Gustaw Paszkiewicz

3 listopada 1918 wstąpił ochotniczo do Wojska Polskiego^[11][6]. Następnie od 5 grudnia 1918 służył w Ministerstwie Spraw Wojskowych, gdzie był sztabowym oficerem do zleceń w departamencie technicznym^[10]. 26 lutego 1919 przydzielono go do 1 pułk strzelców wielkopolskich (późniejszego 55 Poznańskiego Pułku Piechoty), gdzie 13 marca został mianowany przez gen. Józefa Dowbora-Muśnickiego dowódcą tego pułku^[10]. Wchodząc w skład Grupy Operacyjnej gen. Daniela Konarzewskiego, odznaczył się w wojnie polsko-ukraińskiej w walkach o Lwów i pod Stryjem^[4], a od jesieni 1919 do października 1920 walczył w wojnie polsko-bolszewickiej^[12].

W okresie od 15 października 1920 do 15 stycznia 1921 uczęszczał na kurs wyższych dowódców^[13]. W latach 1923–1924 był słuchaczem Kursu Doszkolenia w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu kursu otrzymał tytuł oficera Sztabu Generalnego. Od października 1924 do maja 1926 komendant Szkoły Podchorążych i Oficerskiej Szkoły Piechoty w Warszawie. Podczas przewrotu majowego występował czynnie po stronie rządu. Od października 1926 dowódca piechoty dywizyjnej 24 Dywizji Piechoty w Jarosławiu. W międzyczasie (od 10 listopada 1932 do 10 sierpnia 1933) był słuchaczem VII kursu w Centrum Wyższych Studiów Wojskowych w Warszawie oraz odbył zagraniczną podróż taktyczną (od 11 lipca do 11 sierpnia 1933)^[14]. 12 października 1935 mianowany dowódcą 12 Dywizji Piechoty w Tarnopolu. W latach 1937–1938 kierował akcją pacyfikacyjną ludności ukraińskiej.

W okresie II RP został osadnikiem wojskowym w powiecie lidzkim^[15]. W 1935 otrzymał godność szambelana papieskiego^[16]. 19 listopada 1938 w Tarnopolu uległ wypadkowi, gdy podczas inspekcji budowanego Domu Rolniczo-Handlowego spadł z ok. 8-metrowego rusztowania, jednak według oficjalnego oświadczenia nie odniósł poważniejszych obrażeń^[17]. W 1939 zasiadał w zarządzie okręgu tarnopolskiego Towarzystwa Rozwoju Ziem Wschodnich^[18].

W kampanii wrześniowej po rozbiciu 12 DP, wydostał się z okrążenia i 13 września dotarł do Włodzimierza Wołyńskiego, gdzie przebywał wódz naczelny. Według prof. Pawła Wieczorkiewicza nie wywiązał się ze swych obowiązków, motywując to chorobą serca. Od 15 września 1939 zastępca dowódcy Armii „Karpaty”^[4]. W czasie kampanii dwukrotnie ranny, przedostał się do Rumunii, gdzie został internowany w obozie w Băile Herculane, następnie przedostał się do Francji^[19][4]. W okresie od 1 grudnia 1939 do 23 czerwca 1940 pełnił funkcję zastępcy ministra spraw krajowych i dowódcy Związku Walki Zbrojnej Kazimierza Sosnkowskiego w rządzie Władysława Sikorskiego^[20].

Po upadku Francji w czerwcu 1940 przedostał się do Wielkiej Brytanii^[4]. W PSZ kolejno dowódca 1 Brygady Strzelców (od października 1940 do maja 1942), 4 Dywizji Strzelców (od maja do października 1942), 2 Samodzielnej Brygady Pancernej^[4] (od października 1942 do czerwca 1943), zastępca dowódcy I Korpusu Polskiego (do zwolnienia przez pełniącego obowiązki Naczelnego Wodza gen. Władysława Andersa^[21] w marcu 1945).

18 grudnia 1945 powrócił do kraju i 15 stycznia 1946 wstąpił do ludowego Wojska Polskiego. 22 stycznia 1946 objął dowództwo 18 Dywizji Piechoty w Białymstoku^[20][4]. Od marca tegoż roku obowiązki dowódcy dywizji łączył z funkcją przewodniczącego Wojewódzkiego Komitetu Bezpieczeństwa w Białymstoku. Na tym ostatnim stanowisku kierował działaniami wojska, w tym KBW oraz MO i Urzędu Bezpieczeństwa skierowanym przeciwko organizacjom niepodległościowego podziemia antykomunistycznego. W okresie od 18 października 1946 do 14 października 1948 był dowódcą Warszawskiego Okręgu Wojskowego. 31 stycznia 1949 został przeniesiony w stan spoczynku. Z dniem 1 września 1949 został jednak przywrócony do czynnej służby i następnie do 20 kwietnia 1951 był dyrektorem Biura Wojskowego w Ministerstwie Leśnictwa^[20]. W październiku 1950 spotkał się z generałem Augustem Emilem Fieldorfem i na jego prośbę wystawił mu zaświadczenie o przebiegu służby wojskowej w czasie wojny.

Po sfałszowanych przez PPR wyborach do Sejmu Ustawodawczego od stycznia 1947 był posłem na Sejm. Reprezentował prokomunistyczne Stronnictwo Ludowe, a od 1949 Zjednoczone Stronnictwo Ludowe^[22]. W 1947 jednym z przemówień sejmowych oskarżył gen. Andersa o udział w spisku na życie gen. Władysława Sikorskiego i przyczynienie się do katastrofy w Gibraltarze^[23].

19 września 1952 ostatecznie przeszedł w stan spoczynku^[20]. Pełnił stanowisko wicedyrektora Państwowych Torów Wyścigów Konnych (przedsiębiorstwa utworzonego w 1950 przy torze wyścigów konnych Służewiec)^[5].

Zmarł nagle 27 lutego 1955 w Warszawie^[5]. Został pochowany 3 marca 1955 na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera B 2-7-12/13)^[24].

15 lutego 1928 zawarł związek małżeński z 22-letnią Heleną Anną z domu Hartingh^[25], z którą miał córkę Helenę (ur. 21 marca 1929)^[26][5][27].