Haueryt
 | |
| Właściwości chemiczne i fizyczne | |
| Skład chemiczny |
MnS2 - siarczek manganu |
|---|---|
| Twardość w skali Mohsa |
4[1] |
| Przełam |
nierówny, półmuszlowy[1] |
| Łupliwość |
wyraźna[1] |
| Przezroczystość |
nieprzezroczysty[1] |
| Układ krystalograficzny |
regularny[1] |
| Właściwości mechaniczne |
kruchy[1] |
| Gęstość |
3,4–3,5 g/cm³ |
| Właściwości optyczne | |
| Barwa |
czerwona, brunatna |
| Rysa |
brunatnoczerwona[1] |
| Połysk |
półmetaliczny, czasami diamentowy, metaliczny[1] |
| Współczynnik załamania |
2,69[1] |
| Dodatkowe dane | |
| Klasyfikacja Strunza |
2.EB.05a[1] |
Haueryt – minerał z gromady siarczków. Należy do minerałów bardzo rzadkich.
Nazwa pochodzi od nazwiska austriackiego geologa – J.R. Hauera (1822–1899) – W. Haidinger 1845 r.
Charakterystyka
Właściwości
Tworzy kryształy mające postać ośmiościanu, także będące kombinacją sześcianu i ośmiościanu, czasami dwunastościenne. Występuje w skupieniach kulistych, gwiaździstych, czasami w zbitych i ziemistych. Jest kruchy, słabo przeświecający, izostrukturalny z pirytem.
Występowanie
Najczęściej spotykany w skałach osadowych iłach, marglach, gipsach stowarzyszonych ze złożami siarki rodzimej. Współwystępuje też z markasytem. Spotykany jest w czapach gipsowych, wysadach solnych oraz w osadach głębokomorskich. Towarzyszą mu głównie siarka rodzima, kalcyt oraz aragonit[1].
Miejsca występowania:
- W Polsce: kryształy zostały znalezione w iłach i marglach stanowiących strop złoża siarki w rejonie Tarnobrzega.
Zastosowanie
- minerał interesuje naukowców,
- jest poszukiwany i ceniony przez kolekcjonerów.
Zobacz też
Przypisy
Bibliografia
- O. Medenbach, C. Sussieck-Fornefeld: Minerały, „Świat Książki” – 1996
- W. Heflik, L. Natkaniec-Nowak: Minerały Polski, Wyd. „Antykwa” – 1998
- W. Schumann: Minerały świata, O. Wyd. ”Alma-Press” 2003