Gierman Grief

Gierman Grief
Герман Греф
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

8 lutego 1964
Panfiłowo

Minister Rozwoju Ekonomicznego i Handlu
Okres

od 2000
do 2007

podpis
Odznaczenia
Order „Za zasługi dla Ojczyzny” II klasy Order „Za zasługi dla Ojczyzny” III klasy Order „Za zasługi dla Ojczyzny” IV klasy Order Aleksandra Newskiego (Federacja Rosyjska) Order Honoru Oficer Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja)
Odebrane:
Komandor Orderu Gwiazdy Włoch

Gierman Oskarowicz Grief (ros. Герман Оскарович Греф, niem. Herrmann Gräf; ur. 8 lutego 1964 w Panfiłowie w Kazachskiej SRR) – rosyjski prawnik, ekonomista i polityk narodowości niemieckiej.

Życiorys

Urodził się w rodzinie etnicznych Niemców, których deportowano w 1941 roku z Donieckiego Zagłębia Węglowego do Kazachstanu. Niewiele później stamtąd przenieśli się do rosyjskiej części ZSRR.

W 1990 roku ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Państwowym w Omsku. Po ukończeniu studiów pracował jako wykładowca akademicki na Wydziale Prawa Uniwersytetu w Omsku. W latach 1990–1993 odbywał studia doktoranckie na Wydziale Prawa Uniwersytetu Państwowego w Petersburgu.

Do 1998 roku pracował na różnych stanowiskach w administracji Petersburga związanych głównie ze sprawami zarządzania mieniem publicznym i nieruchomościami: był konsultantem prawnym (1991–1992), naczelnikiem agencji ds. zarządu mieniem (1992), przewodniczącym komitetu ds. zarządu mieniem i zastępcą szefa administracji rejonowej w Pietrodworcu (1992–1994), zastępcą przewodniczącego komitetu ds. zarządu mieniem miasta i dyrektorem Departamentu Nieruchomości (1994–1997) oraz wicegubernatorem – przewodniczącym komitetu ds. zarządu mieniem miasta.

W 1998 roku był członkiem kolegium Ministerstwa Własności Państwowej. W latach 1998–2000 pełnił funkcję pierwszego zastępcy ministra własności państwowej. Od 1999 roku zasiadał w kolegium Federalnej Komisji Rynku Papierów Wartościowych.

Od 2000 roku pełnił funkcję ministra rozwoju ekonomicznego i handlu. Jest uważany za liberalnego reformatora i jedną z najważniejszych osób w gospodarce rosyjskiej. Na początku 2005 roku obiektem krytyki stała się polityka społeczna rządu rosyjskiego, której współautorem był Grief. W Rosji doszło do protestów emerytów przeciwko reformie systemu świadczeń socjalnych. Mimo krytyki i protestów Grief zachował stanowisko i wpływ na kształtowanie polityki gospodarczo-społecznej.

We wrześniu 2007 roku został zdymisjonowany, a w listopadzie tego samego roku objął funkcję prezesa Sbierbanku.

Decyzją z dnia 8 kwietnia 2022 roku Rada Unii Europejskiej nałożyła na Griefa sankcje za wspieranie działań podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy[1].

Życie prywatne

Żonaty, ma dwie córki. Grief włada trzema językami. Zna angielski, a poza ojczystym rosyjskim mówi także w języku przodków, po niemiecku.

Odznaczenia

Przypisy

  1. ↑ Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2022/581 z dnia 8 kwietnia 2022 r. wykonujące rozporządzenie (UE) nr 269/2014 w sprawie środków ograniczających w odniesieniu do działań podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażających (CELEX: 32022R0581).
  2. ↑ Указ Президента Российской Федерации № 42 «О награждении государственными наградами Российской Федерации». publication.pravo.gov.ru, 8.02.2019. [dostęp 2026-05-13]. (ros.).
  3. ↑ Указ Президента Российской Федерации № 1386 «О награждении орденом „За заслуги перед Отечеством“ III степени Грефа Г. О.. szrf.ru, 19.10.2011. [dostęp 2026-05-13]. (ros.).
  4. ↑ Президент России В. В. Путин вручил государственную награду Президенту, Председателю Правления Сбербанка России Г. О. Грефу. sbrf.ru, 13.12.2007. [dostęp 2026-05-13]. (ros.).
  5. ↑ Согласованный подвиг. Ведомости, 6.06.2014. [dostęp 2026-05-13]. (ros.).
  6. ↑ Указ Президента Российской Федерации № 74 «О награждении государственными наградами Российской Федерации». pravo.gov.ru, 13.02.2014. [dostęp 2026-05-13]. (ros.).
  7. ↑ Грефу вручили орден Почетного легиона. banki.ru. [dostęp 2026-05-13]. (ros.).
  8. ↑ Gazzetta Ufficiale [online], www.gazzettaufficiale.it [dostęp 2025-10-02] (wł.).

Linki zewnętrzne