Good girl art

Good girl art (GGA) – nurt ilustracji, szczególnie obecny w amerykańskich komiksach, paskach komiksowych oraz magazynach typu pulp^[1], przedstawiający kobiece postacie w sposób idealizujący ich wygląd i często podkreślający ich seksapil. Styl ten rozwinął się na początku lat 40. XX wieku i był związany przede wszystkim z okresem złotej ery komiksu (ang. Golden Age of Comic Books)^[2]. Termin został ukuty przez Davida T. Alexandra (ur. 1944), współzałożyciela American Comic Book Company z Studio City w Kalifornii, i pojawiał się w katalogach sprzedaży wysyłkowej tej firmy od lat 70. do 1989^[3].

W literaturze przedmiotu zwraca się uwagę, że przez wiele lat termin good girl art nie posiadał jednoznacznej definicji, mimo iż był powszechnie używany w dyskusjach poświęconych historii komiksu. Styl ten wywodzi się z tradycji pin-up i zaczął pojawiać się w komiksach na początku lat 40. XX wieku. Charakterystycznym motywem były przedstawienia atrakcyjnych kobiet w skąpych lub podkreślających sylwetkę strojach, ukazywanych w sposób sugerujący ich nieświadomość własnego seksapilu, która pozostawała oczywista dla odbiorcy^[4].

Pisarz science fiction Richard A. Lupoff zdefiniował good girl art w następujący sposób^[5]:

Good girl art obejmuje szeroki zakres przedstawień kobiecych postaci charakterystycznych przede wszystkim dla okresu złotej eray komiksu (1938–1955). Ze względu na brak ścisłej definicji oraz kolekcjonerską wartość ilustracji zaliczanych do tego nurtu, określenie zakresu pojęcia pozostaje przedmiotem dyskusji wśród badaczy i kolekcjonerów komiksu^[4].

Kevin Michael Scott, analizując komiksy wydawnictwa Fiction House z lat 1941–1952, wskazywał, że bohaterki good girl art niemal zawsze przedstawiano jako wyjątkowo atrakcyjne. Ich ubiór był skąpy lub celowo uszkodzony, eksponując dekolt i nogi, a sylwetki cechowały wyidealizowane proporcje – duży biust, wąska talia oraz długie nogi^[4].

W opracowaniach poświęconych historii komiksu wskazuje się, że good girl art odzwierciedlał dominujące w połowie XX wieku wyobrażenia o rolach płciowych. Współcześni badacze interpretują charakterystyczny sposób przedstawiania bohaterek jako przejaw tzw. seksizmu życzliwego (ang. benevolent sexism), polegającego na ukazywaniu kobiet jako atrakcyjnych, lecz jednocześnie wymagających opieki i ochrony ze strony mężczyzn^[4].

Popularność good girl art osiągnęła szczyt w latach 40. i 50. XX wieku, kiedy styl ten zyskał uznanie wśród młodych mężczyzn, zwłaszcza żołnierzy United States Armed Forces, dla których komiksy stanowiły okazję do „podziwiania kobiet” (girl watching)^[6]. Do czołowych twórców tego nurtu zaliczani są Bill Ward, znany z komiksów o postaci Torchy^[7][8], oraz Matt Baker, jeden z nielicznych Afroamerykanów pracujących jako rysownik w okresie złotej eray komiksu^[9].

Według Kevina Michaela Scotta popularność tego typu przedstawień w okresie II wojny światowej wiązała się również z ich odbiorem przez amerykańskich żołnierzy. Autor wskazuje, że częste ukazywanie bezbronnych bohaterek oczekujących na ocalenie wzmacniało przekaz odwołujący się do obowiązku obrony Stanów Zjednoczonych oraz amerykańskich wartości, symbolicznie utożsamianych z wizerunkiem pięknych kobiet^[4].

W tym samym okresie good girl art pojawił się również w prasowych paskach komiksowych. Jednym z wczesnych przykładów tego stylu była seria Russella Stamma Invisible Scarlet O'Neil, której superbohaterka była często przedstawiana w bieliźnie^[10].

W latach 1990–2001 wydawnictwo AC Comics opublikowało 19 numerów czasopisma „Pearson's Good Girl Art Quarterly” (obejmującego również kilka numerów „Good Girl Comics” ), którego zawartość stanowiła mieszanka fotografii, nowych komiksów oraz przedruków klasycznych historii komiksowych^[11][12].

• kobiety w lodówkach