Gustav Hermann von Alvensleben

Gustav Hermann von Alvensleben
Ilustracja
General der Kavallerie General der Kavallerie
Data i miejsce urodzenia

17 stycznia 1827
Rathenov

Data i miejsce śmierci

1 lutego 1905
Möckmühl

Przebieg służby
Lata służby

1844–1891

Siły zbrojne

Armia Cesarstwa Niemieckiego

Stanowiska

Dowódca V Korpusu Armijnego
Dowódca XIII Korpusu Armijnego

Główne wojny i bitwy

Wojna duńska
Wojna prusko-austriacka
Wojna francusko-pruska

Odznaczenia
Order Orła Czarnego (Prusy) Krzyż Wielki Orderu Orła Czerwonego (Prusy) Order Królewski Korony (Prusy) Order „Pour le Mérite” Order Orła Czerwonego z Mieczami na Wojennej Wstędze (Prusy) Order Królewski Korony (Prusy) Krzyż Żelazny (1813) I Klasy Krzyż Żelazny (1813) II Klasy Order Domowy i Zasługi Księcia Piotra Fryderyka Ludwika (Oldenburg) Order Zasługi Wojskowej (Wirtembergia) Krzyż Wielki Orderu Korony Wirtemberskiej Order Fryderyka (Wirtembergia) Krzyż Wielki Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Kawaler Krzyża Wielkiego Orderu Lwa Niderlandzkiego (Holandia) Order Korony Żelaznej III klasy (Austro-Węgry) Cesarski i Królewski Order Świętego Stanisława III klasy (Imperium Rosyjskie)

Gustav Hermann von Alvensleben (ur. 17 stycznia 1827 w Rathenov, zm. 1 lutego 1905 w Möckmühl) – generał kawalerii Armii Cesarstwa Niemieckiego, uczestnik wojny duńskiej, wojny prusko-austriackiej i wojny francusko-pruskiej, generał-głównodowodzący V Korpusem Armijnym z dowództwem w Poznaniu oraz XIII Korpusem Armijnym z dowództwem w Strasburgu.

Życiorys

W 1844 roku ukończył naukę w Korpusie Kadetów i dołączył, jako podporucznik (niem. Secodelieutenant), do 6. Pułku Kirasjerów[1]. W latach 1852–1855 studiował w Akademii Wojennej w Berlinie, przechodząc w tym czasie szkolenie między innymi w Pułku Artylerii Gwardii i 2. Pułku Piechoty Gwardii. Po zakończeniu studiów przydzielony do 8. Wydziału Pionierów. W 1856 roku oddelegowany do Egiptu, w celu zakupu koni dla pruskiej kawalerii[2]. Po powrocie z Afryki awansował na porucznika (niem. Premierlieutenant). W 1857 roku znalazł się w Biurze Topograficznym Sztabu Generalnego[3]. Rok później otrzymał posadę osobistego adiutanta księcia Fryderyka Karola[4].

W 1859 roku został członkiem sztabu 12. Dywizji w stopniu kapitana (niem. Hauptmann)[5]. Dwa lata później trafił do sztabu generalnego III Korpusu Armijnego,ale jeszcze w tym samym roku został rotmistrzem (niem. Rittmeister) i dowódcą eskadronu w 3. Pułku Ułanów Gwardii[6]. W 1863 roku, będąc już majorem, został oficerem w sztabie 2. Dywizji Piechoty Gwardii[7]. Na czas mobilizacji do wojny duńskiej oddelegowany do dowództwa Połączonej Dywizji Gwardii[2]. W trakcie konfliktu wziął udział między innymi w bitwie pod Dybbøl.

Gustav Hermann von Alvensleben walczył również w wojnie prusko-austraickiej, ale tym razem w szeregach Korpusu Kawalerii, który wchodził w skład 1. Armii. Jego szlak bojowy obejmował bitwy pod Mnichovym Hradištěm, Jiczynem i Sadową. Wraz z zakończeniem konfliktu oddelegowany do pruskiego gubernatorstwa wojskowego w Saksonii[2]. Pod koniec 1866 roku został dowódcą 15. Pułku Ułanów oraz otrzymał awans na podpułkownika (niem. Oberstlieutenant)[8]. Przed wybuchem wojny z Francją promowany na pułkownika (niem. Oberst)[9]. W trakcie tej wojny wziął udział w bitwach pod Borny i Gravelotte, za co otrzymał obie klasy Krzyża Żelaznego oraz Order Pour le Mérite[9].

W 1873 roku stanął na czele 19. Brygady Kawalerii, awansując rok później na generała majora (niem. Generalmajor)[10]. Dowódcą brygady pozostawał do 1880 roku, kiedy otrzymał pod swoje rozkazy 10. Dywizję, co wiązało się z przyznaniem mu stopnia generała porucznika (niem. Generallieutenant)[11]. W 1886 roku mianowany generałem-głównodowodzącym V Korpusem Armijnym z dowództwem w Poznaniu. Jeszcze w tym samym roku przeniesiony na identyczne stanowisko w XIII Korpusem Armijnym z dowództwem w Strasburgu, co wiązało się z awansem na generała kawalerii (niem. General der Kavallerie)[12]. W stan spoczynku przeszedł w 1891 roku.

Odznaczenia

Odznaczenia gen. von Alvenslebena to między innymi[13]:

Przypisy

Bibliografia