Harfa eolska

Harfa eolska

Harfa eolska lub Harfa Eola – instrument muzyczny z grupy chordofonów.

Zbudowany był z prostokątnego pudła rezonansowego[1] i pionowo rozpiętych na nim jelitowych strun[1], równej długości[2]. Instrument ustawiano na wolnym powietrzu, głównie w ogrodach lub parkach. Struny były pobudzane do drgań przez wiatr i wydawały delikatne dźwięki[2].

Harfa eolska znana była od czasów starożytnych[1]. Jej nazwa nawiązuje do Eola, boga wiatrów w mitologii greckiej. Instrument cieszył się szczególną popularnością w okresie romantyzmu[1] (2 połowa XVIII i początek XIX wieku)[2].

Przypisy

  1. 1 2 3 4 Mała encyklopedia muzyki (red. Stefan Śledziński). Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1970, s.275
  2. 1 2 3 Krystyna Kubalska-Sulkiewicz, Monika Bielska-Łach, Anna Manteuffel-Szarota: Słownik terminologiczny sztuk pięknych. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2007, s. 147, ISBN 978-83-01-12365-9.

Bibliografia

  • Encyklopedia Muzyki PWN
This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.