Hanna Badura

Hanna Badura, z d. Zawadzka (ur. 26 grudnia 1924 w Stryju[1], zm. 28 stycznia 2026[2]) – polska szybowniczka, rekordzistka świata.

Życiorys

Podczas II wojny światowej uczęszczała do Szkoły Rzemiosła Artystycznego w Krakowie[3], działała w harcerstwie, razem z Zofią Otmianowską kierowała powstałą w 1942 2 Żeńską Drużyną Harcerstwa Polskiego im. Królowej Jadwigi[4].

W 1949 poślubiła Zbigniewa Badurę, który od 1951 pracował jako konstruktor szybowców w Szybowcowym Zespole Doświadczalnym w Bielsku-Białej. W 1958 ukończyła szkolenie szybowcowe, w 1961 zdobyła złotą odznakę szybowcową, 13 czerwca 1962 ustanowiła rekord świata kobiet w przelocie docelowo-powrotnym, uzyskując na szybowcu SZD-9 bis Bocian odległość 374,6 km (na trasie Leszno-Łask-Leszno)[1]. Od 1969 była zawodniczką kadry narodowej. Reprezentowała Polskę na I Międzynarodowych Zawodach Szybowcowych Kobiet w 1973 (nieoficjalne mistrzostwa świata), zajmując 5. miejsce, podczas II edycji tych zawodów w 1975 zajęła 3. miejsce. W 1977 była 8. podczas Mistrzostw Państw Socjalistycznych, a podczas I edycji oficjalnych mistrzostw Europy w 1979 - 9. w klasyfikacji końcowej. Karierę sportową zakończyła w 1984, mając 4000 godzin nalotu szybowcowego i ponad 62 tys. przelecianych kilometrów[1].

Była absolwentką Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, pracowała też jako kontroler lotów[1][3]. W latach 80. XX wieku przejęła po matce, Janinie Zawadzkiej prowadzenie rodzinnej firmy Artystyczna Pracownia Kwiatów Sztucznych w Krakowie, którą w 1916 założyła jej babcia (matka Janiny) Wincentyna Górska[3].

Przypisy

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.