rdzenny mieszkaniec, Felix Jota, ujawnił miejsce ich ukrycia w celu uzyskania nagrody, i zostali ścięci 12 września[12]. Tyson i Johnston zostali zastrzeleni, gdy 22 października zostali otoczeni przez 50 japońskich marynarzy po tym, jak Juan i Frank Perez ujawnili miejsce ich ukrycia[13]. Japończycy torturowali i zabili również miejscowych Czamorro, których podejrzewali o pomoc zaginionym Amerykanom[14]. Miejscowi nie chcieli, aby Tweed się poddał: „Mieszkańcy Guamu uważają, że dopóki będę się ukrywać, Amerykanie wrócą”[15].

Tweedowi udało się ukryć w środkowej części wyspy, z pomocą wielu miejscowych w 11 różnych miejscach, aż do października 1942[16]. Następnie Tweed schronił się na ranczu Antonio Artery w północno-zachodniej części wyspy[17]. W sumie Tweedowi udało się unikać Japończyków przez dwa lata i siedem miesięcy, aż do momentu tuż przed rozpoczęciem drugiej bitwy o Guam w 1944, w ramach walk o archipelag Marianów. W tym czasie studiował algebrę i robił buty dla rodziny, która się nim opiekowała[18]. 10 lipca 1944 udało mu się za pomocą lustra i semafora wysłać sygnał do dwóch niszczycieli, które przygotowywały się do zbliżającej się amerykańskiej inwazji[19]. Tweed przekazał informacje o japońskiej obronie, które zebrał ze swojego punktu obserwacyjnego z widokiem na zachodnie wybrzeże wyspy[19]. Został uratowany przez welbota z niszczyciela USS „McCall”.

Za swoje bohaterstwo Tweed został odznaczony Legią Zasługi z odznaką „V” i awansowany na starszego bosmana[20]. Później awansował na chorążego marynarki. Tweed wrócił na Guam we wrześniu 1946, aby podziękować tym, którzy mu pomagali[21]. Przeszedł w stan spoczynku w stopniu kapitana marynarki w 1948[22]. Później został odznaczony również Srebrną Gwiazdą[23]. George Ray Tweed zginął w wypadku samochodowym w 1989 w wieku 86 lat. Został pochowany na cmentarzu Eagle Point National Cemetery w Eagle Point w stanie Oregon[1].

Odznaczenia

Na podstawie: [23].

Kultura masowa

Historia Tweeda została w skrócie opowiedziana w oficjalnym dokumencie United States Navy na temat bitwy o Guam, a także w jego książce z 1945 „Robinson Crusoe, USN”[24]. Jego historia została również udramatyzowana w filmie z 1962 „No Man Is an Island”, w którym rolę Tweeda zagrał Jeffrey Hunter[25].

Przypisy

  1. 1 2 George Ray Tweed w bazie Find a Grave (ang.)
  2. ↑ Tweed i Clark 1945 ↓, s. 15.
  3. ↑ Tweed i Clark 1945 ↓, s. 266.
  4. 1 2 Tweed i Clark 1945 ↓, s. 17.
  5. ↑ Tweed i Clark 1945 ↓, s. 41,140–141.
  6. ↑ Tweed i Clark 1945 ↓, s. 30.
  7. ↑ Tweed i Clark 1945 ↓, s. 62.
  8. ↑ Tweed i Clark 1945 ↓, s. 73.
  9. ↑ Tweed i Clark 1945 ↓, s. 75–76.
  10. ↑ Tweed i Clark 1945 ↓, s. 85–86.
  11. ↑ Tweed i Clark 1945 ↓, s. 87.
  12. ↑ Tweed i Clark 1945 ↓, s. 137.
  13. ↑ Tweed i Clark 1945 ↓, s. 161.
  14. ↑ Tweed i Clark 1945 ↓, s. 49.
  15. ↑ Tweed i Clark 1945 ↓, s. 106.
  16. ↑ Tweed i Clark 1945 ↓, s. 151.
  17. ↑ Tweed i Clark 1945 ↓, s. 152.
  18. ↑ Tweed i Clark 1945 ↓, s. 181–183.
  19. 1 2 Tweed i Clark 1945 ↓, s. 240.
  20. ↑ Tweed i Clark 1945 ↓, s. 248.
  21. ↑ Tweed i Clark 1945 ↓, s. 256.
  22. ↑ Tweed i Clark 1945 ↓, okładka.
  23. 1 2 Roy Mosteller, George Ray Tweed [online], United States Navy Memorial [dostęp 2026-08-21] (ang.).
  24. ↑ Tweed i Clark 1945 ↓.
  25. ↑ No Man Is an Island w bazie IMDb (ang.)

Bibliografia

  • George Ray Tweed, Blake Clark, Robinson Crusoe, USN: The Adventures of George R. Tweed, RM1C, on Jap-held Guam, London: Whittlesey House, 1945, ISBN 978-0-598-85314-1, OCLC 1518115 (ang.).

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.