Heinrich Wildemann

Heinrich Wildemann (ur. 6 grudnia 1904 w Łodzi, zm. 25 maja 1964 w Stuttgarcie^[1][2]) – niemiecki malarz i grafik abstrakcjonista, profesor Akademii Sztuk Pięknych w Stuttgarcie^[2].

Wildemann pochodził z mniejszości niemieckiej, która osiadła na ziemiach zaboru rosyjskiego, wywodził się z tzw. Niemców Wołyńskich. Po śmierci jego ojca w 1909, opiekowała się nim matka, z którą w 1915 wyjechał z Łodzi do Prus Wschodnich, gdzie pracowali przy żniwach. W 1918 zamieszkali w Tuttlingen, gdzie ukończył szkołę, a następnie pracował jako stolarz i markieter. Christian Landenberger, zobaczywszy jego twórczość, namówił o na złożenie podania do Akademii Sztuk Pięknych w Stuttgarcie, gdzie podjął studia w 1924. W 1927 przeniósł się do Akademie der Künste, gdzie studiował pod kierunkiem Paula Plontkego i Roberta Michela^[2].

W 1932 zajął się drzeworytnictwem. W 1934 po ukończeniu Akademii, mieszkał i tworzył w Berlinie jako malarz i grafik. W 1936 sześć jego obrazów było prezentowanych na wystawach „Deutsche Graphikschau” w kilkunastu niemieckich miastach. W styczniu 1938 pięć z sześciu jego prac zostało skonfiskowanych przez Ministerstwo Propagandy i Oświecenia Publicznego Rzeszy, a wystawianie przez niego prac stało się zabronione. Dzięki znajomości z Hanną Bekker vom Rath, właścicielką galerii sztuki w Berlinie, uczestniczył w tajnych wystawach sztuki dla uciskanych artystów, które współorganizował^[2].

We wrześniu 1939, po rozpoczęciu niemieckiej agresji na Polskę, internowany w związku ze swoim pochodzeniem i statusem bezpaństwowca, przebywał w obozie przejściowym dla cudzoziemców. Następnie przebywał w Berlinie, zajmując się pracą artystyczną i dorabiając dorywczo. W 1944 jego pracownia została zbombardowana, a większość jego prac uległa zniszczeniu. Wówczas Widemann powrócił do matki do Tuttlingen. Tam zaczął tworzyć swoje pierwsze abstrakcyjne prace. Wraz z końcem wojny został zniesiony zakaz wystawiany przez niego prac. Jednakże nie oznaczało to akceptacji prezentowanego przez niego nurtu przez społeczeństwo^[2].

Po wojnie zaczął wystawiać swoje prace na wystawach sztuki abstrakcyjnej, organizowanych przez Ottomara Domnicka, a zainteresowanie jego pracami, sprawiło, że przeniósł się w 1946 do Stuttgartu. W 1946 wystawiał swoje prace m.in. na Powszechnej Niemieckiej Wystawie Sztuki w Dreźnie, w 1947 zaś na wystawie „Extreme Malerei” w Pałacu Scheazerów w Augsburgu. W 1950 wystawiał swoje prace na wystawie Grupy 49. w gmachu Centralnego Towarzystwa Kolekcjonerów Sztuki w Monachium. W latach 1952 i 1953 jego prace były prezentowane na wystawach objazdowych m.in. w Szwecji i Stanach Zjednoczonych, w tym w Nowym Jorku, Ohio, Pittsburghu, a także Rio de Janeiro. W 1955 został mianowany kierownikiem Katedry Malarstwa w Akademii Sztuk Pięknych w Stuttgarcie, natomiast w 1956 uzyskał tytuł profesora malarstwa i kompozycji^[2].