Harald Sæverud

Harald Sæverud
ilustracja
Imię i nazwisko

Harald Sigurd Johan Sæverud

Data i miejsce urodzenia

17 kwietnia 1897
Bergen

Pochodzenie

norweskie

Data i miejsce śmierci

27 marca 1992
Bergen

Gatunki

muzyka poważna

Zawód

kompozytor, dyrygent

Odznaczenia
Komandor Królewskiego Norweskiego Orderu Świętego Olafa

Harald Sigurd Johan Sæverud[1][2] (ur. 17 kwietnia 1897 w Bergen, zm. 27 marca 1992 tamże[1]) – norweski kompozytor i dyrygent.

Życiorys

W latach 1915–1920 uczył się teorii i gry na fortepianie u Borghild Holmsen w konserwatorium w Bergen, następnie od 1920 do 1922 roku był uczniem Friedricha Ernsta Kocha w Hochschule für Musik w Berlinie[1][2]. W 1935 roku odbył kurs dyrygentury u Clemensa Kraussa[2]. W latach 1946–1954 i 1961–1962 był członkiem rady ekspertów stowarzyszenia kompozytorów norweskich[1]. W 1952 roku został członkiem Królewskiej Akademii Muzycznej w Sztokholmie[1]. Został odznaczony Orderem Świętego Olafa w stopniu komandora (1977)[3].

Komponować zaczął jeszcze jako dziecko, w wieku 15 lat poprowadził w Bergen koncert, na którym zaprezentował swoje własne kompozycje[2]. Początkowo tworzył w stylistyce neoromantycznej, w latach 30. XX wieku zwrócił się w stronę neoklasycyzmu[1]. Odszedł od ścisłych reguł tonacji dur-moll w stronę polifonii i techniki wariacyjnej[1]. W swoich utworach często sięgał po motywy zaczerpnięte z norweskiej muzyki ludowej[1][2].

Jego synem był kompozytor Ketil Hvoslef[2].

Wybrane kompozycje

(na podstawie materiałów źródłowych)[1][2]

Utwory orkiestrowe

  • 9 symfonii (I 1916–1920, II 1922 zrewid. 1934, III 1925–1926, IV 1938, V „Quasi una fantasia” 1941, VI „Sinfonia dolorosa” 1942, VII „Salme” 1945, VIII „Minnesota” 1958, IX 1965)
  • Ouverture Appassionata (1920)
  • Koncert na obój i orkiestrę (1938)
  • Divertimento No. 1 na flet i smyczki (1939)
  • Syljetone na orkiestrę kameralną lub fortepian (1939)
  • Rondo amoroso na orkiestrę kameralną lub fortepian (1939)
  • Gjætlevise-Variasjoner na orkiestrę kameralną (1941)
  • Siljuslåtten (1942)
  • Galdreslåtten (1942)
  • Romanza na skrzypce i orkiestrę lub fortepian (1942)
  • Kjempeviseslåtten (1943)
  • Koncert fortepianowy (1948–1950)
  • Koncert skrzypcowy (1956)
  • Allegria (Sinfonia concertante) (1957)
  • Koncert na fagot i orkiestrę (1963, zrewid. 1987)
  • Mozart-Motto-Sinfonietta (1971)

Utwory kameralne

  • 3 kwartety smyczkowe (І 1970, II 1975, III 1978)
  • 2 kwintety dęte (I 1942–1982, II 1983)

Utwory fortepianowe

  • 5 Capricci (1919)
  • Sonata (1921)
  • Siljuslåtten (1941)
  • Slåtter og stev fra Siljustøl (1942–1946)
  • 6 Sonatiner (1948–1950)
  • Fabula gratulatorum (1973)
  • Scène macabre (1983)

Muzyka sceniczna

  • Peer Gynt, do sztuki H. Ibsena (1947, z tego 2 suity)
  • Olav og Kari, do sztuki S. Bugge (1948)
  • balet Ridder Blåskjeggs mareritt (1960)

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Encyklopedia Muzyczna PWM. T. 9. Część biograficzna s–sł. Kraków: Polskie Wydawnictwo Muzyczne, 2007, s. 9. ISBN 978-83-224-0865-0.
  2. 1 2 3 4 5 6 7 Baker’s Biographical Dictionary of Musicians. T. Volume 5 Pisc–Stra. New York: Schirmer Books, 2001, s. 3112–3113. ISBN 0-02-865530-3.
  3. ↑ Harald Sæverud. Norsk Biografisk Leksikon. [dostęp 2025-10-23]. (norw.).
This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.