Heksyl

Heksanitrodifenyloamina
Ogólne informacje
Charakterystyka fizyczna
żółte ciało stałe[1]
Wzór Hilla

C12H5N7O12

Masa molowa

439,21 g/mol

Identyfikacja
Numer CAS

131-73-7 (wolny kwas)
5369-29-9 (sól potasowa)

PubChem

8576

Podobne związki
Podobne związki

tetryl

Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Heksyl, dipikryloamina, HNDP – organiczny związek chemiczny wykorzystywany jako kruszący materiał wybuchowy. Stosowany głównie w mieszaninie z trotylem, azotanem amonu i glinem do napełniania torped, min morskich, bomb lotniczych itp.

Mieszanina 40% heksylu i 60% trotylu nosi nazwę heksanit[5]. Inne mieszaniny z użyciem heksylu, określane Schießwolle 18, 36 i 39 były używane do napełniania niemieckich głowic torpedowych w czasie obu wojen światowych[6].

Sole amonowe bądź sodowe heksanitrodifenyloaminy były nazywane Aurantia, czyli żółcień cesarska. Związki te były wykorzystywane do barwienia wełny, jedwabiu oraz skóry na kolor pomarańczowy[7].

Otrzymywanie

Heksyl można otrzymać poprzez nitrowanie difenyloaminy:

          

lub w reakcji kwasu pikrynowego z amoniakiem:

2 + NH3           + 2 H2O

Przypisy

  1. 1 2 3 Dipicrylamine, [w:] PubChem [online], United States National Library of Medicine, CID: 8576 [dostęp 2026-05-12] (ang.).
  2. 1 2 G. Schill, B. Danielsson, Photometric determination of quaternary ammonium compounds with hexanitrodiphenylamine. I., „Analytica Chimica Acta”, 21, 1959, s. 248–254, DOI: 10.1016/0003-2670(59)80175-6 [dostęp 2026-05-12] (ang.).
  3. ↑ Tadashi Iwachido, Shinji Oosawa, Kyoji Tôei, The Determination of the Dissociation Constants of Picric Acid and 2,2′,4,4′,6,6′-Hexanitrodiphenylamine in Ketone–Water Mixtures, „Bulletin of the Chemical Society of Japan”, 58 (8), 1985, s. 2415–2416, DOI: 10.1246/bcsj.58.2415 [dostęp 2026-05-12] (ang.).
  4. ↑ Heksyl, [w:] Classification and Labelling Inventory, Europejska Agencja Chemikaliów [dostęp 2015-04-10] (ang.).
  5. ↑ Mikołaj Korzun: 1000 słów o materiałach wybuchowych i wybuchu. Warszawa: Wydawnictwo MON, 1986, s. 65. ISBN 83-11-07044-X.
  6. ↑ Ernst-Christian Koch, Insensitive Munitions, „Propellants, Explosives, Pyrotechnics”, 41 (3), 2016, s. 407–407, DOI: 10.1002/prep.201680373 [dostęp 2026-05-12] (ang.).
  7. ↑ Aurantia, [w:] Henry Leffmann, The coal-tar colors with special reference to their injurious qualities and the restriction of their use. A sanitary and medico-legal investigation, Philadelphia: Blakiston, 1892, s. 94–96 (ang.).