Gibril Ibrahim

Gibril Ibrahim posiada tytuł magistra oraz doktora ekonomii uzyskany na Uniwersytecie Meiji w Japonii. Przed objęciem kierownictwa w ruchu rebelianckim prowadził działalność akademicką. Był profesorem nadzwyczajnym ekonomii oraz kierownikiem Wydziału Ekonomii na Uniwersytecie Króla Sauda w Arabii Saudyjskiej^[2].

Jest bratem Khalila Ibrahima, założyciela i pierwszego przywódcy Ruchu Sprawiedliwości i Równości (JEM). W strukturach organizacji Gibril pełnił funkcję doradcy ds. relacji zewnętrznych oraz był członkiem zespołu negocjacyjnego podczas rozmów pokojowych w Abudży i Dosze^[3].

Po śmierci Khalila Ibrahima, który zginął w grudniu 2011 roku w wyniku nalotu powietrznego w Kordofanie Północnym, Gibril został wybrany na nowego przewodniczącego JEM w styczniu 2012 roku^[4]. Rzecznik ruchu, Gibril Adam Bilal, ogłosił wówczas, że zmiana lidera nie wpłynie na cele organizacji, w tym dążenie do obalenia ówczesnego rządu w Chartumie^[3].

Jako lider JEM, Gibril Ibrahim był jednym z kluczowych sygnatariuszy Porozumienia Pokojowego z Dżuby (Juba Peace Agreement), podpisanego 3 października 2020 roku pomiędzy rządem tymczasowym Sudanu a grupami wchodzącymi w skład Sudańskiego Frontu Rewolucyjnego (SRF)^[5].

W lutym 2021 roku, w ramach implementacji postanowień układu pokojowego dotyczących podziału władzy, został mianowany Ministrem Finansów i Planowania Gospodarczego. Na tym stanowisku nadzorował reformy gospodarcze, w tym proces oddłużania Sudanu w ramach inicjatywy HIPC, współpracując z Międzynarodowym Funduszem Walutowym^[2].

Po wojskowym zamachu stanu w październiku 2021 roku, Ibrahim utrzymał swoje stanowisko w rządzie. W wywiadach wzywał społeczność międzynarodową do kontynuowania wsparcia dla Sudanu, argumentując, że pomoc powinna być powiązana z reformami i transformacją demokratyczną, a nie z konkretnymi osobami^[6].

W okresie poprzedzającym wybuch wojny domowej w kwietniu 2023 roku, Ibrahim krytykował tzw. Porozumienie Ramowe, odmawiając udziału w „wąskim rządzie” i nawołując do szerszego konsensusu narodowego^[7].

Początkowo po wybuchu walk między Sudańskimi Siłami Zbrojnymi (SAF) a Siłami Szybkiego Wsparcia (RSF) zachowywał neutralność. Jednak w listopadzie 2023 roku ogłosił, że JEM porzuca neutralność i dołączy do walki po stronie sudańskiej armii. Decyzję tę uzasadnił koniecznością obrony cywilów przed atakami RSF, oskarżając tę formację o czystki etniczne i zbrodnie w Darfurze. W swoich działaniach Ibrahim starał się również wykorzystać swoje koneksje w Czadzie, aby ograniczyć domniemane wsparcie tego kraju dla RSF^[8].