Gustaw Ostapowicz
 Gustaw Ostapowicz (przed 1933) | |
 generał dywizji | |
| Data i miejsce urodzenia |
23 września 1863 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
20 października 1941 |
| Przebieg służby | |
| Lata służby |
1888–1921 |
| Siły zbrojne | |
| Formacja | |
| Jednostki |
35 Briański pułk piechoty |
| Stanowiska |
dowódca batalionu, |
| Główne wojny i bitwy | |
| Odznaczenia | |
    | |
Gustaw Ostapowicz (ur. 11 września?/23 września 1863 w Kamieńcu Podolskim, zm. 20 października 1941 w Warszawie) – generał major Armii Imperium Rosyjskiego, generał dywizji Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys
Urodził się w rodzinie Wincentego i Joanny z d. Glińskiej[1]. Ukończył gimnazjum w Kamieńcu Podolskim. W 1888 ukończył w Kijowie Oficerską Szkołę Piechoty i jako oficer rosyjskiej piechoty służył zawodowo w armii rosyjskiej. W czasie wojny rosyjsko-japońskiej 1904–1905 walczył jako dowódca batalionu, potem dowódca 35 Briańskiego pułku piechoty. Podczas I wojny światowej jako dowódca pułku walczył na froncie z Niemcami. Generał major z 1916 jako dowódca brygady piechoty. W 1917 dowódca 169 Dywizji Piechoty – czterokrotnie ranny pozostawał w szeregu. W okresie lipiec 1917 – maj 1918 dowódca 1 Dywizji Strzelców Polskich w składzie I Korpusu Polskiego w Rosji.
Szczególnie odznaczył się „w pomyślnych walkach dywizji pod Mohylowem, odpierając kilkakrotnie ataki przeważających liczebnie sił bolszewickich. Za dokonania dowodcze w 1 D. Strz. odznaczony Orderem Virtuti Militari”[2].
Po kapitulacji Korpusu działał w kręgu dowborczyków w Warszawie. 25 listopada 1918 przyjęty został do Wojska Polskiego, w stopniu generała podporucznika i mianowany szefem Misji Wojskowej na Ukrainie w Kijowie, Odessie i na Kubaniu. W następstwie konfliktu z gen. Lucjanem Żeligowskim został odwołany do kraju. Po przybyciu do Polski w okresie maj–sierpień 1919 w dyspozycji Ministra Spraw Wojskowych. Od 28 sierpnia 1919 dowódca 2 Dywizji Strzelców Polskich Armii gen. Józefa Hallera, później przemianowanej na 11 Dywizję Piechoty.
Od kwietnia 1920 do maja 1921 ponownie w dyspozycji MSWojsk., po czym w Stacji Zbornej Oficerów w Warszawie. Z dniem 21 maja 1921 przeniesiony został w stan spoczynku. 26 października 1923 Prezydent RP zatwierdził go w stopniu rzeczywistego generała dywizji ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 w korpusie generałów. Osiadł w Warszawie. Był prezesem Zarządu Głównego Stowarzyszenia Dowborczyków „Ku Chwale Ojczyzny”[3].
4 maja 1926 był wśród oskarżonych o dążenie do zamachu stanu i wprowadzenia dyktatury członków kierownictwa faszystowskiej organizacji spiskowej Pogotowie Patriotów Polskich, którzy stawili się na rozprawę przed Sądem Okręgowym w Warszawie[4].
Zmarł 20 października 1941 w Warszawie. Pochowany został na cmentarzu Powązki Wojskowe w Warszawie (kwatera A18-5-19)[5].
Życie prywatne
Żonaty. Córki: Łucja (ur. 1903) i Jadwiga (ur. 1904)[2].
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 6679[2] – 10 maja 1922[6][7][8]
- Krzyż Walecznych[2]
- Medal Zwycięstwa („Médaille Interalliée”) – 1925[9]
- Order św. Jerzego IV klasy – 19 maja 1915
- Złota szabla „Za Odwagę” – 9 marca 1915
Przypisy
- ↑ Polak (red.) 1993 ↓, s. 155.
- 1 2 3 4 Polak (red.) 1993 ↓, s. 156.
- ↑ Dziennik Wileński, R.22, nr 22 (23 stycznia 1938), s. 6.
- ↑ Karol Sacewicz, „Sprawa Pogotowia Patriotów Polskich” w świetle publikacji polskiej prasy narodowej i socjalistycznej w latach 1924–1926, „Echa Przeszłości”, 17, 2016, s. 163–164.
- ↑ Wyszukiwarka cmentarna - Warszawskie cmentarze
- ↑ Wiadomości bieżące. Z miasta. Nowi kawalerowie Virtuti militari. „Kurjer Warszawski”, s. 5, Nr 147 z 31 maja 1922.
- ↑ Dziennik Personalny 1922.06.22 R.3 Nr17, „Biblioteka Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk”, 22 czerwca 1922, s. 456 [dostęp 2025-02-18] (pol.).
- ↑ Odznaczenia korpusów i oddziałów wschodnich., „Żołnierz Polski” (23 (302)), zbrojownia.cbw.wp.mil.pl, 4 czerwca 1922, s. 16 [dostęp 2025-11-13], Cytat: Ostapowicz Gustaw.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. Nr 60 z 4 czerwca 1925. polona.pl. s. 301. [dostęp 2025-06-03].
Bibliografia
- T. Kryska Karski, S. Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej wyd.: Editions Spotkania, Warszawa 1991
- H. P. Kosk, Generalicja polska, t. 2 wyd.: Oficyna Wydawnicza "Ajaks", Pruszków 2001
- Piotr Stawecki, Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939, Warszawa: Bellona, 1994, ISBN 83-11-08262-6, OCLC 830050159.
- Bogusław Polak (red.): Kawalerowie Virtuti Militari 1792 – 1945. T. 2/2. Koszalin: Wydawnictwo Uczelniane Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Koszalinie, 1993. ISBN 83-900510-0-1.