Gerhardtyt
 | |
| Właściwości chemiczne i fizyczne | |
| Skład chemiczny |
Cu2(NO3)(OH)3[1] |
|---|---|
| Twardość w skali Mohsa |
2 |
| Łupliwość |
doskonała[1] |
| Pokrój kryształu |
grubotabliczkowy[1] |
| Układ krystalograficzny |
rombowy[1] |
| Właściwości mechaniczne |
elastyczny[1] |
| Gęstość |
3,4 g/cm³[1] |
| Właściwości optyczne | |
| Barwa |
szmaragdowozielona[1] |
| Rysa |
jasnozielona[1] |
| Połysk |
szklisty, półszklisty, tłusty[1] |
| Współczynnik załamania |
1,703–1,722 (dwuosiowy)[1] |
| Inne |
dwójłomność: 0,019[1] dyspersja (optyka): bardzo silna[1] |
| Dodatkowe dane | |
| Klasyfikacja Strunza |
5.NB.05[1] |
Gerhardtyt – minerał z gromady azotanów. Nazwany na cześć francuskiego chemika Charlesa Frederica Gerhardta[1].
Charakterystyka
Gerhardtyt jest przezroczystym minerałem o szmaragdowozielonej barwie[1]. Krystalizuje w układzie rombowym w formie grubych tabliczek[1]. Ma szklisty połysk. Jego gęstość wynosi 3,4 g/cm³. Jest miękki – 2 w skali Mohsa[1].
Występowanie
Powstaje w wyniku utleniania się minerałów zawierających miedź[1]. Towarzyszą mu najczęściej kupryt, malachit, buttgenbachit i brochantyt[1]. Występuje w Australii, Chile, Demokratycznej Republice Konga, Francji, Hiszpanii, Kazachstanie, Maroko, Niemczech, na Ukrainie, Węgrzech, we Włoszech i w Stanach Zjednoczonych[1].