Grégory Vignal

Vignal wychował się w Montpellier i całą drogę przez akademię przebył w miejscowym Montpellier HSC^[5]. W 1999 roku podpisał swój pierwszy profesjonalny kontrakt z pierwszą drużyną, jednak w sezonie 1999/2000 nie zanotował żadnego ligowego występu^[3]. Mimo to jego talent nie pozostał niezauważony – latem 2000 roku wziął udział w zwycięskim dla Francji Mistrzostwie Europy U-18 w Niemczech, co przyciągnęło uwagę skautów z całej Europy^[6].

We wrześniu 2000 roku, w wieku 19 lat, Vignal przeniósł się do Liverpoolu za 500 000 funtów^[7]. Trafił pod skrzydła rodaka – trenera Gérarda Houlliera – i szybko zaimponował rezerwowemu szkoleniowcowi Joe Corriganowi, co zaowocowało szybkim awansem do pierwszego składu^[7]. Debiutu na Anfield dokonał 6 stycznia 2001 roku w meczu Pucharu FA z Rotherham United, wygranym 3:0^[6]. Sezon 2000/2001 zakończył z sześcioma ligowymi występami^[8] i choć nie strzelił gola zebrał trzy medale: za zwycięstwo w Pucharze FA, Pucharze UEFA i Superpucharze UEFA, najczęściej jako nieużyty rezerwowy^[6].

Przełom w sezonie 2001/2002 wydawał się realny – poważna kontuzja Markusa Babbela i przesunięcie Jamiego Carraghera na prawą flankę otworzyły Viganalowi miejsce lewego obrońcy, a współpraca z Johnem Arne Riisem na skrzydle wyglądała obiecująco^[5]. Wszystko zrujnowała kontuzja: 9 października 2001 roku, podczas przegranego 1:2 meczu Pucharu Ligi z Grimsby, Vignal złamał kość w stopie i wypadł z gry na resztę sezonu^[5]. Po powrocie do zdrowia nie potrafił już wypchnąć z jedenastki doskonale zaaklimatyzowanego Riisego – w sezonie 2002/2003 zaliczył zaledwie cztery ligowe występy^[5].

11 stycznia 2003 roku Vignal trafił na wypożyczenie do Bastii, gdzie spędził drugą połowę sezonu 2002/2003^[5]. Pobyt na Korsyce oceniono pozytywnie, jednak w sezonie 2003/2004 Liverpool zdecydował się na kolejne wypożyczenia: najpierw do Stade Rennais na pierwszą połowę sezonu, a następnie do Espanyolu na drugą^[9][10]. Epizod w Rennes okazał się jednak wyjątkowo nieudany – według kibiców bretońskiego klubu obrońca nie tylko nie przekonał swoją grą, lecz także popadł w konflikt z szatniowym^[9]. W grudniu 2003 roku, jeszcze w trakcie sezonu, opuścił klub^[9].

W trakcie sezonu 2003/2004 Vignal trafił jeszcze na krótkie wypożyczenie do Glasgow Rangers, ale kluczowym stał się dopiero sezon 2004/2005 – Liverpool wypożyczył go do Ibrox na pełen rok^[5]. Szkocja okazała się dla Francuza miejscem odrodzenia. Pod wodzą Alexa McLeisha Vignal rozegrał 42 mecze we wszystkich rozgrywkach, w tym 30 ligowych, i zdobył trzy bramki^[7]. W historycznym meczu z Celtikiem (2:0) strzelił jedną bramkę, a w starciu z Motherwell (3:2) wbił dwie decydujące – w tym w doliczonym czasie gry^[7]. Rangers sięgnęli po tytuł mistrzowski w ostatniej kolejce – w tzw. „Helicopter Sunday", gdy helikopter z trofeum zmienił kierunek lotu w powietrzu po zmianie wyników^[11]. Vignal zdobył też medal za zwycięstwo w Pucharze Ligi Szkocji^[7]. Po zakończeniu sezonu Rangers chcieli zatrzymać go na stałe, jednak negocjacje nie doszły do skutku^[5].

Latem 2005 roku, po wygaśnięciu kontraktu z Liverpoolem, Vignal dołączył do Portsmouth – do drużyny, którą prowadził wówczas Alain Perrin, kolejny Francuz w jego karierze^[7]. Dobrze zaznaczył się na początku sezonu 2005/2006, ale po przyjściu Harry'ego Redknappa na ławkę trenerską – gdy Portsmouth stało w obliczu kryzysu – Vignal wylądował na ławce rezerwowych, a jego miejsce zajął sprowadzony z Tottenhamu Noé Pamarot^[7]. Paradoksalnie i tak zebrał w Portsmouth 14 ligowych występów – więcej niż przez cały pobyt w Liverpoolu^[5].

Latem 2006 roku Vignal przeniósł się na zasadach wolnego transferu do RC Lens, jednak i tu nie zdołał w pełni się przebić^[7]. Po kilku meczach w sezonie 2006/2007 klub zdecydował się na wypożyczenie go do 1. FC Kaiserslautern z 2. Bundesligi w drugiej połowie sezonu^[7]. Po powrocie do Lens klub wreszcie spadł do Ligue 2, co Vignal próbował wykorzystać – jednak i tym razem nie zdołał przekonać trenera Jean-Guya Wallemme'a, a jego poziom oceniono jako niewystarczający nawet na Ligue 2^[7].

27 lipca 2007 roku, po udanym tygodniowych testach^[12], Vignal trafił na roczne wypożyczenie do Southampton grającego w Championship^[13]. Był to jeden z lepszych jego sezonów poza Szkocją: rozegrał 20 meczów ligowych i zdobył trzy bramki^[14]. Pierwszą strzelił z rzutu wolnego w meczu Pucharu FA z Leicester City (2:0)^[15], drugą – z rzutu karnego w meczu z Scunthorpe United^[16], grając z gipsem na złamanym przedramieniu, wbił też jedenastkę w spotkaniu z Wolverhampton (2:2)^[17], po którym wprawdzie zobaczył czerwoną kartkę, lecz ta została uchylona po odwołaniu^[18].

Latem 2009 roku, po nieudanym testach w Queens Park Rangers^[19], Vignal zagrał testowo w Birmingham City^[20] – awansowanym właśnie do Premier League – i wypadł na tyle dobrze, że Alex McLeish, pamiętający Francuza jeszcze z czasów Rangers, podpisał z nim roczny kontrakt z opcją przedłużenia^[21]. Kontuzje i powrót do formy Liama Ridgewella^[22] ograniczyły go jednak do zaledwie dziewięciu ligowych występów^[5]. Opcja przedłużenia nie została wykorzystana^[23]. W lipcu 2010 odbył testy w Sheffield United^[24] i Cardiff City^[25].

We wrześniu 2010 roku Vignal podpisał roczny kontrakt z Atromitosem z greckiej Super League^[26], jednak po czterech meczach ligowych^[27] rozwiązał umowę^[5]. W styczniu 2011 roku, podczas testów w AC Arles-Avignon, doznał kontuzji kolana^[28], która przez lata – i trzy operacje – komplikowała mu życie. We wrześniu 2012 roku krótko związał się z Dundee United ze Scottish Premier League^[29][30], jednak w ciągu dwóch miesięcy ani razu nie wszedł na boisko w oficjalnym spotkaniu^[31]. Latem 2013 roku podpisał kontrakt z AS Béziers^[32] – amatorskim klubem z miasta bliskiego jego rodzinnemu Montpellier i tam w 2014 roku definitywnie zakończył karierę, powodem były nawracające problemy z prawym kolanem^[9].

W czerwcu 2013 roku, jeszcze przed oficjalnym zakończeniem kariery zawodniczej, Vignal przejął prezydencję amatorskiego CE Palavas – klubu z nadmorskiego Palavas-les-Flots, gdzie mieszkali jego rodzice^[33]. Pod jego kierownictwem drużyna awansowała trzykrotnie z rzędu^[34] i po raz pierwszy w historii dotarła do siódmej rundy Pucharu Francji^[18]. W 2017 roku przekazał prezydencję ojcu, by skupić się na roli dyrektora technicznego^[34]. W sezonie 2016/2017 był jednocześnie asystentem trenera rezerw w macierzystym Montpellier HSC^[35].

W styczniu 2018 roku Vignal powrócił do Rangers jako trener akademii – pracował kolejno z grupami U-14, U-17 i U-18^[36], a ta ostatnia wygrała zarówno ligę rezerw 2018/2019, jak i Puchar Szkocji Juniorów^[37]. Wszedł też w skład sztabu pierwszego zespołu Stevena Gerrarda, a następnie objął rolę skauta^[35]. W lipcu 2019 roku, gdy Rangers zdecydowali się stworzyć pełnoprofesjonalną drużynę kobiecą, Vignal przejął stanowisko jej głównego trenera^[38]. W styczniu 2020 roku dołączył do niego Malky Thomson jako współtrener, a w czerwcu 2020 Vignal opuścił Ibrox po wygaśnięciu kontraktu^[39].

Po odejściu z Rangers Vignal spędził siedem miesięcy w akademii Olympique Marsylia^[40][41], po czym w 2021 roku wrócił do Szkocji jako asystent trenera U-18 w Dundee F.C. pod wodzą Gordona Strachana^[42]. Z czasem przejął samodzielne kierownictwo nad grupą U-18 i pracował też z rezerwami^[43]. W czerwcu 2023 roku uzyskał licencję UEFA Pro w ośrodku szkoleniowym FFF w Clairefontaine^[44] i po odejściu z Dundee^[45] objął stanowisko asystenta trenera w Versailles z Championnat National^[46]. Po zwolnieniu głównego szkoleniowca Laurent Peyrelade'a w listopadzie 2023 roku przejął stery, lecz po dziesięciu meczach sam rozstał się z klubem^[47].

Na początku 2025 roku Vignal dołączył do łotewskiego FK RFS jako asystent, jednak w listopadzie opuścił klub^[48]. 10 listopada 2025 roku Blackburn Rovers mianowały go trenerem drużyny U-21, zastępując wieloletniego szkoleniowca Mike'a Sherona^[4]. Klub w oficjalnym komunikacie wskazał, że Vignal „wnosi ogromne doświadczenie jako zawodnik i trener oraz odegra kluczową rolę w rozwijaniu następnego pokolenia talentów Rovers". W nowej roli zaimponował mu prestiż akademii: rozmawiał m.in. z sir Kennym Dalglishem, który zachęcił go do przyjęcia oferty^[4].

Liverpool

• Zdobywca Pucharu Anglii: 2001^[50]
• Zdobywca Pucharu UEFA: 2001^[51]
• Zdobywca Tarczy Wspólnoty: 2001
• Zdobywca Superpuchar UEFA: 2001^[52]

Rangers

• Mistrz Scottish Premier League: 2005^[53]
• Zdobywca Pucharu Ligi Szkockiej: 2005

• Złoty medal Mistrzostw Europy U-18: 2000