Heinrich Schnee

Heinrich Schnee

Data i miejsce urodzenia	4 lutego 1871 Neuhaldensleben
Data i miejsce śmierci	23 czerwca 1949 Berlin
gubernator Niemieckiej Afryki Wschodniej
Okres	od 1912 do 1918/1919
Małżonek	Ada Woodhill
Poprzednik	Albrecht von Rechenberg

Heinrich Albert Schnee (ur. 4 lutego 1871 w Haldensleben, zm. 23 czerwca 1949 w Berlinie) – niemiecki prawnik i polityk, w latach 1912–1918/1919 gubernator Niemieckiej Afryki Wschodniej. W okresie Republiki Weimarskiej i III Rzeszy deputowany do Reichstagu.

Pochodził z protestanckiej rodziny^[1]. W 1893 roku uzyskał doktorat z prawa^[2], uczył się także języka suahili. W 1898 roku został mianowany zastępcą gubernatora Nowej Gwinei Niemieckiej, natomiast dwa lata później został przeniesiony do administracji Samoa Niemieckiego, gdzie również pełnił funkcję zastępcy gubernatora^[3]. W 1904 roku powrócił do Niemiec, następnie pracował w niemieckiej ambasadzie w Londynie, a w 1911 roku związał się z Reichskolonialamtem^[2].

W 1912 roku został mianowany gubernatorem Niemieckiej Afryki Wschodniej i pełnił tę funkcję do 1918 roku^[3]; niektóre źródła podają 1919 rok jako datę końcową^[2]. Po wybuchu I wojny światowej sprzeciwiał się wykorzystywaniu kolonii jako obszaru działań wojennych, uznając, że konflikt między europejskimi mocarstwami może być wykorzystany przez miejscową ludność do wywołania powstania. Chociaż Schnee opowiadał się za zachowaniem neutralności kolonii, to jednak jego stanowisko nie znalazło poparcia ani w Berlinie, ani ze strony Paula von Lettowa-Vorbecka – dowódcy wojsk w Niemieckiej Afryce Wschodniej, który prowadził działania przeciwko siłom brytyjskim. Wkrótce doszło między gubernatorem a dowódcą do sporów dotyczących m.in. kompetencji władz cywilnych i wojskowych, mobilizacji rezerwistów oraz wykorzystywania ludności afrykańskiej do celów wojennych. Po niemieckim zwycięstwie w bitwie pod Tangą w listopadzie 1914 roku pozycja Schnee uległa osłabieniu, a już w 1916 roku faktyczna kontrola nad kolonią znajdowała się w rękach wojska. Wrócił do Niemiec na początku 1919 roku^[1].

W okresie Republiki Weimarskiej zajmował się publicystyką oraz działalnością na rzecz odbudowy niemieckich wpływów kolonialnych^[1]. W 1919 roku ukazała się jego książka pt. Deutsch-Ostafrika im Weltkriege: Wie wir lebten und kämpften^[4], natomiast pięć lat później napisał Die koloniale Schuldlüge, przetłumaczoną następnie na języki angielski, francuski, hiszpański i włoski. Z jego inicjatywy w 1925 roku powstała organizacja Interfraktionelle Koloniale Vereinigung^[2].

Angażował się także w działalność polityczną jako działacz Niemieckiej Partii Ludowej; z jej list uzyskał mandat do Reichstagu w wyborach w maju i grudniu 1924 oraz w latach 1928 i 1930. W listopadzie 1933 roku powrócił do parlamentu, tym razem jako członek Narodowosocjalistycznej Niemieckiej Partii Robotników; mandat sprawował także po wyborach z lat 1936 i 1938^[5].

Zmarł 23 czerwca 1949 roku w Berlinie w wyniku wypadku samochodowego^[2].

W 1901 roku poślubił Brytyjkę Adę Woodhill^[1].