Heinkel He 42
 | |
| Dane podstawowe | |
| Państwo | |
|---|---|
| Producent | |
| Typ | |
| Konstrukcja |
mieszana |
| Załoga |
2 osoby |
| Historia | |
| Data oblotu | |
| Liczba egz. |
213 |
| Dane techniczne | |
| Napęd |
silnik Junkers L5G |
| Moc |
306 KM |
| Wymiary | |
| Rozpiętość |
14 m |
| Długość |
10,3 m |
| Wysokość |
4,46 m |
| Powierzchnia nośna |
56,03 m |
| Masa | |
| Własna |
1535 kg |
| Do lądowania |
2170 kg |
| Uzbrojenia |
160 kg |
| Zapas paliwa |
425 l |
| Osiągi | |
| Prędkość maks. |
182 km/h |
| Prędkość przelotowa |
170 km/h |
| Prędkość minimalna |
70 km/h |
| Pułap |
3700 m |
| Zasięg |
1050 km |
| Współczynnik obciążenia konstrukcji |
39 kg/m² |
| Dane operacyjne | |
| Użytkownicy | |
| Trzecia Rzesza, Bułgaria, Szwecja | |
Heinkel He 42 – niemiecki wodnosamolot z początku lat 30. XX wieku.
Historia
Maszyna została opracowana w 1929 r. jako rozwinięcie wcześniejszego modelu HD 24, zgodnie z wymaganiami i doświadczeniami niemieckiej szkoły lotniczej Deutsche Verkehrsfliegerschule (DVS). Po zakończeniu prób prototypu HD 42a (nr fabryczny 333) zamówiono cztery samoloty serii HD 42b. Następnie powstały kolejne wersje rozwojowe: pięć egzemplarzy He 42 C, czternaście He 42 D oraz pierwsza seria dwunastu He 42 E zamówiona w 1934 r. Ze względu na brak dokumentacji technicznej przygotowanej do produkcji licencyjnej wszystkie egzemplarze budowano bezpośrednio w zakładach Heinkla. Produkcja wersji He 42 E, której dostawy rozpoczęły się w maju 1935 r., odbywała się już w nowej fabryce przedsiębiorstwa w Marienehe. Najliczniejszą odmianą była He 42 E. Łącznie od 1934 r. zbudowano 189 egzemplarzy tej wersji, a całkowita produkcja wszystkich odmian osiągnęła 213 samolotów. Pomimo stopniowego zastępowania przez nowsze konstrukcje, 1 maja 1940 r. w służbie pozostawały jeszcze 154 maszyny tego typu. Do stycznia 1944 r. liczba użytkowanych He 42 spadła do 25 egzemplarzy[1].
Konstrukcja
Jednosilnikowy wodnosamolot szkolny przeznaczonym do szkolenia pilotów lotnictwa morskiego. Miał układ dwupłata o nierozpórkowych skrzydłach z przesunięciem płatów względem siebie. Dolny płat miał mniejszą rozpiętość od górnego, a lotki umieszczono na obu płatach. Skrzydła wykonano w konstrukcji drewnianej, dwudźwigarowej i pokryto płótnem. Kadłub miał konstrukcję kratownicową zespawaną ze stalowych rur i pokrytą płótnem. Usterzenie klasyczne, usztywnione zastrzałami i cięgnami, wykonano z drewna i również pokryto płótnem. Statecznik poziomy był podparty zastrzałami w układzie litery „I” oraz usztywniony cięgnami biegnącymi do statecznika pionowego. Samolot był wyposażony w dwa pływaki z redanem o płaskim dnie, połączone z kadłubem i dolnym płatem systemem zastrzałów. Napęd stanowił jeden chłodzony cieczą, sześciocylindrowy silnik rzędowy Junkers L5G o mocy startowej 380 KM, napędzający dwułopatowe, drewniane śmigło stałe o średnicy 3 m. Zapas paliwa wynosił 425 litrów. Kabina załogi odkryta z miejscami w układzie tandem, oba wyposażono w pełne podwójne sterownice[2].
Uwagi
- ↑ Dane wersji He 42A według strony Virtual Museum .
Przypisy
- ↑ Koos 2003 ↓, s. 14.
- ↑ Nowarra, t.2 1993 ↓, s. 159.