Halina Miroszowa
 | |
 podporucznik | |
| Pełne imię i nazwisko |
Halina Stefania Miroszowa |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
28 września 1920 |
| Data i miejsce śmierci |
1 sierpnia 2014 |
| Przebieg służby | |
| Siły zbrojne | |
| Formacja | |
| Główne wojny i bitwy | |
| Późniejsza praca |
dziennikarka |
| Odznaczenia | |
     | |
Halina Stefania Miroszowa z domu Uścińska, I° voto Rościszewska (ur. 28 września 1920 w Warszawie, zm. 1 sierpnia 2014 w Skolimowie[1][2][3][4]) – polska dziennikarka radiowa i telewizyjna.
Życiorys
Była córką Stefana Uścińskiego, żołnierza I Brygady Legionów Polskich. Do 1928 roku rodzina mieszkała w Ostrowi Mazowieckiej, gdzie matka Haliny była nauczycielką w szkole powszechnej, a ojciec pracował w PZU i był komendantem tamtejszej Ochotniczej Straży Pożarnej. W 1928 roku ojciec został awansowany i przeniesiony na stanowisko inspektora powiatowego PZU w Łomży. Halina zamieszkała z rodzicami w Łomży i tam wstąpiła w roku 1931 do harcerstwa oraz zdała w roku 1939 maturę w gimnazjum żeńskim im. Marii Konopnickiej. Po maturze wyjechała z rodzicami do Warszawy, by zdać egzamin wstępny na studia medyczne. Na wezwanie Komendy Głównej Harcerek z 7 września 1939 zgłosiła się natychmiast i dostała przydział jako sanitariuszka do III batalionu 360 Pułku Obrony Warszawy.
Okres II wojny światowej spędziła w Warszawie. Podjęła służbę w Szarych Szeregach i Związku Walki Zbrojnej. W konspiracji zajmowała się kolportażem prasy podziemnej w grupie kolporterek, zwanych „dromaderkami”, dowodzonej przez Aleksandra Kamińskiego. Zapisała się na studia medyczne do szkoły docenta Zaorskiego „Private Fachschule für Sanitäres Hilfspersonal des Dozenten Dr. Zaorski”.
W listopadzie 1941 poślubiła kolegę z łomżyńskiego gimnazjum, Antoniego Rościszewskiego, oficera 7 pułku piechoty Legionów AK „Garłuch”. W styczniu 1943 urodziła syna Jacka i przerwała studia. Przed wybuchem powstania warszawskiego Antoni skłonił żonę, by wyjechała z synem do Zalesia. Sam walczył na Okęciu, przedostał się do Włoch pod Warszawą i tam został aresztowany, zesłany do Auschwitz, skąd przeniesiony do obozu KL Natzweiler-Struthof w Alzacji zginął 4 stycznia 1945.
Po powrocie do Warszawy podjęła pracę urzędniczą w Społecznym Przedsiębiorstwie Budowlanym, potem w biurze Polskiego Radia. Wzięła udział w konkursie na pracowników programowych i zdobyła jedno z siedmiu miejsc na 130 kandydatów. W Radiu poznała swego drugiego męża – Henryka Mirosza (1921–2006), przez wiele lat szefa „Muzyki i Aktualności”. W 1959 roku została w ramach Komitetu ds. Radia i Telewizji przeniesiona z radia (przy ul. Malczewskiego) do telewizji na plac Powstańców Warszawy, a później na ul. Woronicza.
Prowadziła w TVP cotygodniowy magazyn „Miniatury”, składający się z kilku felietonów, a także „Bank miast”, później w II programie TVP program „Twarzą w twarz”. Pod koniec lat 80. XX w. wspólnie z Aleksandrem Małachowskim prowadziła przez dwa lata program interwencyjny Telewizja nocą.
Pomimo tego, że cały okres powojenny spędziła w Warszawie, zachowała sentyment dla miasta lat dziecinnych – Łomży. Była jednym z członków założycieli, którzy 11 listopada 1958 roku założyli w Warszawie Towarzystwo Przyjaciół Ziemi Łomżyńskiej. Jest Honorowym Obywatelem Miasta Łomży. Autorka dwóch książek: „Czerwone oczy kamer” oraz autobiografii „Mój czas” z przedmowami Xymeny Zaniewskiej, Olgi Lipińskiej i Wawrzyńca Kłosińskiego, wydanej przez TPZŁ.
Mieszkała w Domu Aktora w Skolimowie, gdzie zmarła. Spoczęła obok męża Henryka na cmentarzu komunalnym na Wólce Węglowej (kwatera W-IX-5-9-13)[5].
Dzieła
- Halina Miroszowa, Mój czas : Łomża : Towarzystwo Przyjaciół Ziemi Łomżyńskiej : 2008. ISBN 978-83-924170-4-0.
- Halina Miroszowa, Czerwone oczy kamer : Łomża : wydano nakładem Autorki : 2000. ISBN 83-912037-7-8.
Odznaczenia
- Medal „Za udział w wojnie obronnej 1939”
- Srebrny Krzyż Zasługi (8 lipca 1954)[6]
- Medal 10-lecia Polski Ludowej (7 stycznia 1955)[7]
- Medal za Długoletnie Pożycie Małżeńskie (12 kwietnia 2000)[8]
- Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” (8 lipca 2010)[9]
Przypisy
- ↑ Zmarła Halina Miroszowa, wieloletnia reporterka Polskiego Radia. Polskie Radio, 2014-08-02. [dostęp 2014-08-03]. (pol.).
- ↑ Fakt.pl 3 sierpnia 2014
- ↑ Interia 3 sierpnia 2014
- ↑ lomza.pl 3 sierpnia 2014
- ↑ Wyszukiwarka cmentarna --- Warszawskie cmentarze [online], www.cmentarzekomunalne.com.pl [dostęp 2025-07-29].
- ↑ M.P. z 1954 r. Nr 98, poz. 1160 (ISAP) „w 10 rocznicę Polski Ludowej za zasługi w pracy zawodowej”.
- ↑ M.P. z 1955 r. Nr 37, poz. 359 (ISAP) - Uchwała Rady Państwa z dnia 7 stycznia 1955 r. nr 0/31 - na wniosek Komitetu do Spraw Radiofonii „Polskie Radio”.
- ↑ M.P. z 2000 r. Nr 17, poz. 382 (ISAP) - osobom, które przeżyły 50 lat w jednym związku małżeńskim.
- ↑ Lista laureatów Medalu Zasłużony Kulturze Gloria Artis - Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego [online], Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego [dostęp 2025-07-29].
Bibliografia
- Stefan Uściński i Halina Miroszowa (Uścińska): Praca Zbiorowa OW TPZŁ – „Łomżyńskie Wspomnienia” – „Na schyłku życia wracamy do miejsc, z których wyrośliśmy” s. 110–136 : Warszawa 1998 : ISBN 83-902985-5-4.
- Irena Mickiewicz (oprac.): Praca Zbiorowa OW TPZŁ – „Nasze biografie” – „ Halina Miroszowa, z d. Uścińska primo voto Rościszewska” s. 71–74 : Warszawa 2006 : ISBN 83-924170-0-3.