Harry Carney

Harry Howell Carney (ur. 1 kwietnia 1910 w Bostonie, zm. 8 października 1974 w Nowym Jorku) – amerykański saksofonista jazzowy, przede wszystkim barytonowy, a także saksofonista altowy, klarnecista, basklarnecista i kompozytor. Był długoletnim członkiem orkiestry Duke’a Ellingtona, z którą pozostawał związany od 1927 do śmierci Ellingtona w 1974^[1][2]. Należał do najważniejszych muzyków w historii saksofonu barytonowego w jazzie; jego głębokie brzmienie stało się jednym z rozpoznawalnych elementów brzmienia orkiestry Ellingtona^[1][3].

Jako dziecko uczył się gry na fortepianie, następnie na klarnecie, a w wieku nastoletnim także na saksofonie altowym. Występował zawodowo w Bostonie, po czym w 1927 trafił do Nowego Jorku i został zaproszony przez Ellingtona do czasowego zastąpienia Ottona Hardwicka w jego zespole^[1][4]. Początkowo grał u Ellingtona na saksofonie altowym, lecz wkrótce jego głównym instrumentem stał się saksofon barytonowy. W 1932 do regularnie używanych przez niego instrumentów dołączył także klarnet basowy^[1].

Carney był ceniony za pełny, nośny ton, precyzyjnie przygotowane partie solowe oraz technikę oddechu cyrkulacyjnego, kojarzoną m.in. z kodą utworu „Sophisticated Lady”^[1][3]. Rzadziej występował jako lider; nagrał m.in. album Harry Carney with Strings z 1954^[1]. Jako kompozytor współtworzył m.in. utwór „Rockin’ in Rhythm”, należący do repertuaru orkiestry Ellingtona^[2][3]. Zmarł kilka miesięcy po Duke’u Ellingtonie^[4][3].

• Duke Ellington – „Sophisticated Lady” – przykład kody Harry’ego Carneya wykonywanej techniką oddechu cyrkulacyjnego