Gig economy

Gig economy (pol. ekonomia pracy dorywczej[1]) – system ekonomiczny, w którym grupa ludzi (gigersi) podejmuje pracę dorywczą lub na własny rachunek[2][3].
Opis
Ekonomia pracy dorywczej składa się z podmiotów korporacyjnych, pracowników i konsumentów[4]. Amerykański Urząd Skarbowy (IRS) definiuje ekonomię pracy dorywczej jako „działalność, w której ludzie zarabiają na życie, świadcząc pracę, usługi lub towary na żądanie”, i podkreśla, że działalność ta jest często ułatwiana za pośrednictwem platformy cyfrowej, takiej jak aplikacja mobilna lub strona internetowa, a zarobki mogą mieć formę „gotówki, nieruchomości, towarów lub waluty wirtualnej”[5]. Amerykański termin „gig economy” pochodzi od slangowego określenia indywidualnych występów artystów, takich jak muzycy i komicy[6]. Zamiast regularnej pensji, otrzymują oni wynagrodzenie za poszczególne wykonane wydarzenia (ang. gigs)[7].
Podmioty korporacyjne zatrudniają pracowników do krótkoterminowych zobowiązań w ramach tymczasowych zadań. Dzięki temu właściciele platform są często w stanie zapewnić inny rodzaj usługi lub produktu, ponieważ model gig economy nie obciąża ich kosztami, takimi jak zwolnienia chorobowe i świadczenia z ubezpieczenia zdrowotnego, a także powierzchnią biurową, sprzętem i szkoleniami. Czasami pozwala im to zatrudnić osoby z wiedzą specjalistyczną, na którą w innym przypadku nie mogłyby sobie pozwolić[4]. Do pracowników zaliczają się „freelancerzy, pracownicy kontraktowi oraz osoby tymczasowe lub zatrudnione w niepełnym wymiarze godzin”. Często cieszą się oni większą elastycznością pod względem kontroli harmonogramu i równowagi między życiem zawodowym a prywatnym[4]. Konsumenci korzystają z korzyści płynących z lepszych wyborów i wygody[4].
Według stanu na listopad 2022 10 największych firm z sektora gig economy pod względem kapitalizacji rynkowej obejmowało Intuit (oprogramowanie do przygotowywania zeznań podatkowych), PayPal (płatności online), Airbnb (rynek hostingu), Uber (współdzielone przejazdy) i Shopify (handel elektroniczny)[8]. Inne firmy to Lyft, OnlyFans (usługa subskrypcji treści)[9], DoorDash i Instacart[10].
Przypisy
- ↑ Grupa Wirtualna Polska, Gig economy – co to jest i jak wpływa na rynek pracy [online], Money.pl – portal finansowy, 18 maja 2023 [dostęp 2025-10-03] (pol.).
- ↑ What is the gig economy? [online], McKinsey & Company [dostęp 2025-10-03] [zarchiwizowane z adresu 2023-11-27] (ang.).
- ↑ Kimberly Jamie, Karel Musilek, Gig Economy, John Wiley & Sons, Ltd, 2025, s. 1–4, DOI: 10.1002/9781405165518.wbeos1463.pub2, ISBN 978-1-4051-6551-8 [dostęp 2025-10-03] (ang.).
- 1 2 3 4 What is the Gig Economy? – Definition from WhatIs.com, „WhatIs.com” [dostęp 2025-10-03] [zarchiwizowane z adresu 2023-11-06] (ang.).
- ↑ Gig Economy Tax Center | Internal Revenue Service [online], www.irs.gov [dostęp 2025-10-03] [zarchiwizowane z adresu 2023-11-09] (ang.).
- ↑ What to Know About the Gig Economy, „US News & World Report” [dostęp 2025-10-03] [zarchiwizowane z adresu 2023-11-29] (ang.).
- ↑ What is the ‘gig’ economy?, „BBC News” [dostęp 2025-10-03] [zarchiwizowane z adresu 2020-11-01] (ang.).
- ↑ 5 Biggest Gig Economy Companies In The World, „Insider Monkey” [dostęp 2025-10-03] [zarchiwizowane z adresu 2023-12-15] (ang.).
- ↑ Gwyn Easterbrook-Smith, OnlyFans as gig-economy work: a nexus of precarity and stigma, „Porn Studies”, 10 (3), 2023, s. 252–267, DOI: 10.1080/23268743.2022.2096682, ISSN 2326-8743 [dostęp 2025-10-03].
- ↑ Meaghan Yuen, A list of the top gig economy companies and apps in 2023, „Insider Intelligence” [dostęp 2025-10-03] [zarchiwizowane z adresu 2023-12-14] (ang.).