Helena Ottawowa
 Helena Ottawowa (przed 1901) | |
| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| Instrumenty | |
| Gatunki | |
| Zawód | |
| Odznaczenia | |
 | |
Helena Ottawowa (ur. 16 lutego 1874 we Lwowie, zm. 16 sierpnia 1948 w Krakowie) – polska pianistka, pedagog muzyczna.
Życiorys
Ormianka po matce Katarzynie z Wartanowiczów, urodziła się 16 lutego 1874 we Lwowie[1]. Studiowała w lwowskiej szkole muzycznej Ludwika Marka, następnie w Konserwatorium Lwowskim pod kierunkiem Henryka Melcera[1], które ukończyła w 1898 uzyskując najwyższe odznaczenie tej uczelni oraz u Zygmunta Stojowskiego w Paryżu. Założyła i od 1902 do 1914 prowadziła prywatną szkołę muzyczną we Lwowie, pod nazwą Instytut Muzyczny Heleny Ottawowej, gwarantującą wysoki poziom nauczania[1][2.1]. Jej absolwentką była m.in. Jadwiga Szajna-Lewandowska[3]. W okresie II Rzeczypospolitej od 1921 do 1939 była profesorem fortepianu w Konserwatorium Polskiego Towarzystwa Muzycznego we Lwowie[4][1][2.2]. Jako solistka występowała w koncertach PTM[5]. Podczas II wojny światowej zajmowała się nauczaniem, a także dawała koncerty w warunkach konspiracji[1].
Po wojnie w 1945 została profesorem Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej w Krakowie[1]. Wśród jej wychowanków byli Tadeusz Sygietyński, Stanisław Skrowaczewski, Jadwiga Szajna-Lewandowska[1].
Uchwałą Prezydium Krajowej Rady Narodowej z 4 czerwca 1946 została odznaczona Złotym Krzyżem Zasługi na wniosek Ministra Kultury za szczególne zasługi w pracy artystycznej i pedagogicznej[6][4].
Zmarła 16 sierpnia 1948 w Krakowie w wieku 74 lat[4][1]. Wizerunek Heleny Ottawowej został wykorzystany przez malarza Jana Henryka Rosena celem przedstawienia św. Małgorzaty w katedrze ormiańskiej we Lwowie[7][8]. W 1987 ukazała się książka pt. Lwy spod ratusza słuchają muzyki. Wspomnienia o Helenie Ottawowej, autorstwa Zofii Ottawy-Rogalskiej, córki pianistki[9][10].
Przypisy
- 1 2 3 4 5 6 7 8 Helena Ottawowa. rmfclassic.pl. [dostęp 2018-01-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-01-10)].
- Michał Piekarczyk. Działalność polskich i ukraińskich wychowanków polskiej szkoły muzykologicznej (do 1939 roku). „Rozprawy z Dziejów Oświaty”. Nr 47, 2010.
- ↑ Aleksandra Machura, Jadwiga Szajna-Lewandowska dzieciom, „Kwartalnik Młodych Muzykologów UJ”, 2 (37), 2018, s. 175–187, ISSN 2353-7094 [dostęp 2022-02-13] (pol.).
- 1 2 3 Nekrolog. Helena Ottawowa. „Dziennik Polski”. Nr 226, s. 4, 19 sierpnia 1948.
- ↑ Lesław Jaworski: Życie muzyczne. lwow.com.pl. [dostęp 2018-01-10].
- ↑ M.P. z 1946 r. Nr 138, poz. 256 (ISAP).
- ↑ Władysław Serwatowski. Tajemnicze katedry ormiańskiej we Lwowie. „Rzeszów Nasz Dom”. Nr 35, s. 11, 2008.
- ↑ Joanna Wolańska: Portretowani przez Henryka Rosena. dziedzictwo.ormianie.pl, 2008-09-24. [dostęp 2018-01-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-04-06)].
- ↑ Lwy spod ratusza słuchają muzyki : wspomnienia o Helenie Ottawowej. worldcat.org. [dostęp 2018-01-10].
- ↑ Michał Piekarski: Lwów w Roku Chopinowskim 1910 – 4. kuriergalicyjski.com. [dostęp 2018-01-10].
