Georges Prêtre

Georges Prêtre
ilustracja
Data i miejsce urodzenia

14 sierpnia 1924
Waziers

Pochodzenie

francuskie

Data i miejsce śmierci

4 stycznia 2017
Navès

Gatunki

muzyka poważna

Zawód

dyrygent

Odznaczenia
Wielki Oficer Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Order Zasługi Republiki Włoskiej I Klasy (1951-2001) Order Zasługi Republiki Włoskiej II Klasy (1951-2001) Order Zasługi Republiki Włoskiej III Klasy (1951-2001) Krzyż Oficerski za Naukę i Sztukę (Austria)

Georges Prêtre (ur. 14 sierpnia 1924 w Waziers[1][2], zm. 4 stycznia 2017 w Navès[3]) – francuski dyrygent.

Życiorys

Studiował w konserwatorium w Douai oraz w Konserwatorium Paryskim (dyplom 1944)[1][2]. Pobierał lekcje dyrygentury u André Cluytensa i Pierre’a Dervaux[1][2]. Debiutował w 1946 roku w operze w Marsylii[1][2], gdzie poprowadził przedstawienie Le roi d’Ys Édouarda Lalo[1]. W kolejnych latach był dyrygentem teatrów operowych w Lille (1948), Casablance (1949–1951) i Tuluzie (1951–1955)[1]. Od 1956 do 1959 roku związany był z paryską Opéra-Comique[1][2], w której poprowadził paryską premierę Capriccio Richarda Straussa i prapremierowe przedstawienie La voix humaine Francisa Poulenka[1].

Od 1960 roku związany był z Operą Paryską, w sezonie 1970/1971 pełnił funkcję jej dyrektora artystycznego[1][2]. Współpracował z czołowymi teatrami operowymi na świecie, m.in. Chicago Lyric Opera (1959), nowojorską Metropolitan Opera (1964), Covent Garden Theatre w Londynie (1965), mediolańską La Scalą (1965)[1][2]. Od 1986 do 1991 roku dyrygował gościnnie orkiestrą Filharmoników Wiedeńskich[1][2]. W 1989 roku wystąpił na koncercie inaugurującym oddanie nowo wybudowanego gmachu paryskiej Opéra Bastille[1]. W latach 1995–1997 kierował Radio-Sinfonieorchester w Stuttgarcie[1].

Współpracował z Marią Callas, z którą dla wytwórni EMI nagrał Toskę G. Pucciniego i Carmen G. Bizeta[1]. W 2008 i 2010 roku poprowadził koncert noworoczny Filharmoników Wiedeńskich[4].

Odznaczenia

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 Encyklopedia Muzyczna PWM. T. 8. Część biograficzna pe–r. Kraków: Polskie Wydawnictwo Muzyczne, 2004, s. 188–189. ISBN 978-83-224-0837-7.
  2. 1 2 3 4 5 6 7 8 Baker’s Biographical Dictionary of Musicians. T. Volume 5 Pisc–Stra. New York: Schirmer Books, 2001, s. 2863. ISBN 0-02-865530-3.
  3. ↑ Michael Cooper: Georges Prêtre, French Conductor Known for Interpretation, Dies at 92. nytimes.com, 2017-01-04. [dostęp 2017-01-05]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-05)]. (ang.).
  4. ↑ Vienna New Year concert reaches record 72 countries. independent.co.uk, 2010-01-02. [dostęp 2025-12-16]. (ang.).
  5. ↑ Pretre Maestro Georges. quirinale.it. [dostęp 2025-12-16]. (wł.).
  6. ↑ Prètre Maestro Georges. quirinale.it. [dostęp 2025-12-16]. (wł.).
  7. ↑ Prétre Maestro Georges. quirinale.it. [dostęp 2025-12-16]. (wł.).
  8. ↑ Anfragebeantwortung. parlament.gv.at. s. 1443. [dostęp 2025-12-16]. (niem.).
  9. ↑ Légion d'honneur : promotion du 14 juillet (I). lefigaro.fr, 2009-07-15. [dostęp 2025-12-16]. (fr.).

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.