Gerhard Fieseler

Gerhard Fieseler

Gerhard Fieseler (1933)
Data i miejsce urodzenia	15 kwietnia 1896 Glesch
Data i miejsce śmierci	1 września 1987 Kassel
Zawód, zajęcie	inżynier, konstruktor lotniczy
Narodowość	niemiecka
Odznaczenia

Gerhard Fieseler (ur. 15 kwietnia 1896 w Glesch, zm. 1 września 1987 w Kassel) – niemiecki pilot wojskowy, as myśliwski Luftstreitkräfte z okresu I wojny światowej z 19. potwierdzonymi zestrzeleniami. Po wojnie pilot akrobacyjny i konstruktor lotniczy. Znany z produkcji samolotów Fieseler Fi 156 Storch i Fieseler Fi 103 oraz jako mistrz świata w akrobacji lotniczej.

Syn Augusta i Kathariny z domu Marx, miał jedenaścioro rodzeństwa^[1]. Jego ojciec był właścicielem drukarni. Gerhard zainteresował się lotnictwem w wieku dwunastu lat^[2.1]. W 1915 r. wstąpił do służby w cesarskich siłach powietrznych. Uległ wypadkowi lotniczemu, w wyniku którego przebywał w szpitalu do lutego 1916 r. Po powrocie do służby został w październiku skierowany do jednostki rozpoznawczej Fliegerabteilung 243. Następnie służył w jednostce Fliegerabteilung 41, a w maju 1917 r. przeniesiono go do jednostki myśliwskiej Jagdstaffel 25 działającej na froncie macedońskim. W czasie działań bojowych zgłosił łącznie 22 zwycięstwa powietrzne, z których oficjalnie uznano mu 19. W trakcie służby został odznaczony m.in. Krzyżem Żelaznym I i II klasy, Złotym Wojskowym Krzyżem Zasługi, a także austriackim Srebrnym Medalem Zasługi Wojskowej oraz wszystkimi czterema klasami bułgarskiego Krzyża Żołnierskiego za Odwagę. W październiku 1918 r. otrzymał stopień porucznika. Był najwyżej sklasyfikowanym pilotem myśliwskim działającym na wschodnim teatrze działań wojennych, który przeżył wojnę^[3.1].

Po zakończeniu działań wojennych został zdemobilizowany. W 1920 r. otworzył własną drukarnię książek w Eschweiler, jednak zdecydował się na powrót do lotnictwa. Stał się współudziałowcem fabryki samolotów Raab-Katzenstein Flugzeugwerk GmbH w Kassel^[4.1]. Zajął się akrobacją lotniczą, podczas pokazów lotniczych poznał czołowych niemieckich pilotów tj. Ernsta Udeta czy Paula Bäumera. Dla podniesienia atrakcyjności pokazów wpadł na pomysł holowania szybowców przez samolot, opracował niezbędne do tego wyposażenie. W 1927 r. w Kassel po raz pierwszy zaprezentował publicznie lot z szybowcem na holu. Opracował również nowe figury akrobacji lotniczej, m.in. „pętlę Fieselera”. W tym samym roku zakończył współpracę z Antoniusem Raabem i poświęcił się karierze pilota akrobacyjnego. Wziął udział w Międzynarodowych Spotkaniach Lotniczych w Zurychu, gdzie zajął drugie miejsce. W 1928 r. zwyciężył w pierwszych w Niemczech mistrzostwach w akrobacji lotniczej, pokonując Ernsta Udeta^[2.2]. 28 października 1928 r. na lotnisku Tempelhof w Berlinie wziął udział w pokazowym „meczu akrobacyjnym” konkurując z francuskim pilotem Marcelem Doretem. Zwycięstwo przyznano Doretowi^[5.1]. W kolejnych latach pięciokrotnie zdobył tytuł mistrza Niemiec (m.in. w 1930^[6.1]), dwukrotnie mistrza Europy, w 1932 r. zwyciężył w Zurychu. Jednocześnie kontynuował pokazy akrobacji lotniczej, 24 lipca 1932 r. wziął udział w tygodniu lotniczym „Luftpost”, na lotnisku we Wrzeszczu zaprezentował pokaz akrobacji^[7.1]. W sierpniu 1933 r. wystartował na Fieseler F 5 w zawodach Deutschlanflug, których nie ukończył z powodu awarii^[8.1]. W 1933 r. w Villacoublay zdobył tytuł mistrza świat w pojedynku z Michelem Detroyatem^[9.1]. W czerwcu 1934 r. w Paryżu zdobył po raz kolejny tytuł mistrza świata w akrobacji lotniczej^[10.1]. Jako pilot akrobacyjny był znany z bardzo płynnego łączenia figur (pętle, półpętle, beczki) w jedną sekwencję pokazową, co w latach 30. było jeszcze rzadkością^[11.1].

W 1930 r. zakupił niewielkie przedsiębiorstwo Segelflugzeugbau Kassel zajmujące się budową szybowców, które w 1932 r. przekształcił w Gerhard-Fieseler-Werke GmbH. W tym samym roku wytwórnia wyprodukowała pierwszy samolot akrobacyjny Fieseler F 2 Tiger. W tym samym roku trzy egzemplarze Fieseler F 3 Wespe zostały zgłoszone do udziału w Challenge 1932 a Gerhard Fieseler miał pilotować jeden z nich^[12.1].

U szczytu swej kariery pilota sportowego zdecydował się na jej zakończenie i poświęcenie pracy w przemyśle lotniczym^[2.3]. Dojście Hitlera do władzy i potajemna odbudowa niemieckiego lotnictwa wojskowego stała się dla Fieselera szansą na rozwój firmy. Uzyskał wsparcie Urzędu Technicznego Ministerstwa Lotnictwa Rzeszy, dzięki czemu w Challenge 1934 wystartował Fieseler Fi 97 z jego wytwórni^[13.1][14.1].

W 1935 r. wziął udział w konkursie ogłoszonym przez Technisches Amt Reichsluftfahrtministerium na projekt samolotu łącznikowego dla Wehrmachtu. Jego Fieseler Fi 156 Storch zwyciężył, co przyniosło firmie duże zamówienie i przyczyniło się do jej rozwoju^[15.1]. Kolejną znaną konstrukcją z okresu II wojny światowej jego zakładów był samolot-pocisk Fieseler Fi 103^[16.1].

Po wkroczeniu do Kassel Amerykanów został internowany, zwolniono go po roku. Zakłady lotnicze, zniszczone na skutek alianckich nalotów, przynosiły straty finansowe. Sprzedał udziały w nich w 1950 r. i poświęcił się promocji akrobacji lotniczej. W 1973 r. wydał autobiografię Meine Bahn am Himmel^[17].

Zmarł 1 września 1987 r. w Kassel, został pochowany na Hauptfriedhof Kassel^[1].

W 1918 r. poślubił Helene, rozwiódł się w 1938 r. Z tego związku urodził się syn Manfred i córka Katharina, obydwoje zginęli w 1944 r.^[1]