Helena Zahorska

Helena Zahorska-Pauly

Imię i nazwisko	Helena Ziółkowska
Data i miejsce urodzenia	8 lutego 1893 Warszawa
Data i miejsce śmierci	31 grudnia 1950 Warszawa
Zawód	aktorka teatralna i filmowa
Lata aktywności	1915-1950

Helena Zahorska-Pauly wł. Helena Ziółkowska (ur. 8 lutego 1893 w Warszawie, zm. 31 grudnia 1950 tamże) – polska aktorka teatralna i filmowa.

Ukończyła gimnazjum Zofii Kurmanowej oraz Klasę Dramatyczną Warszawskiego Towarzystwa Muzycznego, gdzie kształcił się m.in. u Mieczysława Frenkla. Debiutowała w 1915 roku na deskach warszawskiego Teatru Małego. Następnie, do 1918 roku występowała w Krakowie, w Teatrze Ludowym oraz Teatrze im. Juliusza Słowackiego. Następnie powróciła do Warszawy, gdzie grała w Teatrze Praskim (1919), Teatrze Rozmaitości (1919–1924), Teatrze Narodowym (1924–1931) oraz Teatrze Kameralnym (1933). W kolejnych latach porzuciła aktorstwo - na scenę wróciła w 1938 roku, w zespole stołeczego Teatru Ateneum^[1].

W latach II wojny światowej pozostała w Warszawie, występując w tajnych przedstawieniach oraz wieczorkach literackich. Przez ok. rok była również więziona na Pawiaku. Po zakończeniu walk, w 1945 roku występowała w zespołach objazdowych, a w sezonie 1945/1946 była członkinią zespołu Starego Teatru im. Heleny Modrzejewskiej w Krakowie^[1]. Wykładała również w krakowskiej Państwowej Szkole Dramatycznej^[2]. Następnie, aż do śmierci występowała w warszawskim Teatrze Powszechnym^[1].

W 1947 roku wydała tom wierszy pt. "Warszawa, Stare Miasto i ja"^[3]. Została pochowana na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kw. 90 (5/24))^[4].

• Pod jarzmem tyranów (1916) – córka Sosnowskiego
• D’Elmoro – walka o skarby (1922)
• Karczma na rozdrożu (1923) – karczmarka
• Trędowata (1926) – baronowa Idalia Elzonowska
• Romans panny Opolskiej (1928)
• Halka (1930) – matka Janusza
• Płomienne serca (1937) – Porębska, matka Wandy

Źródło: Film Polski^[4]